[Κραυγές και ψίθυροι] Εσύ ποιος Charlie είσαι;

Σκέψεις σε φόντο κόκκινο. Ενα βιβλίο του Βολινσκί από τη δεκαετία του 1980: «Οσα γνωρίζουν οι άνδρες για τις γυναίκες». Ενα σκίτσο στο εξώφυλλο και μέσα λευκές σελίδες. Τεύχη του «Charlie Hebdo» στριμωγμένα στη βαλίτσα μου όταν γύριζα από επαγγελματικό ταξίδι στο Παρίσι. «Είσαι κανιβαλίστρια και καλβινίστρια» σχολίαζε ένας φίλος όταν τα ξεφύλλιζε. Θυμάμαι όμως και άλλα. Ολους αυτούς (και δεν ήταν λίγοι) που υπομειδιούσαν τις ημέρες μετά την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους. «Κάποτε θα έπρεπε και οι Αμερικανοί να πάρουν το μάθημά τους» ισχυρίζονταν, διατυπώνοντας μια διαστρεβλωμένη άποψη περί του πώς απονέμεται η παγκόσμια δικαιοσύνη.

Κάποιοι από αυτούς προχθές άλλαξαν τη φωτογραφία του προφίλ τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με το «Je suis Charlie». Η Γαλλία ήταν πάντα σε εμάς τους Ελληνες πιο συμπαθής χώρα από τις ΗΠΑ, γι’ αυτό και τότε στην Ελλάδα δεν είχε γίνει καμία συγκέντρωση διαμαρτυρίας. Ομως το έγκλημα ορίζεται από τον δράστη, όχι από το θύμα! Το αντίθετο εμπεριέχει τον ορισμό του ρατσισμού.

Το «Je suis Charlie» έγινε το σλόγκαν των ημερών ακόμη και από κάποιους που αναρωτιούνται ποιος ακριβώς είναι αυτός ο Charlie. Θεωρώ όμως ότι η σλογκανοποίηση της αντίδρασης έχει να κάνει περισσότερο με την κατανάλωση του γεγονότος και λιγότερο με αυτό καθαυτό το γεγονός. Γι’ αυτό θα πρέπει της αντίδρασης να προηγείται η συνείδηση. Για να είναι συνειδητή και η αντίσταση στον ισλαμοφασισμό και να μην περιοριστεί σε μια κίνηση με όρους διαφημιστικής επικοινωνίας.