[Κραυγές και ψίθυροι] Mαμά, μητέρα, μάνα

Η αιτία είναι προσωπική, αλλά την αφορμή μού την εδωσαν τούτες οι μέρες της Θείας Γέννησης… Η μητέρα μου, ύστερα από 88 χρονια φωτεινής ζωής και αφού, με την εσωτερική της λάμψη, φώτισε και ζέστανε σύζυγο, παιδιά, εγγονή, δισέγγονα, συγγενείς και φίλους, θάμπωσε. Τα φετινά ήταν τα πρώτα Χριστούγεννα που δεν κάθησε μαζί μας στο οικογενειακό τραπέζι… Ετσι όπως τη βλέπω, μια γυναίκα που μέχρι πριν από λίγα χρόνια ακόμη περπατούσε και έτριζαν τα πατώματα, να είναι τώρα ένα κουβαράκι πανω στο κρεβάτι, σκέφτομαι τις «ηλικίες» της σχέσης μας. Και το όνομα που της έδινα σε καθεμία απο αυτές…

Οταν ήμουν μικρή, ήταν για μένα η «μαμά» μου. Ετσι τη φώναζα και έτσι αναφερόμουν σε αυτήν. Ενα τρυφερό καταφύγιο η αγκαλιά και ο περιβάλλων χώρος της, όπου μάθαινα όλα τα ωραία πράγματα της γυναικείας ζωής (έτσι ήταν, ο μπαμπάς μού μάθαινε τα σωστά και η μαμά τα ωραία). Τα αρώματα, τα υφάσματα, πώς να κάνω μπάνιο, πώς να περιποιούμαι τον εαυτό μου, πώς να ντύνομαι, πώς να φτιάχνω τα μαλλιά μου…

Από την εφηβεία και μετά άρχισαν οι κόντρες. Εκανα την επανάσταση που όφειλα στην εποχή μου, ανεξαρτητοποιήθηκα, γρήγορα έμεινα μόνη μου. Η μαμά μου ήταν η μήτρα που έπρεπε να σπάσω για να φτιάξω τη δική μου ζωή με τα δικά μου υλικά, που τότε ακόμη δεν καταλάβαινα ότι στην πραγματικότητα κι αυτά δικά της ηταν. Κι έγινε η «μητέρα» μου.  Η σχέση μας για πολλά χρόνια είχε τον αστικό χαρακτήρα που κουβαλάει και η λέξη… Ουσιαστική αλλά αποστασιoποιημένη.

Μέχρι που άρχισε να παίρνει την κάτω βόλτα. Και τότε αναδύθηκε εντός μου ως η αρχέτυπη, η αρχεγονική «μάνα». Μαζί με τον φόβο πως τώρα που παρατείται από τη ζωή δεν θα υπάρχει πια κανείς στον κόσμο να φοβάμαι.  

Χρόνια πολλά! Σε εσάς και τις μαμάδες, τις μητέρες, τις μάνες σας.