[Διαστάσεις] Η άγνοια απαγορεύεται

Λένε ότι η τυχόν ανάδειξη της Χρυσής Αυγής σε τρίτη δύναμη δεν θα παρουσιάσει πρακτικό πρόβλημα. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να δώσει τηλεφωνικά την εντολή στον προφυλακισμένο αρχηγό και να περιμένει ένα μη προφυλακισμένο στέλεχος να τον ενημερώσει για το αυτονόητο: ότι τους νεοναζί δεν θέλει κανείς να τους δει μπροστά του, πόσω μάλλον να συνομιλήσει ή να συνεργαστεί μαζί τους. Ευχαριστούμε, χαίρετε.

Δεν είναι τόσο απλό. Η ανάθεση της τρίτης εντολής στους χρυσαυγίτες θα δημιουργήσει μείζον πολιτικό και θεσμικό ζήτημα. Το σκάνδαλο που θα προκληθεί δεν θα περάσει απαρατήρητο στο εξωτερικό και το κύρος της χώρας θα καταρρακωθεί ακόμη περισσότερο. Στα ισχυρά συναισθήματα που θα προκαλέσει το εκλογικό αποτέλεσμα – χαρά, λύπη, ανακούφιση, φόβος – θα προστεθεί και η ντροπή. Αν όμως τα πρώτα κινητοποιούν, εξάπτουν, ανάβουν τα αίματα, τέλος πάντων, η δεύτερη οδηγεί στην παράλυση. Και το χειρότερο είναι πως δεν υπάρχει πια η δικαιολογία της άγνοιας. Ούτε το κλισέ της «απότομης προσγείωσης». Ξέρουμε. Οι επικίνδυνες πτήσεις απαγορεύονται.

Οι δημοσκοπήσεις δεν αποκλείουν αυτό το οδυνηρό ενδεχόμενο. Το Ποτάμι μπορεί να είναι φαβορί για την τρίτη θέση, αλλά η διαφορά του από τη Χρυσή Αυγή δεν είναι μεγάλη και οι δημοσκόποι φοβούνται ότι το πραγματικό ποσοστό της τελευταίας είναι μεγαλύτερο από αυτό που καταγράφεται. Στην ίδια θέση προσβλέπει και το ΠΑΣΟΚ, προβάλλοντας το λογικό επιχείρημα ότι αποτελεί μια εγγυήτρια δύναμη. Εξίσου «λογική» είναι η βίαιη αντιπαράθεση Βενιζέλου – Θεοδωράκη, αφού και οι δύο απευθύνονται ουσιαστικά στο ίδιο ακροατήριο. Το κακό είναι ότι επωφελείται η Χρυσή Αυγή. Και αυτό δεν είναι καθόλου λογικό.  

Θα μπορούσε να έχει εξελιχθεί αλλιώς η κατάσταση. Θα μπορούσε να έχει ευδοκιμήσει το εγχείρημα των 58, να έχει προχωρήσει η ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς και να διεκδικούσε σήμερα όχι την τρίτη, αλλά την πρώτη θέση. Ερασιτεχνισμοί, βεντετισμοί, αρχηγισμοί και προσωπικοί υπολογισμοί δεν επέτρεψαν μια τέτοια εξέλιξη, οδηγώντας τον χώρο αυτόν στην πολυδιάσπαση. Ολα αυτά όμως ανήκουν στο παρελθόν. Σήμερα, εκτός από τις διαχωριστικές γραμμές Δεξιά – Αριστερά, Μνημόνιο – αντιμνημόνιο, ευρώ – δραχμή, υπάρχει και μια άλλη: δημοκρατική – μη δημοκρατική ψήφος. Ας μην την ξεχνάμε.