Τζενάρο Γκατούζο: Ενας ιταλιάνος σύντεκνος

Η έλευσή του το περασμένο καλοκαίρι στο Ηράκλειο έγινε δεκτή με έκδηλη αμηχανία. Τόσο στην Ελλάδα όσο και στη γειτονική Ιταλία. Κι αυτό γιατί ο ΟΦΗ δεν τον ήθελε ως ποδοσφαιριστή (έστω και στα 36 του χρόνια!) αλλά ως προπονητή. Tι γυρεύει μια γριά αλεπού από την Καλαβρία της Ιταλίας στην Κρήτη; Στο ερώτημα αυτό ουδείς έχει ακόμη ξεκάθαρη απάντηση.
Ο μεγεθυντικός φακός αμέσως έπεσε σε μια περσόνα απολύτως διάσημη στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό σκηνικό. «Ο Γκατούζο στο νησί των θεών» ήταν μια αγαπημένη ατάκα των μέσων της πατρίδας τού πρώην πρωταθλητή κόσμου με τη Σκουάντρα Ατζούρα. Η διαδρομή του Γκατούζο στο ποδόσφαιρο ουδέποτε ήταν στρωμένη με κόκκινο χαλί, αν και ο ίδιος διεκδικεί Οσκαρ αφοσίωσης και κατάθεσης ψυχής στις ομάδες όπου αγωνίστηκε. Ολα κι όλα. Πολλά μπορείς να προσάψεις στον Ιταλό, ουδέποτε όμως είπε κάποιος το παραμικρό σχετικά με την αυταπάρνησή του. Εκρηκτικός σαν την Αίτνα, έγινε το πρόσωπο των ημερών και αντάριασε όπως κάνει ώρες ώρες το Κρητικό Πέλαγος. «Φεύγω, θέλω να είμαι μόνο προπονητής στον ΟΦΗ» αναφώνησε την περασμένη Κυριακή, αμέσως μετά την εντός έδρας ήττα από τον Αστέρα Τρίπολης. Ακριβώς μία εβδομάδα νωρίτερα, είχε φθάσει στον κολοφώνα της προπονητικής του καριέρας, καταλαμβάνοντας με την ομάδα του το άντρο της Λεωφόρου ύστερα από δεκαετίες! Τι τον έπιασε τότε; Ο Τζενάρο δεν θέλει να ασχολείται με τίποτα, παρά μόνο με τη δουλειά του. Δεν συμβιβάζεται και δεν γουστάρει να κάνει τον παράγοντα ή να βάζει πλάτη σε μια ομάδα που ταλανίζεται από εσωτερικά και οικονομικά προβλήματα. Αλλοι τον αντιμετωπίζουν ως ασπίδα, ο ίδιος δεν το βλέπει έτσι. Εφερε στο Ηράκλειο ακόμη και εξοπλισμό, πέρα από τους στενούς του συνεργάτες, απόδειξη του πόσο σοβαρά παίρνει αυτό το στοίχημα καριέρας. Τσακώθηκε με τους Φραγκουλάκη – Δασκαλάκη, περιόρισε τον χρόνο συμμετοχής σε όσους δεν του κάνουν στο 100% (Κουτσιανικούλης) και πασχίζει για ένα καλύτερο αύριο. Πριν από το ματς με τον ΠΑΟΚ, έχοντας προφανώς επηρεαστεί και του λόγου του από τα αλλοτινά όργια του Μαραντόνα στο Κάλτσιο, εκστόμισε την ατάκα «δεν φοβάμαι, μόνο ο Ντιέγκο κέρδιζε μόνος του αγώνες». Τελικά, αποχώρησε από την Τούμπα με μια τεσσάρα στο κεφάλι, απόδειξη πως έχει μπόλικα να μάθει ακόμη.

Σαπουνόπερα. Επιστροφή στην πρόσφατη σαπουνόπερα και τα ήξεις-αφήξεις. Το ίδιο απόγευμα της παραίτησης, διοίκηση και οπαδοί του ΟΦΗ έσπευσαν να τον κρατήσουν στην ομάδα. Οπως είχε συμβεί στις αρχές της δεκαετίας του 2000 με τον Σάντος και την ΑΕΚ, η πίεση του κόσμου ήταν καταλυτική για να αναθεωρήσει απόφαση ο σενιόρ Γκατούζο. «Αυτό που έκανε ο κόσμος του ΟΦΗ, που ήρθε για να με πείσει να μείνω, ήταν ναρκωτικό στις φλέβες μου! Είμαι 100% καθαρός, την ίδια αντιμετώπιση θέλω να έχω και από τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζομαι. Ισως θα ήταν καλύτερα να έχω γεννηθεί 100 χρόνια νωρίτερα, όταν ίσχυε η χειραψία και όχι τα χαρτιά» ήταν η επωδός μετά το προχθεσινό 1-0 επί της Ξάνθης για το Κύπελλο. Ουσιαστικά, οι οπαδοί κράτησαν τον Γκατούζο στο Ηράκλειο. Οντως, ο Ιταλός έχει απίστευτο δέσιμο με τους φίλους του ΟΦΗ που πάντα αναζητούσαν από κάπου να πιαστούν, λες και ναυάγησαν με τόσες διοικητικές περιπέτειες που βιώνουν τα τελευταία χρόνια. Στο πρόσωπο του Γκατούζο βρήκαν τον νέο Σα Πίντο, έστω κι αν ο Πορτογάλος είναι ήδη προπονητής και ο Ιταλός παλεύει να γίνει…

