Ο μουντζούρης

Οι πρόσφατες συναντήσεις των περισσότερων πολιτικών αρχηγών με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας μπορεί να μην είχαν ένα ορατό αποτέλεσμα για την έξοδο της χώρας από την πολυεπίπεδη πολιτική κρίση που βιώνει, είχαν όμως μια θετική επίδραση  στην κοινωνία. Την έβαλαν να σκεφθεί ότι ακόμη και τα μεγαλύτερα  προβλήματα της χώρας μπορεί να αποτελέσουν αντικείμενο μικροκομματικών παιχνιδιών στο όνομα μιας  κοινοβουλευτικής δημοκρατίας που φθείρεται καθημερινά.

Είναι να απορεί κανείς με την ευκολία με την οποία εκστομίζονται πολιτικές προτάσεις που εκ των πραγμάτων είναι ανέφικτο να υλοποιηθούν δεδομένης της δημόσιας στάσης των κομμάτων: ζητείται, ας πούμε, η σύγκληση του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών πριν καν οι ίδιοι οι πολιτικοί αρχηγοί καταφέρουν να επιτύχουν ένα ελάχιστο πολιτικής συναίνεσης σε βασικά ζητήματα, όπως στα εθνικά θέματα ή στη θέση της χώρας στο πλαίσιο της ευρωζώνης. Ή ζητείται η σύγκληση του Συμβουλίου προκειμένου να συμφωνηθεί η ημερομηνία των πρόωρων εκλογών, λες και υπήρχε ποτέ η πιθανότητα η κυβέρνηση να εκχωρήσει σε οιονδήποτε τρίτον, και  δη τον κυριότερο αντίπαλό της, το δικαίωμα να προκηρύξει εκείνη τις εκλογές σε χρόνο που εκείνη επίσης θα επιλέξει.

Ευτυχώς που ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν αναλαμβάνει καμία σχετική πρωτοβουλία. Η σοφία που τον διακρίνει τού επιβάλλει να αρνείται τη σύγκληση του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών, διότι σε περίπτωση που θα το κάνει ο μέγας κίνδυνος είναι η διαδικασία στο Συμβούλιο να εξελιχθεί με μονολόγους σε ώτα μη ακουόντων και προφανώς χωρίς κανένα συμπέρασμα. Και κυρίως χωρίς αποφάσεις. Αλλά είναι αυτό που θα περίμενε σήμερα η κοινωνία από μια τέτοια κορυφαία πρωτοβουλία του Προέδρου της Δημοκρατίας;

Φυσικά όχι. Οπως και ο ίδιος είπε με ανοιχτές τις κάμερες στους περισσότερους πολιτικούς αρχηγούς, το  ζητούμενο είναι να επιτευχθεί ένα μίνιμουμ συναίνεσης. Ο Πρόεδρος είναι γνώστης των δυσκολιών. Και μετά το τέλος των συναντήσεων γνωρίζει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι σήμερα αυτό μοιάζει με ουτοπία. Ετσι μοιραία το βάρος μετατοπίζεται στους πολιτικούς αρχηγούς. Εκείνοι είναι υπεύθυνοι πλέον για το επόμενο βήμα. Θα το κάνουν; Φοβούμαι πως όχι. Γιατί η πρώτη τους σκέψη είναι πώς θα αποκομίσουν επικοινωνιακά οφέλη εις βάρος εκείνου που θα μείνει στο τέλος με τον μουντζούρη στο χέρι.