Χαιρετίσματα στην Μποτσουάνα

Μεταξύ μας, την ώρα αυτή ο Γιάννης Βούρος μπορεί και να βρισκόταν στη μακρινή Μποτσουάνα. Αγνωστος μεταξύ αγνώστων. Οπως επιθυμούσε διακαώς, όταν είχε ξεκινήσει, στα τέλη του 2012, τις διαδικασίες μετανάστευσης. Απογοητευμένος από όλα. Κυρίως από την πολιτική, με την οποία ασχολήθηκε επειδή πίστευε ότι θα αλλάξει – όπως λέει – τα πράγματα από μέσα, αλλά και από το θεατρικό σινάφι.

Και μιλάμε για έναν άνθρωπο, έναν καλλιτέχνη, χορτασμένο από τόσα πολλά: και ηθοποιός και βουλευτής και σκηνοθέτης και παραγωγός και μεταφραστής και δημοσιογράφος και τηλεοπτικός παρουσιαστής και αθλητής και πρωταγωνιστής βιντεοταινιών και πολιτικός και συγγραφέας («Μ’ ένα φλασάκι στο μυαλό», εκδ. Λιβάνη, 1990, «Πολιτική, Πόλις, Πολίτες», εκδ. Εμπειρία Εκδοτική, 2012) και συνδικαλιστής του ΣΕΗ και θεατρικός συγγραφέας (με κρατικό βραβείο για το «Αρωμα ανδρών») και ιδρυτικό μέλος οργανώσεων (όπως Το Εργαστήρι για παιδιά με νοητική στέρηση ή η MDA Ελλάς) και υποστηρικτής της Greenpeace, της WWF, της Διεθνούς Αμνηστίας και πατέρας τριών παιδιών και τρεις φορές γαμπρός… Και το κομμάτι του από τη λατρεία του άλλου φύλου έχει πάρει – λίγο έλειψε να χάσει το σακάκι του από μανιασμένες θαυμάστριές του στον πρώτο γάμο του, με την Αννα Ανδριανού.

Το τιμόνι του ΚΘΒΕ. Χορτασμένος και πολυπράγμων. Και όμως. Οπως φαίνεται, η πρόταση να αναμειχθεί στα θεατρικά κοινά, ως καλλιτεχνικός διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, ματαίωσε το φευγιό του για Μποτσουάνα. Για να βιώσει νέες στιγμές δόξης. Με συλλήψεις για χρέη του ΚΘΒΕ στο ΙΚΑ («κινδυνεύω να ξανασυλληφθώ» προειδοποιεί), απανωτές απειλές παραιτήσεων από το πόστο του αν δεν ρυθμιστούν τα υπέρογκα χρέη (5 εκατ. ευρώ) και κόντρες εναλλάξ με συναίνεση με τα συνδικαλιστικά σωματεία του ΚΘΒΕ και άλλα πολλά.

Φαίνεται ότι, πέρα από τα δύσκολα του ΚΘΒΕ που τον έβγαλαν από τις μάλλον πιο ηττοπαθείς σκέψεις για εγκατάλειψη της χώρας, κάτι από τις ρίζες του (σε Καβάλα και Χίο) τον κρατάει στον ελληνικό Βορρά. Κι ας γεννήθηκε πριν από 59 χρόνια στα Εξάρχεια και μεγάλωσε στις αλάνες της Νέας Φιλαδέλφειας, όπου καρφίτσωσε το έμβλημα της ΑΕΚ – ως ερασιτέχνης – στην αθλητική φανέλα του. Ενας τραυματισμός στο πόδι, που σήμερα θα είχε ξεπεραστεί σε δύο εβδομάδες, τότε τον κράτησε έναν χρόνο εκτός γηπέδων και έστρεψε τις – ανήσυχες – κεραίες του στη δημοσιογραφία (σπούδασε Δημοσιογραφία – Δημοσιολογία στον τότε Ομηρο), τον έφερε στο πολιτικό ρεπορτάζ δίπλα στον Γιώργη Μασσαβέτα στην «Αθηναϊκή», στην «Ημερησία», στην τηλεοπτική εκπομπή της τότε ΕΙΡΤ «Κάθε μέρα» και στο κατώφλι της Ανώτερης Δραματικής Σχολής του Εθνικού. Ενώ στο μεταξύ είχε δουλέψει στο «μάρμαρο» στα τυπογραφεία της Γερανίου 7, βαφιάς σε οικοδομές και σε βιοτεχνία παντελονιών, για «να μη ζητάει χαρτζιλίκι».

