Πόσο ακόμα θεατές σε παρωδίες;

Φίλαθλος ετών 50 και κάτι, στην Ελλάδα. Τα έχει δει όλα! Εχει δει, για παράδειγμα, τον Ολυμπιακό να παίρνει πρωταθλήματα με την αξία του και πρωτάθλημα με αμφιβολίες (υπόθεση Βάλνερ). Εχει δει τον Παναθηναϊκό στις ημέρες της παντοδυναμίας του Καπετάνιου να σαρώνει σαν άνεμος βορειοανατολικός – Γρέγο τον λένε οι ναυτικοί – ό,τι προσπαθούσε να ορθώσει ανάστημα στο τότε κατεστημένο. Εχει δει κι άλλα ο 50άρης: τον Γερμανό Ρεχάγκελ και την ομάδα του να επιβάλλουν «ποδοσφαιρικό μνημόνιο» στην Ευρώπη, τον «Ελληνα» Ρεχάγκελ να παρασέρνεται από πάθη και λάθη και να φεύγει, όπως οι αριστεροί αντιρρησίες, υπό την αμφισβήτηση και τη χλεύη για να αποκατασταθεί μετά «θάνατον». Εχει δει τον Κεντέρη και τη Θάνου σε ολυμπιακό βάθρο, σε ευρωπαϊκό βάθρο, σε παγκόσμιο βάθρο· τους έχει δει να χάνονται υπό το ανάλγητο ανάθεμα. Και τέλος, για να κλείσουμε όπως αρχίσαμε τη μικρού μήκους ταινία του γεννημένου εκεί κάπου στα τελευταία χρόνια της δεκαετίας του ’50, αρχές ’60: οι πρωταγωνιστές του ήταν πάντα οι κακοί! Αυτοί επιβίωναν στο τέλος κι αυτοί έκλειναν το τελευταίο πλάνο με το σαρδόνιο χαμόγελό τους.

Χορτάσαμε happy end στον αμερικανικό κινηματογράφο, αλλά μας κούρασαν τα θλιβερά φινάλε στον ελληνικό!

Πολύ θα θέλαμε, οι υγιείς φίλαθλοι, να δούμε τον ΠΑΟΚ, τον Αστέρα Τρίπολης, τη Βέροια να υψώνουν εκείνο τα ακαλαίσθητο κύπελλο που δίνουν στον πρωταθλητή, που μοιάζει με το διαστημόπλοιο «Εντερπράιζ», και οι «μικροί» να κάνουν το δικό τους ταξίδι στ’ αστέρια, αλλά το πηδάλιο του «Εντερπράιζ» το κρατούν τα στιβαρά χέρια της εξουσίας και του κεφαλαίου, πού να στριμωχτούν μέσα του οι κολίγοι;

Οι μικροί, καταφρονεμένοι και υποταγμένοι στη μοίρα τους πάντα θα βλέπουν τους προσομοιωτές των «μεγάλων» σαν διαστημόπλοια που πετούν στην εικονική επιτυχημένη πραγματικότητά τους. Αν ήθελαν – οι αγανακτισμένοι κομπάρσοι – θα μπορούσαν να σταματήσουν αυτές τις προκλητικές, αστείες πτήσεις των πρωταγωνιστών, μα το αποφεύγουν. Καλά είναι βολεμένοι στη γήινη μιζέρια τους και στον πενιχρό μισθό τους.

Πολύ θα θέλαμε να δούμε την Εθνική ποδοσφαίρου να μας απογειώνει πάλι. Για την ώρα αναζητείται το «μαύρο κουτί» της συντριβής μιας μαύρης διοίκησης ενός σκοτεινού προέδρου που εμπιστεύτηκε έναν φιλάργυρο έμπορο. Επίσης, για την ώρα αναζητείται και ο προπονητής που θα ξανακάνει το θαύμα, στις τάξεις των θρησκόληπτων!

Τέλος, θα θέλαμε πολύ να μας αποκαλύψουν κάποτε ποιοι ήταν οι καθαροί ολυμπιονίκες και ποιοι οι «λερωμένοι»· ποιοι πλύθηκαν και καθάρισαν και ποιοι έμειναν με τα χέρια λεκιασμένα γιατί κάποιοι δεν τους παρείχαν το απαραίτητο σαπούνι.

Ο «καθαρός» φίλαθλος των 50 ετών τα έχει δει όλα και ξέρει να ξεχωρίσει το σημερινό σκουριασμένο μέταλλο από το χθεσινό χρυσάφι. Δεν το κάνει γιατί νιώθει φοβισμένη μειοψηφία, όμως λησμονεί πως πάντα μια μειοψηφία εμπιστεύεται κάποτε τη φαντασία και τη δύναμή της για να υπερακοντίσει τη μεγαλύτερη ανασχετική δύναμη των αθλητικών πραγμάτων: τη σκοπιμότητα. Πού θα πάει, θα το καταλάβει!