Για τους γάλλους μουσουλμάνους έφτασε η στιγμή της αλήθειας

Την περασμένη Παρασκευή, μετά την προσευχή στο Μεγάλο Τέμενος του Παρισιού, οι πιστοί σήκωσαν πανό με την επιγραφή «Touche pas à mon pays» («Μην αγγίζετε τη χώρα μου»). Η επιγραφή ήταν παράφραση του σλόγκαν της γαλλικής αντιρατσιστικής οργάνωσης SOS Racisme «Μην αγγίζετε τον φίλο μου». Αλλα πλακάτ που κρατούσαν οι πιστοί έγραφαν ότι αυτοί που σκότωσαν τους δημοσιογράφους του «Charlie Hebdo» και τους πελάτες του εβραϊκού παντοπωλείου δεν ήταν πραγματικοί μουσουλμάνοι.

Πολλοί μουσουλμάνοι στη Γαλλία αισθάνονται εντελώς Γάλλοι και επιθυμούν η γαλλική κοινωνία να τους δεχθεί ως τέτοιους. Ανεξάρτητα όμως από το πόσο κατηγορηματικά απορρίπτουν την ισλαμική τρομοκρατία, πολλοί γάλλοι πολίτες τούς αντιμετωπίζουν με καχυποψία – και όχι πάντα άδικα.

Το Ισλάμ είναι πλέον κάτι παραπάνω από θρησκεία. Σε πολλούς νεαρούς Γάλλους που κατάγονται από οικογένειες μεταναστών εξασφαλίζει ένα πολιτισμικό πλαίσιο που δεν έχει καταφέρει να τους προσφέρει η ίδια η Γαλλία. Σε κάποιους από αυτούς η επιθυμία για ζωή έδωσε τη θέση της στην επιθυμία για θάνατο: τον θάνατο των άλλων και των απίστων αλλά και τον δικό τους θάνατο που θα τους εξασφαλίσει μια θέση στον Παράδεισο. Ετσι κατάφεραν η Αλ Κάιντα και τώρα το Ισλαμικό Κράτος να στρατολογήσουν εθελοντές για να τους εκπαιδεύσουν στο Ιράκ, στην Υεμένη, στο Πακιστάν ή στη Λιβύη.

Το γαλλικό κράτος δεν έδωσε πολλή προσοχή στην κατάσταση που επικρατεί στα πολύ συχνά άθλια προάστια, δηλαδή σε ξεχασμένες περιοχές όπου νέοι ζουν χωρίς κοινωνική ζωή – ή απλώς επιβιώνουν. Η όλο και πιο ρατσιστική γλώσσα του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου και μια τρέχουσα αντίληψη που λέει ότι οι μετανάστες και τα παιδιά τους αλλοιώνουν το εθνικό πρότυπο της Γαλλίας εισπράχθηκαν ως προσβολή από νέους ανθρώπους, των οποίων η γαλλικότητα τίθεται πάντοτε εν αμφιβόλω.

Για να αλλάξει η καθημερινότητα των γάλλων μουσουλμάνων απαιτείται ένα νέο πολιτικό όραμα και μια αδιαπραγμάτευτη αποφασιστικότητα προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι δυσκολίες των προβληματικών προαστίων. Πρέπει επίσης να υποστηριχτούν οι νέοι που έχουν αφεθεί ανυπεράσπιστοι και πέφτουν θύματα ρατσισμού είτε ψάχνουν για δουλειά είτε βγαίνουν για να διασκεδάσουν. Οι Αρχές πρέπει να αναλάβουν δράση απέναντι στις τακτικές στρατολόγησης των ακραίων ιμάμηδων και να παρακολουθούν τις ομιλίες τους. Η μεγαλύτερη όμως προσπάθεια πρέπει να γίνει στα σχολεία.

Η ελπίδα
Τα εκατομμύρια των ανθρώπων που διαδήλωσαν σε πολλές πόλεις της Γαλλίας κατά του εξτρεμισμού είναι ένας λόγος για να ελπίζει κανείς. Το ψεύτικο αμάλγαμα του Ισλάμ και του δολοφονικού ισλαμισμού περιθωριοποιείται. Η συντριπτική πλειονότητα των μουσουλμάνων που συμμετείχαν σε αυτές τις διαδηλώσεις κρατούσαν πανό με την επιγραφή «Είμαι μουσουλμάνος, είμαι Εβραίος, είμαι “Charlie Hebdo”». Και αυτή είναι μια εικόνα που έμεινε αξέχαστη