Η υποκριτική. Εν τέλει, τον κέρδισε η υποκριτική. Αφορμή, μια αντικατάσταση. Του Μίμη Χρυσομάλλη στην παράσταση του θρυλικού Ελεύθερου Θεάτρου «Συνέβη στην Κατίνα». Αντικατάσταση στην περιοδεία, όπου ακόμη θυμάται την ψυχρολουσία που πήρε, «ενώπιος ενωπίοις» με το κοινό. «Η τραγωδία της ζωής μου» λέει σήμερα. Και το εννοεί. Βέβαια, ακολούθησε ο «Νταβάριτς», στο πλευρό του Αγγελου Αντωνόπουλου στο Μινώα που τον έκανε σταρ και έφερε στο καμαρίνι του την Αλίκη Βουγιουκλάκη, την Τζένη Καρέζη, τη Ζωή Λάσκαρη και την – παραγωγό – Αννα Πρετεντέρη. Η τελευταία τού πρότεινε έξι επεισόδια στην τηλεσειρά «Ο θυρωρός», που κατέληξαν να γίνουν 127!

Ο Γιάννης Βούρος έκτοτε κρατάει το ένα πόδι του σταθερά στο θεατρικό σανίδι, ενώ ο γάμος του με την ηθοποιό – χορεύτρια Νταίζη Σεμπεκοπούλου τού χαρίζει έναν γιο δίχως δάχτυλα, αλλά με εντυπωσιακή θέληση, όπως αποδείχτηκε καθώς μόνος του ο 27χρονος σήμερα Στέφανος μπήκε δυναμικά στον χώρο της διαφήμισης. Τα έξοδα για τις χειρουργικές επεμβάσεις οδηγούν τον πατέρα του – ακόμη και αν κάποιοι το θεωρούν άλλοθι – στον… θαυμαστό κόσμο των βιντεοταινιών, όπου όμως θεωρεί ότι έμαθε τον ρυθμό της ατάκας, δουλεύοντας δίπλα σε Γκιωνάκη, Κωνσταντίνου, Ηλιόπουλο, σε ταινίες με τίτλους όπως «The Κόπανοι» (1987).

Προτού περάσει στην εποχή των τηλεοπτικών του επιτυχιών – «Ταύρος με Τοξότη», ως ταιριαστό ζεύγος με την Πέγκυ Σταθακοπούλου, «Επιθυμίες», «Οσο υπάρχει αγάπη», χρόνια πριν από την «Πολυκατοικία» – πέρασε και από το μετερίζι του συνδικαλισμού στο ΣΕΗ – μέλος, αντιπρόεδρος και πρόεδρος το 1995 – που μοιάζει να επέστρεψε σαν Νέμεσις τις προάλλες, όταν ηθοποιοί του ΚΘΒΕ άρχισαν στάσεις εργασίας υπέρ της – γενικόλογης – «εξυγίανσης του ΚΘΒΕ και ρύθμισης χρεών», στοιχίζοντας στο θέατρο 70.000 ευρώ που θα μπορούσε να είχαν καταλήξει στους μισθούς οι οποίοι «υποφέρουν» από τη μείωση του προϋπολογισμού και γραφειοκρατικά εμπόδια. Κι ας είχαν ταχθεί παλαιότερα στο πλευρό τού διευθυντή Βούρου για να αποτάξουν το άδικο χρέος 1,2 εκατ. ευρώ για τη διαβόητη Οπερα Θεσσαλονίκης που έχει φορτωθεί το ΚΘΒΕ και να εισπράξουν από το Δημόσιο και δημοτικούς φορείς εκατομμύρια από επιστροφή ΦΠΑ και χρέη.

Παράλληλα με τα συνδικαλιστικά, συνήθισε στο χειροκρότημα επί σκηνής με το «Εγκλημα και Τιμωρία», σε δική του σκηνοθεσία, τον «Ορέστη» κατά Τσακίρη, τις «Θεσμοφοριάζουσες» κατά Τσιάνο, τους «Επτά επί Θήβας» κατά Βαρνάβα Κυριαζή κ.ά. Θέλησε όμως να ραφινάρει τα εκφραστικά του μέσα, διαβαίνοντας την πόρτα του Πανεπιστημίου Αθηνών για να σπουδάσει, σχεδόν στα πενήντα, θεατρολογία. Και αυτό προτού θελήσει να αλλάξει τα πράγματα από μέσα, μεταπηδώντας στην πολιτική, για να μπει, όπως λέει, στη λογική του μπλέντερ και να βγει «με τσαλακωμένη συνείδηση και ιδεολογία», ύστερα από το βουλευτιλίκι και το Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ.

Κάπου εκεί τον βρήκε η γέννηση του – νέου – αθλητή της οικογένειας, του Αλέξη, γιου του από την επί 17 χρόνια σύζυγό του Λένα Κώνστα, πέρα από την – «μη βιολογική», όπως απέδειξε τεστ DNA – κόρη του Μαρία Λουίζα Βούρου, μοντέλο, παρουσιάστρια και σπουδαγμένη τεχνολόγο τροφίμων, την οποία αναγνώρισε εν μέσω μικροσκανδάλου από τα κουτσομπολίστικα μίντια. Μια οικογένεια που τη στερείται – όπως ομολογεί, όχι δίχως ενοχές – όσο κρατάει το τιμόνι του ΚΘΒΕ σε τόσες φουρτούνες.