«Η υπογλυκαιμία είναι σαν ένας μικρός θάνατος»

Δώδεκα χρόνια με τον διαβήτη της έκλεισε φέτος η 27χρονη Σοφία – στις 15 Νοεμβρίου γιόρτασε αυτά τα «δεύτερα γενέθλιά της», όπως τα αποκαλεί. Ο τύπου 1 διαβήτης τής χτύπησε ξαφνικά την πόρτα όταν ήταν μαθήτρια της Β’ Λυκείου. Αρχισε να τρώει περισσότερα γλυκά από όσα συνήθιζε, έπινε άφθονο νερό, είχε πολυουρία και έχανε βάρος.

Η μητέρα της αναγνώρισε αμέσως τα συμπτώματα, γιατί η αδελφή της και θεία της Σοφίας έπασχε από τη νόσο. Εξαιτίας ενός ιατρικού σφάλματος, όμως, πέρασαν αρκετές εβδομάδες έως ότου γίνει η σωστή διάγνωση και στο μεσοδιάστημα η Σοφία έχασε σχεδόν 15 κιλά και το σάκχαρό της μετά το φαγητό έφτασε το 413.

«Μέχρι τα δεκαπεντέμισι χρόνια μου ζούσα στον δικό μου ονειρικό πλανήτη, αλλά δεν είναι έτσι η ζωή» λέει. «Πέρασα δύσκολα στην αρχή, έζησα όλη τη θλίψη και τον φόβο της διάγνωσης, μου ήταν πολύ δύσκολο να δεχθώ ό,τι μου συνέβαινε, αλλά προσπάθησα να προσαρμοστώ και τα κατάφερα. Με ρυθμίζω πάρα πολύ καλά, διότι έχω αποφασίσει ότι δεν θα πεθάνω από “ζάχαρο”. Μπορώ να δεχθώ οποιαδήποτε άλλη αιτία θανάτου, αλλά όχι αυτό. Προσέχω τι τρώω, είμαι δραστήρια, είμαι σχολαστική σε όλα όσα πρέπει να κάνω για να είμαι ρυθμισμένη και ταυτοχρόνως προσπαθώ να έχω μια φυσιολογική ζωή. Οι υπογλυκαιμίες ήταν ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια στην ζωή μου με τον διαβήτη. Κάθε υπογλυκαιμία είναι σαν ένας μικρός θάνατος, είναι τρομακτική η αίσθηση εκείνη την ώρα, αλλά ποτέ δεν ξέρεις πότε θα την πάθεις, μπορεί να εμφανιστεί από οτιδήποτε, επειδή, για παράδειγμα, αλλάζει απότομα ο καιρός ή έχεις περίοδο ή αθλείσαι. Τα τελευταία χρόνια, επειδή είμαι ειδικευόμενη γιατρός και κάνω εφημερίες, φοράω αντλία και μετριέμαι 5-6 φορές την ημέρα, ώστε να μην πάθω υπογλυκαιμία την ώρα που φροντίζω τους ασθενείς μου. Ετσι έχω καταφέρει να τις μειώσω σε μία κάθε 3 ή 4 μήνες».