Ξαναγράφεται από την αρχή το αφήγημα των ιδιωτικοποιήσεων

Δεν πουλάμε καμία μετοχή κρατικής εταιρείας ακόμη και αν δεν είναι στρατηγικής σημασίας, κάνουμε μόνο παραχωρήσεις με κρατικές συμβάσεις, όπως στις περιπτώσεις της COSCO για το λιμάνι του Πειραιά και της SOCAR στην περίπτωση του ΔΕΣΦΑ. 
Αυτό μοιάζει να είναι το αφήγημα της αριστερής κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ για τις ιδιωτικοποιήσεις, η οποία διέκοψε το προηγούμενο μοντέλο ακυρώνοντας πέντε μεγάλους διαγωνισμούς και ψάχνει τώρα τη δική της φόρμουλα για την αξιοποίηση της κρατικής περιουσίας.
Πρόκειται για μια στροφή στην πολιτική αυτή με δύο διακριτές γραμμές στο κεφάλαιο ιδιωτικοποιήσεις και έντονο το άρωμα των διακρατικών συμφωνιών.
Δύο γραμμές που έγιναν ήδη εμφανείς κατά τις τελετές παράδοσης – παραλαβής των υπουργείων. Από τις δηλώσεις όλων των νέων υπουργών προκύπτει πως όσοι διαγωνισμοί πώλησης μετοχών κρατικών εταιρειών ή κρίσιμων υποδομών δεν έχουν ολοκληρωθεί θα σταματήσουν και όσοι δεν έχουν προκηρυχθεί θα ακυρωθούν. Αντίθετα, προχωρούν κανονικά εκείνοι των οποίων οι τελικές συμβάσεις έχουν υπογραφεί καθώς και οι συμβάσεις παραχώρησης με κρατικούς ομίλους άλλων χωρών με τις οποίες επιδιώκεται στρατηγική συνεργασία, όπως για παράδειγμα η Κίνα, η Ρωσία και το Αζερμπαϊτζάν.
Δεν είναι τυχαίες οι δηλώσεις Λαφαζάνη, ο οποίος οριοθέτησε την πρώτη ομιλία του μιλώντας για «πολυδιάστατες και πολυεπίπεδες διεθνείς ενεργειακές σχέσεις» (σ.σ.: φωτογραφίζοντας Ρωσία, Αζερμπαϊτζάν), στις προθέσεις του οποίου δεν είναι προς το παρόν τουλάχιστον να ανατρέψει την πώληση του ΔΕΣΦΑ στους Αζέρους. Ούτε επίσης είναι τυχαίες οι επανειλημμένες δηλώσεις Δρίτσα ότι δεν αμφισβητείται η παραχώρηση του σταθμού εμπορευματοκιβωτίων στην COSCO. Πόσω μάλλον όταν τόσο ο ίδιος όσο και το Μαξίμου δεν κρύβουν ότι αναζητούν τη σύναψη μιας νέας διακρατικής συμφωνίας με το Πεκίνο, με επίκεντρο την ενδυνάμωση του λιμανιού του Πειραιά και τη μετατροπή του σε εξαγωγικό κέντρο για τα ελληνικά προϊόντα.

ΓΙΑ ΤΗ ΔΕΠΑ. Το βέβαιο είναι ότι ακόμη και αν η νέα κυβέρνηση – όσο θα αποκρυσταλλώνεται το πλάνο της για την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας – δεχθεί να πουλήσει μετοχές κρατικών εταιρειών, αυτό θα πρέπει να συνοδεύεται από δυνατά ανταλλάγματα, πάλι μέσω διακρατικών συμφωνιών.
Αραγε θα μπορούσαμε στο πλαίσιο αυτό να δούμε μια επαναπροσέγγιση της Μόσχας στον ενεργειακό τομέα με επίκεντρο τη ΔΕΠΑ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το Δημόσιο θα πάψει να έχει τον πλειοψηφικό έλεγχο του 51%; 
Αν για παράδειγμα αληθεύει η πρόθεση της κυβέρνησης να προτείνει στη Μόσχα εμπλοκή της Ελλάδας στο ρωσικό σχέδιο δημιουργίας κόμβου φυσικού αερίου στα ελληνοτουρκικά σύνορα με διέλευση ποσοτήτων μέσω του ελληνικού εδάφους, τότε ένα πιθανό αντάλλαγμα θα μπορούσε να είναι χαμηλότερες τιμές φυσικού αερίου από την Gazprom. Αν και όλα αυτά είναι ακόμη ακατέργαστα, πρόωρα και κινούνται στο επίπεδο των απλών ιδεών, δίνουν ένα στίγμα. 
 Μια ιδέα για τις προθέσεις της κυβέρνησης δίνουν και τα όσα είχε πει προεκλογικά η κυρία Βαλαβάνη, στην ατζέντα της οποίας πέρασε και επίσημα το χαρτοφυλάκιο των ιδιωτικοποιήσεων. 

