Οι Γιαζίντι της Ελλάδας

Κρατώντας τον Κριστιάν στην αγκαλιά του έτρεχε προς το βουνό. Στην κορυφή έβλεπε αχνά φώτα να τρεμοπαίζουν και ήξερε ότι οι υπόλοιποι είναι ήδη εκεί. Γνώριζε αυτό το βουνό πολύ καλά. Για πρώτη φορά πριν από 22 χρόνια τον έφερε στην περιοχή ο πατέρας του για να προσευχηθεί και αργότερα, όταν ο ίδιος παντρεύτηκε, τηρώντας πιστά την παράδοση, ήρθε κι εκείνος με τα παιδιά του. Μόνο ο μικρότερος, ο Κριστιάν, δεν πρόλαβε να δει το Λαλίς, το ιερό βουνό στο Βόρειο Ιράκ που από τους Γιαζίντι ονομάζεται και Κήπος της Εδέμ. Εκείνο το βράδυ για τον Κριστιάν και τον πατέρα του ο επίγειος παράδεισος είχε μετατραπεί σε κόλαση. Ηταν ξημερώματα της 2ας Αυγούστου 2014, όταν ο Σουφιάν άκουσε από μακριά κάτι άναρθρες κραυγές και τζάμια να σπάνε. Αμέσως άρπαξε τα παιδιά του και μαζί με τη γυναίκα του άρχισαν να τρέχουν προς το βουνό. Εκείνο το βράδυ το Σινγκάλ, η πόλη αυτή στο Ιράκ, έπεσε στα χέρια των τζιχαντιστών. Μόνο τέσσερις οικογένειες κατάφεραν να ξεφύγουν από τη μανία τους και να κρυφτούν στα γύρω βουνά. Η τύχη των υπολοίπων αγνοείται. Σύμφωνα με μαρτυρίες, οι ανύπαντρες Γιαζίντι πωλήθηκαν στους Αραβες έναντι 150 δολαρίων, ενώ οι υπόλοιπες βιάστηκαν και δολοφονήθηκαν. «Περπατούσαμε στο βουνό τέσσερα μερόνυχτα χωρίς φαγητό και νερό. Εκεί βρήκαμε έναν λαθρέμπορο που μας βοήθησε να περάσουμε τα σύνορα και μέσω Τουρκίας, ύστερα από ταξίδι δέκα ημερών, να φτάσουμε στην Ελλάδα. Στον Εβρο μας συνέλαβαν και μείναμε στο κέντρο κράτησης μεταναστών είκοσι οκτώ ημέρες. Τώρα μας έχουν δώσει περιθώριο είκοσι ημερών να εγκαταλείψουμε και την Ελλάδα». Η ιστορία των Γιαζίντι, της κουρδικής αυτής μειονότητας, είναι γραμμένη με αίμα. Σε ένα δωμάτιο στο κέντρο της Αθήνας ο Σουφιάν κρατάει και πάλι τον Κριστιάν στην αγκαλιά του. «Συνολικά 73 φορές μας έχουν κυνηγήσει και δεν μπορούν να μας αφανίσουν. Λες να το καταφέρουν τώρα; Δεν νομίζω».