[Κραυγές και ψίθυροι] Μάτια ερμητικά κλειστά

Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού και όχι του επιθυμητού. Ποια είμαι εγώ άλλωστε που θα διαφωνήσω με έναν Μπίσμαρκ; Εντάξει, θεωρώ ότι η οικονομική ανάκαμψη των Ελλήνων (όχι απλώς της Ελλάδας) μόνο εντός Ευρώπης είναι εφικτή. Και επίσης δεν διεγείρομαι στην ιδέα ότι σκίζω κομματάκια το Μνημόνιο και το πετάω στα μούτρα της Μέρκελ εν είδει χαρτοπόλεμου στο καρναβάλι της Πάτρας. Ωστόσο, την Παρασκευή το απόγευμα, η σύμμεικτη με δυσάρεστη έκπληξη απαξίωση όπως καταγράφηκε στα χαρακτηριστικά – κυρίως δε στα ορθάνοιχτα ματια – του κυρίου Ντεϊσελμπλούμ όταν, κατά το κοινώς λεγόμενο, έφαγε πόρτα από τον Γιάννη Βαρουφάκη δεν μπορώ να πω ότι δεν μου προκάλεσε μια στιγμιαία μεν, αλλά έντονη και βαθιά χαρά. Και η χαρά πηγάζει από την τέχνη της προσπάθειας να ταυτιστεί το εφικτό με το επιθυμητό.

Αυτή η χαρά της Παρασκευής δεν είχε να κάνει με πολιτική εκτίμηση ή τοποθέτηση. Είναι, πιστεύω, θέμα στοιχειώδους συναισθηματικής αξιοπρέπειας. Στον αγώνα μεταξύ Δαβίδ και Γολιάθ, η νίκη του Δαβίδ ενεργοποιεί το συναίσθημα ακόμη και αυτών που τα συμφέροντά τους συμπίπτουν με του Γολιάθ. Αφήστε με λοιπόν να χαρώ το ανθρώπινα επιθυμητό και εγώ υπόσχομαι – στο όνομα της πολιτικής ορθότητας, ακόμη και αν την αμφισβητώ – ότι δεν θα πάψω να ανησυχώ για το πολιτικά εφικτό.

ΥΓ. Βέβαια, εκτός από τον Μπίσμαρκ υπάρχει και ο Ταλλεϋράνδος που έχει πει ότι πολιτική είναι να προβλέπεις το αναπόφευκτο και να προσπαθείς να το επισπεύσεις. Λέτε;