«Η πιο αποκρουστική σκηνή που έχω δει»

Στο βιβλίο του, που κυκλοφόρησε πριν από δύο μόλις ημέρες με τίτλο «Δεκεμβριανά 1944. Η μάχη της Αθήνας» (Εκδ. Αλεξάνδρεια), ο ιστορικός Μενέλαος Χαραλαμπίδης παραθέτει γραπτές μαρτυρίες για τα όσα συγκλονιστικά συνέβησαν την 3η Δεκεμβρίου 1944.

Μία είναι του Νίκου Φαρμάκη, μέλους της οργάνωσης Χ, που έβλεπε από τον πρώτο όροφο των Παλαιών Ανακτόρων (του σημερινού Κοινοβουλίου). Και που ήταν οπλισμένος με γερμανικό ημιαυτόματο Σμάισερ, 150 σφαίρες, ένα πιστόλι και μια χειροβομβίδα Μιλς, έχοντας εντολή να πυροβολήσει μόλις οι διαδηλωτές πατούσαν στον Αγνωστο Στρατιώτη.  Ο Φαρμάκης, που είχε προσέξει στο μπαλκόνι του απέναντι κτιρίου, στη συμβολή της Πανεπιστημίου με τη Βασιλίσσης Σοφίας, όπου στεγαζόταν η Διεύθυνση Αστυνομίας Πόλεων, την εμφάνιση του Αγγελου Εβερτ, λέει: «Βλέπω λοιπόν στο μπαλκόνι ασκεπή τον Εβερτ με τρεις τέσσερις άλλους αξιωματικούς (…) Ο Εβερτ είχε εδώ ένα μαντίλι και κάνει έτσι [το βγάζει από την τσέπη του] και το ξαναβάζει (…) Και ξαφνικά εμφανίζονται περίπου 45-55 αστυφύλακες (…), αυτοί παρετάχθησαν στο μήκος του πεζοδρομίου του Αγνώστου μέχρι την Αστυνομική Διεύθυνση, έκλεισαν τη Βασιλίσσης Σοφίας. (…) Και πέφτει πυρ ομαδόν, χαλάει ο κόσμος. (…) Ξαφνικά σταματάνε, δεν ακούγεται φωνή, και βλέπω μια κοπέλα, δίπλα της είχε πέσει κάτω ένας που κρατούσε μια κόκκινη σημαία. Παίρνει το κοντάρι, το βουτάει στο αίμα σα σφουγγάρι και σηκώνει τη σημαία και βλέπω το αίμα σα γραμμή στον αέρα».

ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΟΥΡΛΙΑΖΑΝ. Μία άλλη μαρτυρία είναι του βρετανού αντισυνταγματάρχη Ουίλφρεντ Μπάιφορντ – Τζόουνς που βρισκόταν έξω από το καφέ του «Γιαννάκη», Πανεπιστημίου 2. Ο βρετανός αντισυνταγματάρχης λέει ότι η διαταγή ακούστηκε όταν η κεφαλή της πορείας έφτασε στα τριάντα μέτρα από το κτίριο: «Οι αστυνομικοί άρχισαν να τραβούν τις σκανδάλες διστακτικά, ο ένας μετά τον άλλο, σαν μερικοί να δίσταζαν να υπακούσουν. Αντρες, γυναίκες και παιδιά που λίγες στιγμές πριν φώναζαν, βάδιζαν, γελούσαν, γεμάτοι ζωντάνια και απείθεια έπεσαν στο έδαφος, με το αίμα να κυλά από τα κεφάλια και τα σώματά τους. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή τη σκηνή. Ενας νέος άντρας, με ένα σημάδι σαν από αγκίστρι, να σφαδάζει για λίγο και έπειτα να πεθαίνει. Ενα παιδί που ούρλιαζε και γράπωνε το κεφάλι του. (…) Συγγενείς όρμησαν μπροστά και ρίχτηκαν στα πτώματα κλαίγοντας υστερικά. Τότε οι διαδηλωτές παραφρόνησαν. Χιλιάδες κόσμου ούρλιαζαν. Ηταν η πιο αποκρουστική σκηνή που έχω ποτέ δει».