για τον δεσφα. Σε συνέντευξη λίγο μετά το ταξίδι της στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν και συνάντησή της με τον πρόεδρο της χώρας Αλίεφ, είχε δηλώσει: «Του εξήγησα την άποψη του κόμματος ότι τα ενεργειακά δίκτυα σαν τον ΔΕΣΦΑ πρέπει να είναι υπό κρατικό έλεγχο, γι’ αυτό και μας ενδιαφέρει να αναζητήσουμε άλλες λύσεις για την ανάπτυξη της εταιρείας σε συνεργασία με το Αζερμπαϊτζάν».
Η επόμενη ημέρα των ιδιωτικοποιήσεων πάντως συνοδεύεται από έναν ιδιαίτερα υψηλό για την αγορά λογαριασμό. Μετά το πρώτο σοκ, επιχειρηματίες και επενδυτές επιχειρούν με πιο ήρεμη ματιά να ανιχνεύσουν τις προθέσεις της κυβέρνησης στο μέτωπο των ιδιωτικοποιήσεων και των μεγάλων έργων. Κοινός παρονομαστής ωστόσο είναι ότι επικρατεί παγωμάρα.  Παρελθόν θα πρέπει να θεωρούνται πέντε μεγάλες ιδιωτικοποιήσεις – ΟΛΠ, ΟΛΘ, ΔΕΗ (ΑΔΜΗΕ, Μικρή ΔΕΗ, πώληση 17% ΔΕΗ), ΕΛΠΕ, 14 αεροδρόμια. Σε καθαρό ποσό η οπισθοχώρηση αυτή εκτιμάται ότι αφαιρεί έσοδα αποκρατικοποιήσεων ύψους 4-5 δισ. ευρώ, χωρίς να υπολογίσει κανείς τις επενδύσεις που συνοδεύουν την καθεμία. Αβεβαιότητα επίσης επικρατεί στις κατασκευαστικές για το αν θα μπει πάγος και σε άλλα μεγάλα έργα (όπως το αεροδρόμιο στο Καστέλλι Ηρακλείου, ο οδικός άξονας Πάτρας – Πύργου κ.ά.).

Τίτλοι τέλους για το ΤΑΙΠΕΔ. Τις παραιτήσεις της ηγεσίας του ΤΑΙΠΕΔ, δηλαδή του διευθύνοντος συμβούλου Πασχάλη Μπουχώρη και του προέδρου Μανώλη Κονδύλη που είχαν τοποθετηθεί το περασμένο καλοκαίρι, ζήτησε χθες η αναπληρώτρια υπουργός Οικονομικών Νάντια Βαλαβάνη. Η υπουργός διεμήνυσε στην απερχόμενη ηγεσία του ΤΑΙΠΕΔ ότι η κυβέρνηση σκοπεύει να συστήσει έναν νέο φορέα αξιοποίησης της κρατικής περιουσίας, χωρίς να διευκρινίσει πώς αυτό θα λειτουργεί ή πού θα κατευθύνονται τα έσοδα του, κάτι το οποίο μένει να φανεί από εβδομάδα. Η κατάργηση του Ταμείου ήταν κάτι που είχε προαναγγείλει από την πρώτη στιγμή η νέα κυβέρνηση. Ερώτημα αποτελεί η στάση που θα τηρήσει η τρόικα, η οποία φέρεται να εκφράζει έντονη δυσαρέσκεια αφού τα έσοδα του ΤΑΙΠΕΔ κατευθύνονταν στη μείωση του χρέους.