Επιστροφή από την εξορία

Ο Γιάννης Ραγκούσης είναι απέναντι στον Βενιζέλο και δεν φαίνεται να υπάρχει συγκολλητική ουσία που θα μπορούσε να διαφοροποιήσει την κατάσταση. Η «βεντέτα» έχει παρελθόν και η πρόσφατη «εξέγερση» του Γιώργου Παπανδρέου προσφέρει την ευκαιρία να δηλώσει και εκείνος «παρών» στις διεργασίες που έχουν ξεκινήσει στο προσκήνιο και, κυρίως, στο παρασκήνιο με στόχο την κομματική ηγεσία. Οι τελευταίες εξελίξεις στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα, μάλιστα, ενισχύουν την πολεμική του πρώην υπουργού, ο οποίος θεωρεί ότι η παρούσα κυβέρνηση απέτυχε στην αποστολή της και οδηγεί τη χώρα σε ένα τρίτο υβριδικό Μνημόνιο.

Συνεπώς, Σαμαράς και Βενιζέλος οφείλουν – περίπου, όπως ο Παπανδρέου το 2011 – να κάνουν στην άκρη για μια κυβέρνηση «ειδικής εθνικής αποστολής», η οποία θα φροντίσει να ξεπεράσει τον κάβο της προεδρικής εκλογής και, με ορίζοντα ενός έτους, θα κινηθεί με στόχο να αποφύγει η χώρα και την πρόσκρουση στα βράχια. Είναι μια πρόταση που δεν κάνει μόνο ο Ραγκούσης, ούτε εξυφαίνεται μόνον στους κεντροαριστερούς διαδρόμους.

Σε αυτούς τους διαδρόμους, πάντως, ο Ραγκούσης βλέπει το παραταξιακό μέλλον, όπως και το δικό του πολιτικό μέλλον. Είναι πεπεισμένος ότι τα πρόσωπα που σηματοδοτούν το λεγόμενο «ιστορικό ΠΑΣΟΚ» μπορούν να συναντηθούν με όσους κινούνται στον χώρο της «ιστορικής ανανεωτικής Αριστεράς», επανακαθορίζοντας τον πολιτικό χάρτη. Το στίγμα φροντίζει να το εκπέμπει σε κάθε ευκαιρία, μέσω facebook και twitter, από τα οποία πυροβολεί κατά ριπάς εναντίον του Σαμαρά και του Βενιζέλου. Είναι μια τακτική, πάντως, που εξεγείρει και τους άσπονδους φίλους του στο ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι εκτιμούν ότι ο Ραγκούσης παραμένει προσκολλημένος σε «εμμονές» και σε «ανεκπλήρωτες φιλοδοξίες». Αμφιβάλλουν δε εάν οι εμμονές του εξαντλούνται στην επιθυμία της απομάκρυνσης του Βενιζέλου από το τιμόνι του ΠΑΣΟΚ.

Παρεμβατικός. Πολιτικά αυτοεξόριστος την τελευταία διετία στην Πάρο, ο Ραγκούσης πρωταγωνιστεί στην πολιτική συζήτηση – με παρεμβατική λογική – μέσα από τα social media. Από περιζήτητος υπουργός για τα τηλεοπτικά παράθυρα την πρώτη διετία του Μνημονίου, μετά το 2012 οι τηλεοπτικές εμφανίσεις του είναι μετρημένες στα δάκτυλα, περισσότερο γιατί το επεδίωξε ο ίδιος και λιγότερο επειδή οι προβολείς στράφηκαν αλλού. Υπό μία έννοια ο Ραγκούσης υπήρξε ακόμη ένα από τα θύματα του αποτυχημένου σχεδιασμού του Γιώργου Παπανδρέου και του αλέσματος του ΠΑΣΟΚ στα γρανάζια του Μνημονίου. Για κάποιους ήταν ακόμη ένας από τους «κηπουρούς» του Γιώργου που εξοστρακίστηκαν από μια νέα ηγεσία σε ένα συρρικνωμένο κόμμα, αν και δεν συγκαταλέγεται στην ομάδα των «εμπίστων» και των «βοηθών» που ασχολήθηκαν με την πολιτική αποκλειστικά και μόνο λόγω του Παπανδρέου και, συνεπώς, η πολιτική τύχη τους ήταν απόλυτα συνδεδεμένη με την πορεία του αρχηγού – όπως, ας πούμε, ο Δημήτρης Δρούτσας ή η Τίνα Μπιρμπίλη.

