Ακροβάτης στους πάγκους

Μετά το διαζύγιό του το περασμένο καλοκαίρι με τον Πανιώνιο δεν είχε δουλειά. Και αίφνης, λίγες ημέρες αργότερα, προέκυψε η πρόταση: «Ερχεσαι στο Ηράκλειο; Σε θέλουμε» ήταν το κάλεσμα του (φίλου) Νίκου Μαχλά, του ανθρώπου που βγήκε μπροστά για να σώσει (ξανά) τον ΟΦΗ. Τα προβλήματα πολλά, η οικονομική θηλιά απειλεί να πνίξει την άλλοτε ανθηρή (επί Θ. Βαρδινογιάννη) ΠΑΕ του Ηρακλείου, ωστόσο ο πάλαι ποτέ «μουστάκιας» δεν κώλωσε. «Ναι» ήταν η κοφτή απάντηση και αμέσως, αρχές Ιανουαρίου, κατέβηκε στην Κρήτη, άφησε κατά μέρος το μοδάτο κασκόλ και έπιασε δουλειά. Θα λέγαμε πως ο Αναστό αντικατοπτρίζει με την κίνησή του να αναλάβει τις τύχες μιας υπό κατάρρευση ΠΑΕ, τις αγωνίες όλων των ελλήνων προπονητών: να έχουν πόστο στον πάγκο, να μη σκουριάζουν, να εργάζονται και να έχουν το όνομά τους στον αφρό της δημοσιότητας. Στη μαρκίζα του εγχώριου ποδοσφαίρου. Ο Νίκος Αναστόπουλος, φύσει και θέσει ασυμβίβαστος και αισιόδοξος, αρέσκεται να ζει επικινδύνως.

Δεν βρήκε μπροστά του διάδρομο στρωμένο με ροδοπέταλα. Πάλεψε. Ακουγε την καρδιά του, όπως στις αρχές της δεκαετίας του ’80 όταν από τον Πανιώνιο μεταπήδησε στον Ολυμπιακό των αστέρων του Σταύρου Νταϊφά. Ηταν εξτρέμ (αξέχαστα ματς κόντρα στην ΑΕΚ στον τελικό Κυπέλλου του ’79 ή στην Ευρώπη με την ομάδα της Νέας Σμύρνης) και εξελίχθηκε σε σέντερ φορ ολκής. Το άγγιγμα του Μίδα είχε, και με απευθείας σουτ έβρισκε δίχτυα, αναγκάζοντας το φιλοθέαμον κοινό του (παλιού) Γ. Καραϊσκάκης ή του ΟΑΚΑ να τον αποθεώνει πολλάκις. Στην Καλογρέζα, άλλωστε, σημείωσε δύο από τα ωραιότερα γκολ μιας μεστής καριέρας που είχε συνολικά 182 προσωπικές επιτυχίες: απίστευτο γυριστό απέναντι στη Λάρισα και ένα με καταπληκτικό σλάλομ κόντρα στην Ουγγαρία, ένα κρύο φθινοπωρινό βράδυ του ’80 με τις εξέδρες άδειες σε ματς της Εθνικής των πέτρινων χρόνων.

Ο Αναστόπουλος, ως παίκτης, ήταν το alter ego του Τάσου Μητρόπουλου. Το δίδυμο «κοντός – ψηλός» υπήρξε φόβος και τρόμος για τις αντίπαλες άμυνες. Γνήσιος οπαδός του Ολυμπιακού από τα μικράτα του στη Δάφνη, πήγε στον Ολυμπιακό με τις ευλογίες του θείου του, Μίμη Ντουνιά. Εδεσε με τον κόσμο, έγινε ένα με την εξέδρα, αλλά όταν ήθελε να περάσει το δικό του δεν δίστασε να τα σπάσει προσωρινά με τον (τότε πανίσχυρο πρόεδρο) Νταϊφά. Η ανταρσία του καλοκαιριού ’84, πάντα παρέα με τον κολλητό του, τον Μητρό ή Ράμπο, τράνταξε τον Ολυμπιακό αλλά λίγο μετά επέστρεψαν αμφότεροι στη βάση τους. Το είπαμε, ο Νίκος τα βάζει με τους παράγοντες και συχνά – πυκνά βρίσκεται απέναντί τους. Το έκανε και χρόνια μετά, δεκαετία του 2000 στην Ηπειρο, όταν ήρθε σε ρήξη με τον (εκείνη την εποχή μεγαλομέτοχο του ΠΑΣ) Αλέξη Κούγια. Αρχικά για αγωνιστικά θέματα, αλλά το ζήτημα στη συνέχεια φούντωσε και προέκυψε γερός καβγάς με πιπεράτες και (σχεδόν) καθημερινές δηλώσεις. Μια ωραία σαπουνόπερα, καθόσον και οι δύο έχουν έρωτα με τη δημοσιότητα. Αργότερα αποκατέστησαν τις σχέσεις τους.

