«Είναι δύσκολο να πεις στον εαυτό σου ότι έχεις καρκίνο»

Πριν από 12 χρόνια όταν διαγνώστηκα με καρκίνο, έβλεπα τον ογκολόγο σαν Θεό μου. Ο γιατρός και το υποστηρικτικό περιβάλλον του ασθενούς είναι από τα πιο σημαντικά στοιχεία που συμβάλλουν, μαζί με τη θεραπευτική αγωγή, στην αντιμετώπιση του καρκίνου. Oταν όμως ο ογκολόγος παθαίνει καρκίνο, τότε ποιος θα τον στηρίξει; Και εφόσον αντιμετωπίσει τη νόσο, πόσο εύκολο του είναι να έρχεται καθημερινά σε επαφή με ανθρώπους που έχουν το ίδιο πρόβλημα και κατά πόσο θα αντέχει να τους στηρίzει; Τις απαντήσεις μού έδωσαν δύο γιατροί, ογκολόγοι στην ειδικότητα, οι οποίοι όπως κι εγώ, αλλά και πάρα πολλοί άλλοι άνθρωποι νίκησαν τον καρκίνο

Και οι δύο ογκολόγοι που συνάντησα στα ιατρεία τους στο Νοσοκομείο Μεταξά είχαν συμπτώματα που τους οδήγησαν σε μία απλή προληπτική εξέταση.

«Με πονούσε ο νεφρός και αποφάσισα να κάνω μια αξονική τομογραφία για να αποκλείσω κάθε κακό ενδεχόμενο. Οταν είδαμε με τους συναδέλφους την εξέταση κατάλαβα αμέσως ότι έχω καρκίνο. Οι συνάδελφοί μου προσπαθούσαν να με πείσουν ότι δεν είναι. Δεν ήθελαν να το πιστέψουν. Ακόμη και για εμάς που είναι η καθημερινότητά μας, δεν είναι εύκολο να το δεχθούμε σε δικά μας πρόσωπα» μου λέει ο Νίκος Μπουντούρογλου, ογκολόγος ακτινοθεραπευτής. Φυσικά ακολούθησαν αγγειογραφίες, διάφορες εξετάσεις και τα μάτια των συναδέλφων του ήταν συνεχώς στραμμένα πάνω του.

Αφού αυτοδιέγνωσε ότι είχε καρκίνο στον νεφρό, το πρώτο που έπρεπε να κάνει ήταν να χειρουργηθεί για την αφαίρεση του όγκου. «Μίλησα με τον χειρουργό και του έδωσα συγκεκριμένες οδηγίες. Δεν με ενδιέφερε να έχω μεγάλο σημάδι από το χειρουργείο. Αυτό που με ενδιέφερε ήταν να μου κάνει τόση τομή ώστε να μπορεί να δει ξεκάθαρα τον νεφρό μου και να αφαιρέσει ακριβώς το τμήμα όπου έχει αναπτυχθεί ο καρκίνος» μου λέει ο κ. Μπουντούρογλου. Και η τομή ήταν τόσο μεγάλη που επί τρεις μήνες έκανε ειδικές ασκήσεις ώστε να μπορεί να αναπνεύσει σωστά.

«Τη στιγμή που πήρα τα αποτελέσματα της βιοψίας, είπα στον εαυτό μου ό,τι θα έλεγα και σε έναν ασθενή μου αφού έβλεπα σε ποιο στάδιο της νόσου βρίσκεται. Μπορεί να χρειαστεί χημειοθεραπεία ή ακτινοθεραπεία, ή συνδυαστικά και τα δύο και επιπλέον φάρμακα που πλέον οι καρκινοπαθείς πληρώνουν τη διαφορά μεταξύ λιανικής και νοσοκομειακής τιμής και ας έχουν μηδενική συμμετοχή ως καρκινοπαθείς. Αρκετοί ασθενείς όμως είναι άνεργοι και έτσι δεν διαθέτουν χρήματα για τα απαραίτητα φάρμακα που πρέπει να πληρώσουν τη συμμετοχή» συμπληρώνει ο κ. Μπουντούρογλου.

Πάντως, στην περίπτωση του ιδίου επειδή διέγνωσε νωρίς τον καρκίνο, εκτός από το χειρουργείο δεν χρειάστηκε να κάνει τίποτα άλλο. «Εχουν περάσει έξι χρόνια από τότε και καθάρισα με μία επέμβαση. Βέβαια, κάθε φορά που έχω να κάνω εξετάσεις για να ελέγξω μήπως επέστρεψε ο καρκίνος, έχω στρες. Αλλά μόνο την ημέρα της εξέτασης».