Η ανέλιξη του Ραγκούση στην εγχώρια πολιτική και κυβερνητική σκηνή οφείλεται στον Παπανδρέου, αλλά ο ίδιος είχε μια πορεία πριν τον «ανακαλύψει» ο πρώην πρωθυπουργός στο δημαρχείο της Πάρου, ενώ έχει χαράξει μια αυτόνομη πορεία και τα τελευταία χρόνια που κινείται σε μια άγονη πολιτική γραμμή. Ενα σκηνικό αυτονόμησης από τον Παπανδρέου, άλλωστε, αρκετοί είχαν καταγράψει ήδη από το 2011, καθώς ο Ραγκούσης διαφωνούσε με αρκετές επιλογές εκείνης της περιόδου και κυρίως με τον τρόπο που έγινε η μετάβαση σε μια νέα κυβέρνηση, υπό τον Λουκά Παπαδήμο, αλλά και σε μια νέα ηγεσία στο κόμμα.   

Κάθοδος. Στελέχη που τον γνωρίζουν από τα φοιτητικά του χρόνια ή από την περίοδο που ο Ραγκούσης άφησε έντονο στίγμα στην Τοπική Αυτοδιοίκηση – ως δήμαρχος Πάρου επί δύο θητείες – λένε ότι διαθέτει «αύρα» που προδιέθετε όχι μόνο για τη μετάβαση στην κεντρική πολιτική σκηνή αλλά και σε μια αλματώδη πορεία. Πρόκειται για στελέχη που δεν τα εξέπληξε η επιλογή του, το καλοκαίρι του 2007, για τη θέση του εκπροσώπου του ΠΑΣΟΚ και στη συνέχεια για τη θέση του κομματικού γραμματέα. Απεναντίας, είχαν εκτιμήσει ως ιδιαίτερα έξυπνη την επιλογή του Παπανδρέου, που έφερνε ταυτόχρονα και ένα άρωμα ανανέωσης στις κορυφαίες θέσεις του Κινήματος. Από τη θέση του γραμματέα, άλλωστε, ο Ραγκούσης πιστώθηκε και το 44% των εκλογών του 2009.

Μία πενταετία μετά ο κόσμος έχει γυρίσει ανάποδα και για το ΠΑΣΟΚ και για τον Ραγκούση. Είναι ένα ερώτημα πώς θα λειτουργούσε σήμερα εάν το πλασάρισμά του στις εκλογές του 2012 ήταν καλύτερο. Πρώτος επιλαχών (στην πέμπτη θέση) σε μια αχανή περιφέρεια με ένα κόμμα που είχε υποστεί καθίζηση, αποτελεί μάλλον επιτυχία για νέο υποψήφιο. Δεν αύξησε, ωστόσο, τις πολιτικές μετοχές του, απεναντίας τον ανάγκασε να αναζητήσει μέσα σε ένα δύσβατο τοπίο έναν δικό του δρόμο πολιτικής επιβίωσης. Μια θέση πιο μπροστά που θα εξασφάλιζε την εκλογή και την παραμονή του στα έδρανα της Βουλής, θα οδηγούσε σε έναν Ραγκούση το ίδιο αιρετικό και πολέμιο της ηγεσίας ή σε μια στρατηγική αντίστοιχη με εκείνη που ακολουθούν ο Ανδρέας Λοβέρδος ή ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης; Πρόκειται για ερώτημα που βρίσκεται στο μυαλό και του Βαγγέλη Βενιζέλου…

Η αναγκαστική επιστροφή στην Πάρο υπήρξε δύσκολη για τον Ραγκούση, έστω κι αν πρόκειται για αγαπημένο τόπο. Η πορεία πολιτικής καθόδου συνοδεύτηκε και με οικονομικές δυσκολίες που τον ανάγκασαν να μετατρέψει την κατοικία του στο νησί σε ενοικιαζόμενα δωμάτια, έστω και πολυτελείας. Οι δικοί του άνθρωποι το αντιμετωπίζουν ως ακόμη μία κίνηση που δείχνει ότι ο 49χρονος πρώην υπουργός «δεν πρόκειται να συμβιβαστεί» ούτε να μετακινήσει τον δικό του πήχη αξιοπρέπειας.

Πρόκειται, ωστόσο, για μια μεγάλη ανατροπή στον προγραμματισμό και στη ζωή του Ραγκούση, ενώ οι αιχμές για την ασυμβίβαστη στάση του θα μπορούσαν να στοχεύουν και πρόσωπα με τα οποία είχε συνδεθεί στο ΠΑΣΟΚ και «αποκαταστάθηκαν» την τελευταία διετία, που επίσης βρέθηκαν εκτός  πολιτικής σκηνής – ας πούμε όπως ο Χρήστος Παπουστής, ο οποίος πλέον παρακολουθεί σιωπηλά τα τεκταινόμενα από την Ουάσιγκτον, ως εκπρόσωπος της χώρας στην Παγκόσμια Τράπεζα. Παρά τις ενστάσεις, πάντως, ο ίδιος δεν περιορίστηκε σε μια θέση στα βουλευτικά έδρανα την περίοδο Παπαδήμου: αδιαμαρτύρητα αποδέχθηκε έναν μάλλον διακοσμητικό ρόλο (ως αναπληρωτής υπουργός) στο Πεντάγωνο…