Πολιτισμός

Ιστορίες μοναξιάς στις νέες ταινίες της εβδομάδας

«Magical Girl»: μια κοινωνία παραδομένη στην απόγνωση

«Magical Girl»: μια κοινωνία παραδομένη στην απόγνωση

Σχόλια
5 λεπτά
«Magical Girl»: Μια ταινία-γρίφος, λαβυρινθικής αφήγησης, με μεγάλους πρωταγωνιστές τη μοναξιά και την αποξένωση, όπου η διαστροφική απόκλιση μοιάζει να είναι η μόνη διέξοδος από το μηδέν. Το ευρηματικό αυτό ισπανικό φιλμ του Κάρλος Βερμούτ ισορροπεί στην κόψη ενός καλογυαλισμένου ξυραφιού, από το πρώτο μέχρι το τελευταίο πλάνο. Ολα ξεκινούν από την επιθυμία της Αλίσια, ενός δωδεκάχρονου κοριτσιού που πάσχει από λευχαιμία, να φορέσει το φόρεμα της αγαπημένης της ηρωίδας από τη γιαπωνέζικη manga σειρά «Magical Girl Yukiko». Το κόστος βαρύ, ο μπαμπάς της όμως, ένας άνεργος εκπαιδευτικός, είναι αποφασισμένος να κάνει τα πάντα για να πραγματοποιήσει την επιθυμία της. Κάπου εκεί συναντά μια ελκυστική κοπέλα με ψυχολογικά προβλήματα και τον Ντάμιαν, έναν δάσκαλο που έχει παραιτηθεί απ’ όλα εκτός από το ταραγμένο παρελθόν του.
Οι χαρακτήρες του «Magical Girl» μοιάζουν σαν τα θλιβερά κατάλοιπα μιας σαρωτικής οικονομικής κρίσης – που με τη σειρά της επιφέρει τον αντίστοιχο ηθικό ξεπεσμό: κάποιοι είναι στη φυλακή, κάποιοι αναζητούν δουλειά, κάποιοι άλλοι είναι εκβιαστές ή και δολοφόνοι (εδώ, το ισπανικό Σύνταγμα μοιάζει να έχει περισσότερες χρήσεις από αυτές που μπορείτε να φανταστείτε). Και το παζλ των παράλληλων ιστοριών παρατίθεται, φαινομενικά, σκόρπιο, με τον θεατή να ανασυνθέτει το γενικότερο πλάνο μιας κοινωνίας παραδομένης στην απόγνωση.
Ο Βερμούτ δεν δείχνει διατεθειμένος να απογειώσει το σημείο τομής των ιστοριών του, όπως συμβαίνει συνήθως σε φιλμ ανάλογης αφήγησης (μια πατέντα που παρουσίασε πρώτο το «Μανόλια» του Πολ Τόμας Αντερσον και που έχει έκτοτε αφήσει ένα μάλλον δυσάρεστο δραματουργικό στίγμα – πολλές ταινίες το μιμήθηκαν, ακόμη και ελληνικές, και όλες απέτυχαν). Η δε τελευταία πράξη του δράματος είναι και αυτή που εδραιώνει το σκηνοθετικό εκτόπισμα του ισπανού δημιουργού. Σε μια ταινία που αδίκως χαρακτηρίζεται ως «μισανθρωπική», καθώς κοιτάζει στα μάτια τους τραυματισμένους ήρωές της με μια σπαρακτική ειλικρίνεια.
Βαθμοί: 7
Αγάπη και αίμα
«Οι αισθηματίες»: Δύο επαγγελματίες δολοφόνοι, ένα αδίστακτο αφεντικό και στη μέση ο – πάντα καταστροφικός – έρωτας. «Το πρώτο πράγμα που έκανε ο Θεός είναι η αγάπη, έπειτα έρχεται το αίμα». Ενας στίχος του Σεφέρη ανοίγει το φιλμ προοικονομώντας τη δραματική του εξέλιξη, αλλά αυτά που θα παρεμβληθούν είναι εξίσου σημαντικά. Από το πρώτο πλάνο ο Νίκος Τριανταφυλλίδης (στην καλύτερη μέχρι σήμερα κινηματογραφική του στιγμή) χτίζει ένα προσωπικό όσο και καθ’ όλα αναγνωρίσιμο σύμπαν στο οποίο συναντά κανείς το σινεμά του Νίκου Νικολαΐδη (μαζί με τη λοξή του ματιά στους κώδικες του νουάρ), τον Νίκο Γούναρη (ο σιωπηλός παρατηρητής της δράσης) και τον Λευτέρη Μυτιληναίο (σε μια σεκάνς ανθολογίας). 
Με το καλύτερο soundtrack που θα ακούσετε σε ελληνική ταινία φέτος (την πρωτότυπη μουσική υπογράφει ο Αλέξανδρος Βούλγαρης), οι «Αισθηματίες» μοιάζουν με αρχαία τραγωδία συντεθειμένη από «ευτελή» υλικά. Είναι όμως υλικά που αναδεικνύονται μέσα από τη γνήσια αγάπη του δημιουργού τους, και είναι η αγάπη αυτή που μας χαρίζει ένα χαμόγελο στο φινάλε. Γιατί όσο υπάρχει κινηματογράφος τόσο θα υπάρχουν και «Αισθηματίες» έτοιμοι να πεθάνουν γι’ αυτόν – ούτως ώστε να ξαναγεννηθούν. 
Βαθμοί: 7
Επιβλητικό
