[Κραυγές και ψίθυροι] Φωτο-φίνις

Να ‘μαστε λίγο πριν από το νήμα. Στο τέλος μιας προεκλογικής περιόδου σύντομης, που συνέπτυξε σε βαθμό ασφυξίας πολιτικά μηνύματα και υπαρξιακά ερωτήματα αφού τα περισσότερα κόμματα χτύπησαν κατευθείαν στο θυμικό μας. Μπροστά στο δίλημμα «φόβος ή ελπίδα» ο Φρόιντ θα χάιδευε αμήχανα το μούσι του και ο Λακάν θα παράγγελνε δεύτερο ουίσκι. Τι να σου κάνει ένας απλός λαός;

Σε αυτή την ξέφρενη κούρσα υπήρξαν και εκτροχιασμοί που υπάγονται σε ρεπερτόριο επιθεώρησης. Από το «ραχηλιάρικο» μέχρι τον «συμμοριτοπόλεμο». Και από την ολίγον από απειλή και ολίγον από υπόσχεση περί «πηδήματος» του Αλέξη Τσίπρα μέχρι την απόπειρα εφησυχασμού (μέσα από τη διαφημιστική καμπάνια) της Νέας Δημοκρατίας πως αν κερδίσει τις εκλογές, τον Απρίλιο θα γιορτάσουμε το Πάσχα. Λες και αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει περίπτωση απριλιάτικα να κόψουμε βασιλόπιτα. Και τη δήλωση του Γκλέτσου ότι η Τελεία δεν είναι μόνο κόμμα αλλά φιλοσοφικό κίνημα που θα εξαπλωθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Τώρα στη σούμα, λοιπόν, νομίζω ότι, μεταξύ φόβου και ελπίδας, τελικά νίκησε η αμετροέπεια. Κυρίως από τους οπαδούς που, μέσω Διαδικτύου, αυτοαναδείχθηκαν σε ύψιστης εγκυρότητας πολιτικούς αναλυτές δίνοντας ένα άλλοθι στον εγωκεντρισμό τους. Ανεξαρτήτως αποτελέσματος, όλοι αυτοί από τη Δευτέρα φοβάμαι ότι θα έχουν σοβαρό πρόβλημα αφού θα πρέπει να επιστρέψουν στη μετριότητα. Και εδώ θα ξανασυναντήσω τον Φρόιντ μέσω Σαββόπουλου: «Τα όνειρά σου μην τα λες γιατί μια μέρα κρύα μπορεί και οι φροϊδιστές να ‘ρθουν στην εξουσία».