Επιμόρφωση. Θέλοντας να βελτιώσει τις γνώσεις του για το αντικείμενό του, την προπονητική, φρόντισε να παρακολουθήσει το πρόγραμμα σπουδαίων συναδέλφων του (ένας εξ αυτών είναι και ο Σιμεόνε), ενώ η ιταλική υπήρξε ανέκαθεν η αγορά που λειτουργούσε ως μαγνήτης γι’ αυτόν. Η λέξη «τακτική» είναι η αγαπημένη του και μην του πείτε για θέαμα και τα ρέστα. Το μείζον είναι το αποτέλεσμα. Καλό το ωραίο ποδόσφαιρο, αλλά έπεται. Οντως στη δουλειά του είναι ιδιόρρυθμος, είναι όμως και παθιασμένα εργασιομανής. Οι φανατικοί θαυμαστές του τον αποκαλούν «τεχνικό ειδικών αποστολών» γιατί πάντα πηγαίνει σε ομάδες που δυσκολεύονται να πάρουν αποτέλεσμα και πρέπει άμεσα να πετύχουν στόχους. Στον ΠΑΣ άφησε το στίγμα του, όπως και στον Αρη. Παντού αγαπήθηκε από τον κόσμο γιατί δεν κρύβει την αυθεντικότητα και τον ζήλο του, είτε στον πάγκο είτε στις δηλώσεις. Αληθινός. «Ολες οι ομάδες μου μάχονται μέχρι θανάτου μέσα στο γήπεδο. Η εποχή της φανέλας έχει περάσει. Δίνω και την ψυχή μου κάθε αγωνιστική» είναι η συνήθης προσέγγιση που κάνει για το ποδόσφαιρο και μετά ακούγεται το μακρόσυρτο «σσσς», σήμα κατατεθέν της ομιλίας του. Είναι τόσο αρρωστάκι με το ποδόσφαιρο ο Αναστόπουλος, ώστε με παρέα παλαίμαχους παίκτες (Γεωργάτος, ένα παράδειγμα) παίζουν μπάλα στον Αγιο Κοσμά. Εκεί να δείτε «ντου», ντρίμπλες, πάθος, ατομισμό – ακόμη και φάουλ θέλει να χτυπά. Θήτευσε κοντά στον Νίκο Αλέφαντο και ίσως γι’ αυτό μπολιάστηκε με τη φιλοσοφία του πάγκου και της αφοσίωσης σε αυτό που κάνει. Αλλά τον βοήθησε σε καίριο βαθμό και η παρουσία του στα γήπεδα της Ιταλίας με τη φανέλα της Αβελίνο. Το ’87 μεταγράφηκε εκεί, δεν πέτυχε, αλλά ποιος προσπερνά ότι το έκανε στην προ Μποσμάν εποχή;

Κορυφαίος σκόρερ στα νιάτα του, ζήτησε καταξίωση και μέσω της προπονητικής. Χθες έκλεισε τα 57, μεγάλωσε είναι αλήθεια, αλλά περιμένει τη μεγάλη ευκαιρία. Μπορεί ενδόμυχα να έχει μετανιώσει όταν το 2004 αρνήθηκε στον Σωκράτη Κόκκαλη να οδηγήσει τον Ολυμπιακό στις τελευταίες αγωνιστικές, κρίνοντας πως οι συνθήκες δεν ήταν οι πλέον κατάλληλες.

Γυναίκες όπως μπάλα. Στις ελεύθερες ώρες του (για να επανέλθουμε) πίνει καφέ (και) στο Kολωνάκι. Στην Πλατεία. Στη Σέκερη. Στη Βαλαωρίτου. Τον Σεπτέμβριο του 2000 μάλιστα δέχθηκε επίθεση από δύο άνδρες και αναγκάστηκε να καταφύγει στο εσωτερικό μαγαζιού. Ελέχθη πως όσα τέτοια απρόοπτα του συμβαίνουν κατά καιρούς δεν αφορούν το ποδόσφαιρο αλλά «αισθηματικά θέματα». Δεν έχει να κάνει με τη δουλειά.  

Αμετανόητος εργένης, παίζει επιθετικά και με τις γυναίκες και φυσικά ρισκάρει όπως όταν πιάνει τη λαγουδέρα ομάδων. Το πράττει τώρα με τον ΟΦΗ και θα ήθελε να οδηγήσει τη συγκεκριμένη ΠΑΕ σε ασφαλή ύδατα. Δύσκολο. Οι οφειλές, η αφαίρεση έξι βαθμών βυθίζουν το ασπρόμαυρο σκάφος, λες κι έχει να παλέψει με υψηλά κύματα ένεκα των μποφόρ στη Φαλκονέρα.

Πόσο θα αντέξει ο μπαρουτοκαπνισμένος σε δύσκολες συνθήκες Νίκος Αναστόπουλος; Το μετέωρο ραντεβού με τον Ολυμπιακό ισοδυναμεί με αναμέτρηση Δαβίδ και Γολιάθ. Φτωχοί και πλούσιοι. Αλλά ο κόουτς που στοιχειώνει αναμνήσεις εφηβικές, δικές μας, ελπίζει να τα καταφέρει και άλλωστε έχει να επαίρεται πως κάποτε πήρε ισοπαλία στο Νέο Φάληρο, χωρίς ουδέποτε να διαρραγεί η σχέση του με τον κόσμο του Ολυμπιακού. Είπαμε, τους συνδέουν κούπες, στιγμές και τρόπαια μιας ολόκληρης ζωής.