«Χόμπιτ: Η μάχη των πέντε στρατών»: Λεγεώνες από Ορκς ετοιμάζονται να επιτεθούν στο Βουνό της Μοναξιάς. Η φυλή των Νάνων, τα Ξωτικά και οι Ανθρωποι πρέπει είτε να ενώσουν τις δυνάμεις τους είτε να καταστραφούν. Ε, και γίνεται λίγο-πολύ αυτό που περιμένετε. Ο Πίτερ Τζάκσον ξέρει, προφανώς, να στήνει επιβλητικές αλλά και συγκινητικές στιγμές, με καθαρό τολκινικό άρωμα, αλλά όλα εδώ δείχνουν υπερβολικά υπολογισμένα και πατερναλιστικά σε σχέση με την τριλογία του «Αρχοντα». Από θέαμα, πάντως, σκίζει.
Βαθμοί: 6
Ξεχωριστό καρτούν
«Το αγόρι και ο κόσμος»: Αναζητώντας τον πατέρα του, ένα μικρό αγόρι ξεκινά ένα ταξίδι ανακάλυψης πηγαίνοντας στην πόλη για να τον συναντήσει. Το τελικό αποτέλεσμα βρίθει πολιτικών σημάνσεων αλλά και εικονοκλαστικών κορυφών σε ένα καρτούν δίχως διαλόγους που πρέπει οπωσδήποτε να ιδωθεί από παιδικά και ενήλικα μάτια.
Βαθμοί: 7
Βραβευμένο δράμα
«Κελί από χρυσάφι»: Τρεις έφηβοι από τη Γουατεμάλα επιχειρούν να περάσουν τα σύνορα για την Αμερική, αναζητώντας μια καλύτερη ζωή. Αφήγηση αμιγώς κινηματογραφική, στηρίζεται ελάχιστα στους διαλόγους και κατά βάση στην εικόνα σε ένα ρεαλιστικό, σχεδόν ντοκιμαντερίστικης αισθητικής δράμα. Χρυσός Αλέξανδρος και Βραβείο Κοινού στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του 2013.
Βαθμοί: 6
Υπέροχο ζευγάρι
«Η αγάπη είναι παράξενη»: Η άσβεστη αγάπη ενός ζευγαριού ομοφυλοφίλων που έχει περάσει το κατώφλι της μέσης ηλικίας θα μας αφορούσε ελάχιστα αν στους βασικούς ρόλους δεν συναντούσαμε τους Τζον Λίθγκοου και Αλφρεντ Μολίνα: και οι δυο τους είναι υπέροχοι, έτσι όπως δίνουν υπόσταση σε πολυφορεμένα κλισέ, έστω κι αν η σκηνοθετική γραφή διακατέχεται από μια κάποια λεπτότητα.
Βαθμοί: 5
Γοητευτική αποτυχία
«Serena»: Στην Αμερική του 1928 (περίοδος του Μεγάλου Κραχ), η φιλόδοξη Σερίνα ανακαλύπτει ότι ο σύζυγός της έχει ένα εξώγαμο τέκνο και σχεδιάζει τη δολοφονία του. Πίσω από τον μύθο βέβαια υπάρχει η κριτική απέναντι σ’ ένα σαθρό κοινωνικό πλέγμα – αλλά οι στόχοι της Σουζάν Μπιέρ συνωστίζονται ασφυκτικά σε ένα μεγαλεπήβολο γουέστερν που εντυπωσιάζει όχι τόσο με τις προθέσεις του όσο με το πόσο μεγαλοπρεπώς αποτυγχάνει να τις πραγματώσει. Με Μπράντλεϊ Κούπερ και Τζένιφερ Λόρενς – μια υπερπαραγωγή που όμως έμεινε στα ράφια για δύο χρόνια.
Βαθμοί: 4
Εξ αποστάσεως
«10.000 χιλιόμετρα»: Ενα ζευγάρι ζει τον έρωτά του. Μόλις αποφασίζουν να κάνουν το επόμενο βήμα, πρέπει αιφνιδιαστικά να ζήσουν έναν χρόνο χωριστά. Ετσι, το Διαδίκτυο ενώνει Βαρκελώνη και Λος Αντζελες κι εμείς παρακολουθούμε όλα τα σκαμπανεβάσματα μιας σχέσης εξ αποστάσεως. Οσοι το έχουν ζήσει θα συγκινηθούν, αλλά αυτό δεν σώζει ένα επιχείρημα που, στο φινάλε, είναι ελαχίστως κινηματογραφικό.
Βαθμοί: 4
Αρλεκιν
«Η πρώτη αγάπη»: Είκοσι χρόνια μετά τον χωρισμό τους, ο Ντόσον και η Αμάντα ξαναβρίσκονται για να ανακαλύψουν πως η αγάπη τους δεν έχει σβήσει. Εν αντιθέσει με την υπομονή μας, που δοκιμάζεται σθεναρά σε αυτό το τυποποιημένο και εντελώς αδιάφορο Αρλεκιν, από ένα ακόμα μπεστ σέλερ του Νίκολας Σπαρκς.
Βαθμοί: 0

Επόμενο άρθρο

Google news

Ακολουθήστε tanea.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Σχετικά άρθρα

Σχόλια
Σχολίασε εδώ
0 /50
0 /2000

Τα Νεότερα

  1. Γιώργος Μπαρτζώκας: «Απολαύσαμε το παιχνίδι – Καλύτερα να έχεις τον Βεζένκοφ στην ομάδα σου»
  2. Επίθεση με πυροβολισμούς στην Ουάσιγκτον: Εύπορος γιατρός ο δράστης – 3 όπλα εντοπίστηκαν στο διαμέρισμά του
  3. Αθήνα: Φόβοι για ολική κατάρρευση του ακατοίκητου κτιρίου στην Κολοκοτρώνη – Κλειστός ο δρόμος

Πιο Σχολιασμένα

Πιο Διαβασμένα

Cookies