Ο κίνδυνος ενός ιερού πολέμου

Εφτασαν κραδαίνοντας πιστόλια και μπαλτάδες. Λίγο μετά τις επτά προχθές το πρωί δύο Παλαιστίνιοι, εξάδελφοι από την Ανατολική Ιερουσαλήμ, εισήλθαν σε συναγωγή της εβραϊκής Δυτικής Ιερουσαλήμ πυροβολώντας και σφαγιάζοντας όλους όσοι προσεύχονταν εκείνη τη στιγμή. Τέσσερις άνθρωποι, όλοι ραβίνοι διπλής υπηκοότητας, έχασαν τη ζωή τους επιτόπου, ενώ μερικές ώρες αργότερα υπέκυψε στα τραύματά του και ένας αστυνομικός. Οι φωτογραφίες από τη σφαγή που δόθηκαν στη δημοσιότητα, προκάλεσαν καθολικό αποτροπιασμό καθώς τα βουτηγμένα στο αίμα θρησκευτικά ενδύματα και βιβλία παραπέμπουν σε πογκρόμ.

Μια δολοφονική επίθεση σε έναν τόπο λατρείας οποιασδήποτε θρησκείας αποτελεί επονείδιστη πράξη, την οποία (οφείλουν να) καταδικάζουν άνθρωποι όλων των θρησκειών, ακόμη και οι άθεοι. Η επίθεση ωστόσο σε συναγωγή της Ιερουσαλήμ έπληξε βαριά τη συλλογική συνείδηση, όχι μόνο των Ισραηλινών αλλά όλων των Εβραίων.

Ενας από τους λόγους για τους οποίους ιδρύθηκε το Κράτος του Ισραήλ ήταν η αποτροπή σφαγών όπως αυτή στη συναγωγή. Το Ισραήλ θεωρούνταν, μέχρι προχθές, ίσως το μοναδικό μέρος στον κόσμο όπου οι Εβραίοι μπορούν να προσεύχονται ειρηνικά και με ασφάλεια. Τώρα, όμως, οι συναγωγές στη χώρα υποχρεούνται να λάβουν αυξημένα μέτρα ασφαλείας, όπως ακριβώς συμβαίνει εδώ και πολλά χρόνια σε συναγωγές της Βρετανίας, της Γαλλίας ή των ΗΠΑ, γεγονός εξαιρετικά δυσάρεστο για ένα κράτος το οποίο ιδρύθηκε ως ασφαλές καταφύγιο των απανταχού Εβραίων.

Παράλληλα, το ότι οι βασικοί εκπρόσωποι του παλαιστινιακού λαού χαιρέτισαν την επίθεση περιπλέκει την κατάσταση. Η Χαμάς έκανε λόγο για «ποιοτική εξέλιξη», το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης χαρακτήρισε τους δράστες «ήρωες», ενώ στη Λωρίδα της Γάζας άνθρωποι φέρονται να μοίραζαν γλυκά σε παιδιά για να γιορτάσουν το γεγονός. Εξαίρεση αποτέλεσε μόνον ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούτ Αμπάς, ο οποίος έσπευσε να καταδικάσει την επίθεση εναντίον «Εβραίων πιστών που προσεύχονταν στον τόπο λατρείας τους». Αρκετοί ωστόσο στο Ισραήλ υποστηρίζουν ότι την ηθική ευθύνη για την αποτρόπαια σφαγή φέρει η Παλαιστινιακή Αρχή, την οποία κατηγορούν για «υποκίνηση» επιθέσεων.

Οπότε, ο φόβος πλέον δεν αφορά μόνο το ενδεχόμενο ένα νέο κύμα τυφλής βίας να σαρώσει την Ιερουσαλήμ και την ευρύτερη περιοχή, αλλά την πιθανότητα οι συγκρούσεις μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων να μεταλλαχτούν σε ιερό πόλεμο. Μέσω του εγκλήματός τους, οι δολοφόνοι της συναγωγής ενδέχεται να μετατρέψουν τη σύγκρουση μεταξύ των δύο πλευρών σε έναν πόλεμο των μουσουλμάνων εναντίον των Εβραίων. Και αρκετοί υποστηρίζουν ότι «ένας θρησκευτικός πόλεμος δεν μπορεί να τερματιστεί», όπως χαρακτηριστικά δήλωσε η υπουργός Δικαιοσύνης του Ισραήλ Τζίπι Λίβνι, υπογραμμίζοντας ταυτόχρονα πως πρέπει πάση θυσία να αποφευχθεί.

Ωστόσο, για να συμβεί αυτό χρειάζεται πυγμή και αποφασιστικότητα, κυρίως από τους ηγέτες αμφοτέρων των πλευρών. Η παλαιστινιακή Αρχή, αναφέρει ο «Γκάρντιαν» στο κύριο άρθρο του, οφείλει να περιορίσει τις όποιες ενέργειες υποκινούν σε πράξεις τυφλής βίας, ενώ η Χαμάς καλείται να αλλάξει άρδην τη στρατηγική της καθώς όλα όσα δήλωσε προχθές, και δηλώνει κατά καιρούς, ρίχνουν λάδι στη φωτιά. Παράλληλα, το Ισραήλ οφείλει να δώσει στους Παλαιστινίους τουλάχιστον μία δίοδο η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει στην ανεξαρτησία τους ή ακόμη και στο τέλος της ισραηλινής κατοχής. Οσο δεν χαράσσεται αυτή η δύσκολη πολιτική οδός τόσο θα αυξάνονται οι θιασώτες της βίας.  

Τα θύματα
Η συναγωγή στην οποία σημειώθηκε η σφαγή βρίσκεται σε μία γειτονιά υπερορθόδοξων Εβραίων στη Δυτική Ιερουσαλήμ. Οι θρησκευόμενοι Εβραίοι που δολοφονήθηκαν ζούσαν μέσα στα όρια του διεθνώς αναγνωρισμένου Ισραήλ και σίγουρα δεν υπηρέτησαν ποτέ στον ισραηλινό στρατό. Επίσης δεν επρόκειτο ποτέ να προσεγγίσουν την Πλατεία των Τζαμιών – έναν από τους ιερότερους τόπους των μουσουλμάνων, η παραβίαση του οποίου από Εβραίους εξτρεμιστές πυροδότησε τη βίαιη αντίδραση των Παλαιστινίων – γιατί πίστευαν ότι το απαγορεύουν οι νόμοι του Θεού.

Νέοι εποικισμοί
Πραγματοποιώντας επίδειξη ισχύος αλλά και αδιαλλαξίας, η ισραηλινή κυβέρνηση ενέκρινε χθες την οικοδόμηση 78 νέων κατοικιών σε δύο εδάφη της Δυτικής Οχθης που προσαρτήθηκαν στην Ιερουσαλήμ.