Ο φραπεδόμαγκας και τα τρία καμπανάκια

Αλήθεια, πώς ξεκινά κάποιος να γράφει για το αγαπημένο του χόμπι; Δεν υπάρχει λάθος ή σωστός τρόπος όταν πρόκειται για μια μικρή κατάθεση ψυχής, όπως συμβαίνει και με κάθε χιλιόμετρο που ολοκληρώνεις.

Ας ξεκινήσω λοιπόν κι εγώ από τα βασικά. Ονομάζομαι Δημήτρης Π. Κουκουλάρης και τα τελευταία 10 χρόνια ζω τρέχοντας. Προς Θεού, δεν έχετε να κάνετε με κάποιον πρωταθλητή, αλλά με ρομαντικό ερασιτέχνη του αθλήματος που ξεκίνησε προσβλέποντας σε καλύτερη ποιότητα ζωής. Κάποτε ήμουν σχεδόν 120 κιλά. Μπορεί κάποιος που με γνωρίζει σήμερα να με ακούει απορημένα, όμως υπάρχουν μερικές καταχωνιασμένες φωτογραφίες – τις οποίες και ευχαρίστως θα έσκιζα αλλά τις έχω να θυμάμαι στα δύσκολα – που το αποδεικνύουν περίτρανα.

Ηταν λοιπόν σχεδόν 15 χρόνια πριν, όταν γυρνώντας από το σουπερμάρκετ στο σπίτι, έτυχε το ασανσέρ να μη δουλεύει. Πάω κι εγώ λοιπόν να ανέβω με δύο σακούλες – ένας όροφος είναι που να πάρει -, πέντε στάσεις έκανα για να ξελαχανιάσω κι έπειτα σύρθηκα στον καναπέ για να πάει η καρδιά μου στη θέση της. Πρώτο καμπανάκι.

Επειτα ήταν ένα πρόβλημα υγείας στο δεξί γόνατο που κουβαλούσα από πιτσιρικάς και με θυμόταν όλο και περισσότερο καθώς η ζυγαριά έπαιρνε την ανιούσα. Δεύτερο καμπανάκι.

Τέλος, ο πρόωρος θάνατος του πατέρα μου. Ηταν 56 χρονών, καπνιστής (αυτό το ρημάδι ευτυχώς δεν το είχα δοκιμάσει) και υπέρβαρος. Τρίτο καμπανάκι. Δημητράκη, σκέφτηκα, έτσι που το πας στα 40 ούτε να περπατήσεις δεν θα μπορείς, κάτι πρέπει να γίνει.

Είμαστε που λέτε με έναν κολλητό μου καλοκαιράκι, αραχτοί φραπεδόμαγκες κι αγναντεύουμε το απέραντο γαλάζιο. Είναι κάτι πιτσιρικάδες εκεί δίπλα που παίζουν κυνηγητό. Βλέποντάς τους μέσα στο νεύρο και στην ενέργεια νιώθουμε και οι δύο – ο άλλος σε παρόμοια κυβικά και δύο χρόνια μικρότερος – σαν απόμαχοι της ζωής. Ε ρε κατάντια, σκεφτόμαστε. Κι όπως συνήθως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, αρχίζουμε να λέμε τι μπορούμε να κάνουμε για να απαλλαγούμε από το «σωσίβιο», που μάρτυς μου ο Θεός για όλους τους επιβάτες του «Τιτανικού» περίσσευε. Η αλήθεια είναι ότι από θεωρία ήμασταν μανούλες, αλλά στην πράξη και εμείς ντουγρού στο παγόβουνο!

«Και δεν πάμε να τρέξουμε μέχρι την άλλη γωνία;» σκεφτήκαμε. Μπα, πού να τα καταφέρουμε… Οχι, πρέπει να τα καταφέρουμε… Ή τώρα ή ποτέ. Στην τρέλα της στιγμής, βάλαμε κάτι αθλητικά της κακιάς ώρας και ξεκινήσαμε να «φάμε» τους Κενυάτες… Μας βγήκε το λάδι, θέλαμε ασθενοφόρο για να γυρίσουμε, αλλά η αρχή έγινε.

Κι ύστερα τσούκου τσούκου, βήμα βήμα, χιλιόμετρο το χιλιόμετρο, άντε και λίγο περισσότερο από την προηγούμενη εβδομάδα, έλα λίγα μέτρα μείνανε ακόμα, άλλοτε με φίλους, άλλοτε μονάχος, με μόνιμη παρεούλα το mp3, με τα τοπία να εναλλάσσονται σαν τις εποχές έφθασα να σας γράφω αυτές τις γραμμές. Δέκα χρόνια μετά, 17 Μαραθώνιοι, 9 μεγαλύτερες αποστάσεις, μα κυρίως άπειροι φίλοι και χαμόγελα… Ζω τρέχοντας.