[Θεωρείο] Κόντρα στα φαντάσματα των εκλογών

Θα ζούμε στο εξής τις εθνικές εκλογές σαν έναν υποψήφιο Αρμαγεδδώνα που μπορεί να τινάξει μια ολόκληρη ήπειρο στον αέρα; Θα είναι από εδώ και μπρος μια κορυφαία διαδικασία της δημοκρατίας, κάτι σαν απασφαλισμένη βόμβα, ένας ασκός του Αιόλου, που κάθε φορά θα κρατάμε την ανάσα μας για να μην ανοίξει; Το ερώτημα δεν αφορά μόνο την Ελλάδα – και πάντως δεν την αφορά, επειδή η Βούλτεψη είπε κάπου ότι οι εκλογές θα θεωρηθούν πιστωτικό γεγονός για να τα μαζέψει μετά ή επειδή ο Τσίπρας είπε κάπου αλλού ότι ο Σαμαράς είναι ικανός να σχεδιάσει ένα bank run χωρίς να μαζέψει τίποτε. Την αφορά επειδή έζησε το ίδιο θρίλερ πριν από δυόμισι χρόνια κι επειδή τίποτε δεν αποκλείει να το ζήσει με τον ίδιο τρόπο και στο μέλλον.

Κυρίως, όμως, την αφορά επειδή το ερώτημα θα τεθεί στη Βρετανία του Νάιτζελ Φάρατζ, την Ιταλία του Μπέπε Γκρίλο, τη Γαλλία της Μαρίν Λεπέν, την Ισπανία του Πάμπλο Ιγκλέσιας, δηλαδή οπουδήποτε μια πολιτική δύναμη αποκτά, είτε το επιδιώκει είτε χωρίς να το θέλει, χαρακτήρα συστημικού κινδύνου για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Πόσους εκλογικούς εφιάλτες, πραγματικούς ή φανταστικούς, μπορεί να αντέξει ένας υπερεθνικός οργανισμός με βίαιο παρελθόν και αβέβαιο μέλλον; Κι αν οι αγορές βυθίζονται στην υστερία από τις πολιτικές εξελίξεις σε μια χώρα η οικονομία της οποίας δεν αντιπροσωπεύει παρά το 3% της ευρωζώνης, τι θα πάθουν όταν κληθούν στις κάλπες οι Γάλλοι ή Ιταλοί;

Οχι και τόσο παραδόξως, το ερώτημα αφορά και το Βερολίνο. Το αφορά παρά το γεγονός ότι το αντιευρωπαϊκό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία δεν πιέζει καθόλου το πολιτικό σύστημα και η Ανγκελα Μέρκελ δείχνει πιο ισχυρή από ποτέ στην καγκελαρία της. Ο λόγος είναι προφανής. Και αποδεικνύει ότι η θωράκιση της Ευρώπης γίνεται με λάθος υλικά και λάθος τρόπο. Τόσο λάθος ώστε από τον Αρμαγεδδώνα δεν θα μπορέσουν να τη σώσουν ούτε o Δον Κιχώτης, ο Αστερίξ και ο Ρομπέν των Δασών μαζί.