Διαπραγμάτευση: Στενεύουν τα περιθώρια λόγω Φινλανδίας

Η πολιτική αστάθεια στην Ελλάδα προβληματίζει έντονα τους ιθύνοντες των χωρών της ευρωζώνης, χωρίς ωστόσο να τους τρομάζει. Αλλωστε ώς έναν βαθμό συνέβαλαν και αυτοί στην επιτάχυνση των ελληνικών πολιτικών εξελίξεων, αφού επί της ουσίας για να παράσχουν τη δίμηνη παράταση που ζήτησε η κυβέρνηση προκειμένου να ανταποκριθεί στους όρους του Μνημονίου, απαίτησαν να ξεκαθαρίσει το πολιτικό τοπίο στην Ελλάδα. Απαίτησαν δηλαδή να καταστεί σαφές ποιος κυβερνά αυτή τη χώρα.

Οι βασικοί λόγοι για τους οποίους φαίνεται να επιθυμούν οι Ευρωπαίοι κάποιας μορφής ξεκαθάρισμα των πολιτικών λογαριασμών στην Ελλάδα είναι πολλοί και διάφοροι. Ο σημαντικότερος είναι ασφαλώς η διαπιστωμένη από την άνοιξη και μετά απροθυμία της κυβέρνησης Σαμαρά να προχωρήσει στον δρόμο των διαρθρωτικών αλλαγών και των οικονομικών μεταρρυθμίσεων. Τούτου δοθέντος είναι πλέον πολλοί αυτοί που τόσο στις Βρυξέλλες, όσο και στις άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, τείνουν να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι για να βγει η Ελλάδα από το τέλμα θα πρέπει να δημιουργηθούν οι όροι και οι προϋποθέσεις που θα επιτρέψουν τη σύσταση μιας κυβέρνησης ευρύτατης πολιτικής συνεργασίας. Μιας κυβέρνησης που απαλλαγμένη από τα σύνδρομα του πολιτικού κόστους θα πράξει «τα δέοντα».

Το γεγονός ότι στην περίπτωση που η Ελλάδα οδηγηθεί σε βουλευτικές εκλογές η κυβέρνηση που θα προκύψει θα έχει περιθώριο διαπραγμάτευσης με τους δανειστές μόνο ώς το τέλος του Φεβρουαρίου έχει βαρύνουσα πολιτική σημασία. Πόσω μάλλον όταν είναι βέβαιο ότι μεταξύ των επιχειρημάτων που θα προβληθούν για την ανάγκη ταχείας ρύθμισης των εκκρεμοτήτων που απομένουν για να βγει η Ελλάδα από το καθεστώς του υφιστάμενου Μνημονίου είναι και αυτό των επικείμενων φινλανδικών εκλογών. Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Φινλανδίας, από τη στιγμή που θα αρχίσει η προεκλογική περίοδος δεν είναι εφικτή η επικύρωση οποιασδήποτε διεθνούς οικονομικής συμφωνίας. Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι αν η Ελλάδα δεν βγει από το καθεστώς του Μνημονίου ώς το τέλος του Φεβρουαρίου θα υπάρξουν σοβαρές επιπλοκές, αφού ένας εκ των δανειστών της δεν θα είναι σε θέση να υιοθετήσει καμία νέα απόφαση ώς το καλοκαίρι. Στην περίπτωση αυτή η Ελλάδα θα βρεθεί κυριολεκτικώς στο έλεος των αγορών, των οποίων οι διαθέσεις έναντι της χώρας είναι – όπως άλλωστε αποδείχθηκε προσφάτως – ανελέητες.

Ο ΑΥΤΟΕΓΚΛΩΒΙΣΜΟΣ ΤΣΙΠΡΑ. Ως προς το «φαινόμενο Τσίπρας» επίσης δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν ότι, όπως και η κυβέρνηση Σαμαρά, δεν κατάφερε να εκμεταλλευθεί την ευνοϊκή πολιτική συγκυρία της περασμένης άνοιξης. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κατά τη διάρκεια των ευρωεκλογών του Ιουνίου απέκτησε σημαντική πολιτική αναγνωρισιμότητα στην Ευρώπη. Τόση που δύσκολα θα αποκτήσει στο μέλλον οποιοσδήποτε άλλος έλληνας πολιτικός. Ο αυτοεγκλωβισμός του ωστόσο στα στενά πολιτικά όρια της μετακομμουνιστικής Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς δεν του επέτρεψε να καρπωθεί αυτή την αναπάντεχη αναγνωρισιμότητα προς όφελος του ιδίου και της χώρας.