[Ενστάσεις] Το στιλπνό και το άδειο

Μια φορά κι έναν καιρό, το ανέμελο 2009, ο Γιώργος Παπανδρέου κρατούσε ένα στιλό, αγορασμένο από περίπτερο, στο κεντρικό προεκλογικό σποτάκι του τότε ΠΑΣΟΚ, και προέτρεπε τους συντρόφους του να πάνε. Σηκώθηκαν, ατσαλάκωτοι κι ωραίοι, και ήταν δεδομένη η επέλαση του ΠΑΣΟΚ ο πρόεδρος του οποίου έλεγε «λεφτά υπάρχουν».

Τα υπόλοιπα τα ξέρετε. Ο ΓΑΠ, λίγους μήνες μετά, έβαλε το Καστελλόριζο στον παγκόσμιο χάρτη και την Ελλάδα στο Μνημόνιο. Ηταν ωραία εικόνα, αλλά η οργή που την ακολούθησε ήταν ανεξέλεγκτη. Μαρφίν, επεισόδια, «Αγανακτισμένοι», «δεν πληρώνω», ο θάνατος του εμποράκου, με αποκορύφωμα τα επεισόδια στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου και τη συρρίκνωση της μείζονος κομματικής σταθεράς της Mεταπολίτευσης. Η πραγματικότητα πήρε τρομερή εκδίκηση από την εικονική πραγματικότητα της διαφήμισης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, λίγο πριν από την τελική δική του επέλαση, κάνει ό,τι μπορεί για να ξεχαστούν διχαστικά συνθήματα τύπου «ή εμείς ή αυτοί». Και οι δικές του διαφημίσεις είναι λαμπερές και ωραίες. Στο πέρασμα μιας ωραίας, που υπόσχεται να αλλάξει τη χώρα, τα άθλια γκραφίτι και η χαρτούρα των ανεξέλεγκτων αφισοκολλήσεων της πραγματικότητας αντικαθίστανται από ωραία στένσιλ σε μια πόλη που αστράφτει πάστρα. Την επομένη των εκλογών η ζωή θα συνεχιστεί καλύτερη απ’ ό,τι είναι σήμερα, θα ανοίξουν ακόμη και οι τράπεζες (αυτοί οι ληστρικοί οργανισμοί με τις καταχρηστικές μεθοδεύσεις, κατά την πάγια κατά τα άλλα αριστερή φρασεολογία). Τι ευτυχία!

Το στιλπνό και το άδειο. Διότι όταν η αισθητική δημιουργεί προσδοκίες ερήμην των πραγματικών ερωτημάτων, στο τέλος οι απαντήσεις μπορεί να κρύβουν περισσότερη οδύνη.

Στον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν πολλοί «Αγανακτισμένοι», που ξέρουν πώς γεννιέται η αγανάκτηση. Υπάρχουν και παλαιοί συνεργάτες του ΓΑΠ. Δεν τους ρωτάνε τις διαφορές της αισθητικής από τη σκληρή πραγματικότητα;