[Θεωρείο] Στο πέλαγος της αισιοδοξίας

Δεν είναι μόνο ο Μίκης Θεοδωράκης που ευφράνθηκε από τη στάση της κυβέρνησης απέναντι στον «αχώνευτο Ολλανδό με τα γυαλάκια» και τώρα πλέει σε ένα πέλαγος ενθουσιασμού ως «Ωραίος Ελληνας» που αισθάνεται και πάλι. Οπως φαίνεται από τις δύο δημοσκοπήσεις που είδαν το φως της δημοσιότητας, οι μετεκλογικοί αιφνιδιασμοί του ΣΥΡΙΖΑ πέτυχαν απολύτως. Η πλειονότητα των πολιτών εγκρίνει την απόφασή του να συνεργαστεί με την εθνικιστική Δεξιά και συμφωνεί με την ανάληψη του υπουργείου Αμυνας από τον Πάνο Καμμένο και του υπουργείου Οικονομικών από τον Γιάνη Βαρουφάκη, ενώ ακόμη περισσότεροι, οι επτά στους δέκα, πιστεύουν ότι ο Πρωθυπουργός «θα τα καταφέρει».

Ο Αλέξης Τσίπρας οδήγησε ένα απρόθυμο εκλογικό σώμα στην κάλπη και από την επομένη των εκλογών οι ίδιοι απρόθυμοι πολίτες τού προσέφεραν απλόχερα ένα πολιτικό κεφάλαιο που θα ονειρεύονταν πολλοί πρωθυπουργοί στην αρχή της θητείας τους. Με προεκλογικούς όρους, η ελπίδα (αλλά και η κούραση) νίκησε πράγματι τον φόβο. Ενα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης παρακολουθεί την αντιπαράθεση με την Ευρώπη χωρίς πολλή ανησυχία – περίπου σαν μια μάχη το αποτέλεσμα της οποίας δεν θα έχει επιπτώσεις. Αυτό που βλέπει είναι ένα ελκυστικό θέαμα με ωραίες πόζες και ακόμη καλύτερες ατάκες.

Η μεγάλη επιτυχία της νέας κυβέρνησης είναι ότι κινείται σε συνθήκες μιας αισιοδοξίας που δημιούργησε η ίδια. Ο μεγάλος κίνδυνος είναι αυτή η αισιοδοξία να σπάσει όπως σπάνε οι φούσκες: εντελώς ξαφνικά και χωρίς να αφήσει πίσω της ούτε μισό ίχνος της ύπαρξής της. Είναι κάτι που θα συμβεί εάν η κυβέρνηση παρασυρθεί και αυτή από την αισιοδοξία που η ίδια δημιούργησε και πλεύσει κι αυτή στο πέλαγος του ενθουσιασμού όπου κολυμπάει από προχθές ο Μίκης Θεοδωράκης. Θα συμβεί εάν χειριστεί το πολιτικό της κεφάλαιο με τέτοιον τρόπο ώστε να καταλήξει λιγότερο βιώσιμο και από το ίδιο το χρέος. Αλλά και αν πιστέψει ότι η διαπραγμάτευση μπορεί να γίνεται εσαεί με όρους λάιφ στάιλ. Σε ένα μη πολιτικό πεδίο, δηλαδή, όπου οι γυαλάκηδες με γραβάτα χάνουν εξ ορισμού από τύπους με σηκωμένους γιακάδες και ένα «V».