[Κραυγές και ψίθυροι] Λαμπάδες

Οταν η πραγματικότητα και ο ρεαλισμός μας χωρίζουν, μοιάζει φυσιολογικό και λογικό να μας ενώνει ο σουρεαλισμός. Αν και το θέαμα έξω από το Μουσείο της Ακρόπολης προχθές το βράδυ νομίζω ότι αδικεί τον σουρεαλισμό ως καλλιτεχνικό κίνημα. Ηταν μια πρωτοβουλία του προέδρου της Κεντρικής Ενωσης Δήμων Ελλάδος και δημάρχου Αμαρουσίου Γιώργου Πατούλη και του δημάρχου Μαραθώνα Ηλία Ψινάκη. Συγκέντρωση διαμαρτυρίας για τον «επαναπατρισμό» των Γλυπτών του Παρθενώνα με αφορμή την επιστροφή στο Βρετανικό Μουσείο του αγάλματος του ποταμού Ιλισού που είχαν δανείσει στο Ερμιτάζ. Με λαμπάδες τύπου Ανάστασης που οι συγκεντρωμένοι αποφάσισαν αυθαιρέτως ότι συμβολίζουν την ειρήνη, τον πολιτισμό και την αλληλεγγύη των λαών.

Και ο μεν Ψινάκης έχει κερδίσει εδώ και πολλά χρόνια το στοίχημα με το ακαταλόγιστο και ως έτσι πορεύεται και στην καριέρα του στην Αυτοδιοίκηση. Οπως επίσης η σύζυγος του κ. Πατούλη που η κάθε της εμφάνιση είναι, ενδυματολογικά, ένα εικαστικό δρώμενο. Προχθές συγκεκριμένα συνδυάστηκε ιδανικά με τις λαμπάδες αφού ντύθηκε πασχαλινό αβγό. Η Ντόρα Μπακογιάννη όμως και η Ρένα Δούρου; Οι μεγαλοκυράδες των δύο κομμάτων δίπλα δίπλα με τα αναμμένα κεριά στα χέρια ως πρωθιέρειες μιας βαλπούργιας νύχτας με όρους επιθεώρησης;

Ελπίζω το event να πέρασε απαρατήρητο από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, να χάθηκε μέσα στην ειδησεογραφία των εκλογών. Διαφορετικά, κρίμα που δεν επιστράτευσαν τον Σεφερλή, τον Ψάλτη και τον Μόσιο – Ταμτάκο. Αφού μοιάζει δύσκολο να κάνουμε διεθνή καριέρα ως σοβαρό κράτος, ας κάνουμε τουλάχιστον ως βαριετέ.