[Κραυγές και ψίθυροι] Μια εποχή στην Κόλαση

Πέρασε στους παράδρομους της ειδησεογραφίας, αφού στις κεντρικές λεωφόρους τα των εκλογών έχουν προκαλέσει κυκλοφοριακή συμφόρηση. Ισως καλύτερα έτσι, γιατί δεν διασπάρθηκαν ευρέως οι αναθυμιάσεις των συμβάσεων και του επίπλαστου κοινωνικού καθωσπρεπισμού, που επειδή δεν τόλμησε να ζήσει τους πόθους του λυσσομανά εναντίον αυτών που άντεξαν να αναμετρηθούν με τα πάθη τους. Η σύλληψη του κατηγορηθέντος ως δολοφόνου του Μένη Κουμανταρέα και του κατηγορηθέντος ως συνεργού του, και η ομολογία τους ότι σχετίζονταν με τον συγγραφέα από την πολύ νεανική τους ηλικία άνοιξε τις αμπούλες με το δηλητήριο ακόμη και από (ημι)επίσημες πένες: «Χάνω πάσα ιδέα… Πήγαινε γυρεύοντας με αυτά που έκανε… Καλά να πάθει».

Πέραν του ότι το έγκλημα προσδιορίζεται από τον θύτη και όχι από το θύμα, αυτά τα «άνυδρα» άτομα που ο Σαββόπουλος τα περιγράφει ως «όντα μικρά, ζωγραφιστά, μες στον καθρέφτη κλειδωμένα» δεν θα καταλάβουν ίσως ποτέ ότι πολλοί άνθρωποι, ανάμεσά τους και καλλιτέχνες, έχουν σκοτεινά πάθη. Από το ημίφως μέχρι το βαθύ έρεβος. Για πολλούς δημιουργούς, η διαχείριση της σκοτεινής τους πλευράς είναι ακριβώς το εφαλτήριο της τέχνης τους. Ο Παζολίνι δολοφονήθηκε από τον εραστή του. Πιθανότατα και ο Ταχτσής. Ο Ρεμπό ήταν έμπορος όπλων και μισθοφόρος. Ο Φρανσουά Βιγιόν ήταν λωποδύτης και είχε καταδικασθεί σε θάνατο. Ο Καραβάτζιο είχε μαχαιρώσει άνθρωπο και ο Ζενέ ζούσε από και με το έγκλημα. Ο Μπουκόφσκι ήταν αλκοολικός και ο Κέρουακ τζάνκι.

Τακτοποιημένες ζωές. Τι υποκρισία.