Το απαραίτητο τσεκάπ. Παρότι έχουν περάσει δέκα χρόνια από τότε που διαγνώστηκε με καρκίνο του εντέρου ο ογκολόγος Νίκος Καρβούνης και από την ημέρα εκείνη να έχει διαγνώσει ο ίδιος εκατοντάδες ανθρώπους με την ίδια νόσο, όταν του ζήτησα να μου διηγηθεί την ιστορία του ήταν αρκετά διστακτικός.

«Είχα δει αίμα στην τουαλέτα. Δεν ταράχτηκα αμέσως. Το άφησα για μερικές ημέρες. Οσους ανθρώπους και αν έχεις διαγνώσει, σε όσους και αν έχεις ανακοινώσει ότι πάσχουν από καρκίνο, το να κοιτάξεις στον καθρέφτη και να το πεις στον εαυτό σου δεν είναι καθόλου εύκολο. Εξάλλου, μην ξεχνάτε ότι οι γιατροί είμαστε αυτοί που ζητούν από τους ασθενείς με ένα τσιγάρο στο χέρι να το κόψουν. Ετσι κι εγώ δεν είχα κάνει ολοκληρωμένο τσεκάπ με κολονοσκόπηση στα 50 μου, ως όφειλα. Και στα 55, αφού είδα αίμα, πήρα λίγο χρόνο και αποφάσισα να κάνω κολονοσκόπηση» μου διηγείται ο κ. Καρβούνης.

«Δεν είναι λίγοι οι γιατροί που δεν θέλουν να καταλάβουν τον πόνο του άλλου. Δεν ζήτησα να μπουν στο πρόβλημά μου, αλλά η συμπεριφορά τους ήταν λυπηρή. Ακόμη και το τμήμα του ιστού που αφαίρεσαν από το έντερό μου, μου το έδωσαν στο χέρι να το πάω στο τμήμα που κάνει τις βιοψίες» θυμάται. Και το χειρότερο, του ανακοίνωσαν τηλεφωνικά, τη στιγμή μάλιστα που εξέταζε ασθενή, ότι όντως έχει κακοήθεια. «Αν έτσι φέρονται σε συνάδελφό τους, οι ασθενείς δηλαδή τι τραβάνε;» σχολιάζει.

Η πιο δύσκολη στιγμή για τον κ. Καρβούνη, αφού είχαν προηγηθεί η επέμβαση, η βιοψία κ.λπ., ήταν όταν έκανε την αξονική τομογραφία.

«Τον καρκίνο τον αφαίρεσα, το πρόβλημα όμως δεν θα ήταν αυτός, αλλά αν είχα μεταστάσεις για παράδειγμα στο συκώτι. Από τη στιγμή που πίνεις το σκιαγραφικό για τον αξονικό και μέχρι να περάσει η μισή ώρα που θα δεις τι έχει συμβεί στο σώμα σου, είναι ακόμη μία εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση» λέει.  

Η ΖΩΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ. Και οι δύο γιατροί πριν αλλά και μετά τη δική τους περιπέτεια, είχαν πολύ καλή επαφή με τους ασθενείς τους.  Ωστόσο, «υπάρχουν γιατροί που επιλέγουν να μην έχουν ιδιαίτερη επικοινωνία και επαφή με τους ασθενείς τους. Οταν όμως ως γιατρός γνωρίζεις ότι ένα σημαντικό κομμάτι της θεραπείας είναι να πιστέψει ο ασθενείς στις δυνάμεις του και στη θεραπεία που λαμβάνει, τότε είναι μεγάλο λάθος να αποκλείεις τον ασθενή από την επικοινωνία» υποστηρίζει ο κ. Μπουντούρογλου.

Μου λέει επίσης ότι όχι μόνο οι ασθενείς αλλά και οι γιατροί έχουν εξαιρετικά δύσκολες στιγμές λόγω των μέτρων λιτότητας. «Οι εργαζόμενοι από 1.050 είμαστε μόνο 600. Η δουλειά είναι υπερεντατική. Εμείς εξαντλούμαστε, οι ασθενείς δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν. Και είναι πολύ σκληρό να ξέρεις ότι έχεις ένα διαγνωστικό μηχάνημα (τομογράφο ποζιτρονίων) που μπορεί να σώσει ζωές και να βρίσκεται σε κιβώτια στο υπόγειο του νοσοκομείου επί πέντε μήνες».