«Εμεινα αδίκως δύο χρόνια αρρύθμιστος»

«Επειδή ήμουν τέρας υγείας, δεν μπορούσα ούτε καν να διανοηθώ ότι έχω “ζάχαρο”». Με αυτά τα λόγια περιγράφει ο Τάσος Γιαννόπουλος το σοκ που έπαθε όταν οι γιατροί στο Σίδνεϊ, όπου κατοικούσε εκείνη την εποχή, του είπαν πως έπασχε από σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και πως είχε τόσο υψηλό σάκχαρο που κινδύνευε η ζωή του.

Ηταν 1998 και ο 60χρονος τότε κ. Γιαννόπουλος ήξερε καλά τι σημαίνει διαβήτης, αφού τόσο η σύζυγος όσο και η πεθερά του έπασχαν από τη νόσο. Αν και αρχικά η διάγνωση τον δυσκόλεψε, έκανε ό,τι του είπαν οι γιατροί και άρχισε εντατική θεραπεία με χάπια, την οποία ήξερε πως θα συνέχιζε εφ’ όρου ζωής.

Ο οργανισμός του, όμως, είχε άλλα σχέδια και πριν κλείσει δεκαετία από τη διάγνωση ανέπτυξε αντοχή σε όλα τα φάρμακα που υπήρχαν σε μορφή δισκίων. «Επαιρνα οκτώ χάπια την ημέρα, αλλά μετά τα γεύματα το σάκχαρο ανέβαινε στο 300, που σημαίνει ότι δεν με έπιαναν καθόλου», λέει. «Δεν ήθελα όμως ούτε να ακούσω ότι χρειαζόμουν ενέσεις ινσουλίνης, τις είχα πάρει με πολύ κακό μάτι. Ο γιατρός μου χρειάστηκε δύο χρόνια για να με πείσει ότι δεν είχα άλλη επιλογή και διαπίστωσα πως κακώς αντιδρούσα τόσο καιρό. Αυτή δεν είναι κανονική ένεση, δεν έχει καμία σχέση, είναι μια βελόνα ψιλή σαν τρίχα, με μήκος ούτε έναν πόντο, που δεν τη νιώθεις καν. Το είχα αναγάγει σε ανατολικό ζήτημα, ενώ δεν ήταν τίποτα.

Χάρη στις ινσουλίνες είμαι εδώ και 5-6 χρόνια πολύ καλά ρυθμισμένος χωρίς υπογλυκαιμίες ή άλλα προβλήματα. Βέβαια, προσπαθώ να είμαι τυπικός και σε όλα τα άλλα που έχουν σχέση με την ασθένειά μου όπως στις μετρήσεις και στην προσοχή στο φαγητό μου ενώ, παρότι πάντοτε είχα φυσιολογικό βάρος, φρόντισα να χάσω και μερικά κιλά για να είναι ακόμα χαμηλότερο».