Χρειάζεται ακόμη μια μεγάλη διαδήλωση, στον αραβικό κόσμο

Ο Μπαράκ Ομπάμα δέχθηκε επικρίσεις επειδή δεν συμμετείχε ο ίδιος ή δεν εκπροσωπήθηκε στην τεράστια διαδήλωση κατά της τρομοκρατίας, που πραγματοποιήθηκε την περασμένη Κυριακή στο Παρίσι. Η κριτική που του ασκήθηκε είναι σωστή. Είναι όμως και ένα τυπικό δείγμα του γεγονότος ότι η αμερικανική πολιτική εστιάζει σε πράγματα όπως αυτό και όχι στο πώς θα αισθανόταν ο κόσμος απέναντι στην απειλή των τζιχαντιστών αν είχε αντιμετωπιστεί σοβαρά. Και αυτό το συναίσθημα δεν θα εκφραζόταν με τη συμμετοχή του αμερικανού προέδρου σε μια πορεία αλλά με διαδήλωση κατά των τζιχαντιστών στον αραβικό κόσμο, στην οποία θα συμμετείχαν ένα εκατομμύριο κόσμος και την οποία θα είχαν οργανώσει οι Αραβες και οι μουσουλμάνοι για τους Αραβες και τους μουσουλμάνους χωρίς να το έχει ζητήσει κανένας από τη Δύση – και όχι εξαιτίας αυτών που συνέβησαν στο Παρίσι αλλά για τους αναρίθμητους μουσουλμάνους που σφαγιάστηκαν από τους τζιχαντιστές στο Πακιστάν, στην Υεμένη, στο Ιράκ, στη Λιβύη, στη Νιγηρία και στη Συρία.

H  σιωπή. Ο Αμπντούλ Ραχμάν αλ Ρασέντ, ένας από τους πιο έγκυρους άραβες δημοσιογράφους, έγραψε την περασμένη Δευτέρα στη στήλη που διατηρεί στην εφημερίδα «Αλ Σαρκ Αλ Αουσάτ»: «Οι διαδηλώσεις εναντίον των πρόσφατων τρομοκρατικών επιθέσεων στη Γαλλία θα έπρεπε να έχουν πραγματοποιηθεί στις μουσουλμανικές πρωτεύουσες αντί για το Παρίσι. (…) Η ιστορία του εξτρεμισμού αρχίζει στις μουσουλμανικές κοινωνίες. Και είναι με την υποστήριξή τους και τη σιωπή τους που ο εξτρεμισμός εξελίχθηκε σε τρομοκρατία. Δεν έχει σημασία ότι οι γάλλοι πολίτες, που είναι τα θύματα, κατεβαίνουν στους δρόμους. Αυτό που πρέπει να κάνουν οι μουσουλμανικές κοινωνίες είναι να αποκηρύξουν το έγκλημα στο Παρίσι και τον ισλαμικό εξτρεμισμό γενικώς».

Η αλήθεια είναι ότι το φαινόμενο της τζιχάντ έλκει και απωθεί ταυτοχρόνως τον αραβικό κόσμο, πολύ περισσότερο από ό,τι θα θέλαμε να πιστεύουμε στην Ευρώπη και στην Αμερική. Αυτή η διάθεση οφείλεται στην ύπαρξη μεγάλου φάσματος απόψεων ως προς το τι είναι το αυθεντικό Ισλάμ σήμερα. Κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας όταν προσπαθούμε να εξηγήσουμε εμείς «τι είναι το πραγματικό Ισλάμ». Υπάρχουν πολλά Ισλάμ, επειδή το Ισλάμ δεν έχει Βατικανό ούτε μία και μοναδική πηγή θρησκευτικής εξουσίας. Η πουριτανική πτέρυγα των ουαχαμπιτών – σαλαφιστών – τζιχαντιστών είναι ένα από αυτά τα Ισλάμ.

Αμφίρροπη είναι η στάση και της Ευρώπης ως προς το ζήτημα των αξιών που πρέπει να υιοθετήσουν οι μουσουλμάνοι μετανάστες. Αμφίσημη είναι και η στάση της Ουάσιγκτον απέναντι στη Σαουδική Αραβία. Μία σειρά από γεγονότα έχουν στρέψει τη σουνιτική κοινότητα προς τον ριζοσπαστισμό. Ρίξτε μια ματιά στις φοιτήτριες του Πανεπιστημίου του Καΐρου του 1950. Ελάχιστες φοράνε μαντίλες. Κοιτάξτε τες σήμερα. Το ανοικτό Ισλάμ που προσδιόρισε την Αίγυπτο για αιώνες – προσευχήσου πέντε φορές την ημέρα αλλά πιες και μια μπίρα το βράδυ – σκλήρυνε από αυτό τον ουαχαμπιτικό άνεμο που ήρθε από την Αραβία. Οι αμερικανοί πρόεδροι δεν συγκρούονται ποτέ πάνω σε αυτό το ζήτημα με τη Σαουδική Αραβία εξαιτίας του πετρελαίου. Οπως αποδεικνύεται, οι εθισμένοι δεν λένε ποτέ την αλήθεια στους προμηθευτές τους.

Τέλος στα διπλά παιχνίδια
Είναι εύκολο να καταδικάσουμε τον ζήλο των τζιχαντιστών. Είναι πιο δύσκολο να κάνουμε μερικές επαναστάσεις – επαναστάσεις για την επιτυχία των οποίων χρειάζεται πολύς κόσμος από τον αραβομουσουλμανικό κόσμο. Αλλά και χρειάζεται και η Δύση να αποβάλει την αμφισημία της και να σταματήσει να παίζει διπλά παιχνίδια