Η θητεία τού επιμελώς αξύριστου Ιταλού στο χορτάρι είχε πάντα ενδιαφέρον. Με την Εθνική Ιταλίας ύψωσε το τρόπαιο του Μουντιάλ το 2006 σε μια βραδιά που ο ουρανός του Βερολίνου βάφτηκε μπλε. Τη δόξα πήρε ο Καναβάρο ως πολυτιμότερος παίκτης των πρωταθλητών κόσμου και τα φώτα έπεσαν στον Ματεράτσι λόγω της κουτουλιάς από τον Ζιντάν. Αλλά ουδείς γνωρίζει τι θα γινόταν αν ο ίδιος δεν ήταν ένα… σκυλί στον χώρο του κέντρου. «Η δική μου χρυσή μπάλα είναι να κλέβω μπάλες» έχει πει στην ιταλική «Κοριέρε» και αυτή του η δήλωση ισοδυναμεί με δημόσια ομολογία αγωνιστικών προσόντων. Δεν ήταν ο τεχνίτης παίκτης, αλλά ο σκληρόπετσος μέσος της Μίλαν. Με τους Ροσονέρι κατέκτησε τα πάντα και συνολικά φόρεσε τη φανέλα 335 φορές! Παίκτης εμβληματικός, πυροδοτούσε πάντα τον ενθουσιασμό των φανατικών και τον αποθέωσαν όταν αποχώρησε το καλοκαίρι του 2012 από το Σαν Σίρο.

Και μια η αναφορά στις κουτουλιές, κάπως έτσι επιτέθηκε στον Τζόε Τζόρνταν, τον βοηθό προπονητή του Ρέντναπ στην Τότεναμ, τον Φεβρουάριο του 2011, πιάνοντας τον Σκωτσέζο και από τον λαιμό σε ματς Τσάμπιονς Λιγκ! Ο Ρέντναπ πήγε να σώσει τον Τζόρνταν, αλλά ο παλαίμαχος σέντερ φορ δεν είχε την ανάγκη του – επρόκειτο για μίνι σύρραξη δύο «αγρίων»! Γιατί ο Τζόρνταν, με θητεία και αυτός στη Μίλαν (!) ως παίκτης και σκόρερ με την Εθνική Σκωτίας σε τρία Παγκόσμια Κύπελλα, είχε το παρατσούκλι «καρχαρίας» γιατί έπαιζε χωρίς τα τέσσερα μπροστινά του δόντια! Δύο θηρία πλακώθηκαν, ο Γκατούζο έφαγε καμπάνα τεσσάρων αγωνιστικών, ενώ αργότερα ανέκτησε την ψυχραιμία του και είπε: «Εχασα τον έλεγχο, αναμένω την τιμωρία της UEFA».

Ο άλλος Γκατούζο. Εκτός των γραμμών δείχνει άλλος άνθρωπος, χωρίς να χάνει τον αυθορμητισμό του. Ειλικρινής και με διάθεση να βοηθήσει τον συνάνθρωπό του, έχει δημιουργήσει ίδρυμα στην Καλαβρία με τίτλο Forza Ragazzi που δίνει έμφαση στα άπορα παιδιά. Η κοινωφελής του δράση έχει φθάσει ώς τον Καναδά και οι ιταλοί μετανάστες έδωσαν σε μία ημέρα του χρόνου το όνομα «Γκατούζο day». Εδώ, άνετα θα μπορούσαμε να αναφερόμαστε στην «εβδομάδα Γκατούζο» με τόσα πολλά που συνέβησαν στα ενδότερα του ΟΦΗ!

Η καριέρα του στη Σκωτία ήταν (και) ένα τετ α τετ με τον έρωτα. Χτύπησε τζακ ποτ γνωρίζοντας ένα βράδυ σε εστιατόριο τη μετέπειτα σύζυγό του Μόνικα Ρομάνο. Απέκτησαν δύο παιδιά, την Γκαμπριέλα και τον Φραντσέσκο. Δεν έμεινε πολύ στους Ρέιντζερς (1997-1998) και ύστερα από χρόνια και σε καθοδική πορεία τον βρίσκουμε στη Σιόν της Ελβετίας, χώρα φιλόξενη για τους Ιταλούς. Αρχικά ως παίκτης, μετέπειτα ως κόουτς, προτού πάει στην Παλέρμο και ανταμώσει με τον προπονητοφάγο παράγοντα Μαουρίτσιο Ζαμπαρίνι. Εχοντας ξεπεράσει κάθε δυσκολία (πρόβλημα στο μάτι τον άφησε επί μακρόν εκτός αγώνων) και κατηγορία (δεν αποδείχθηκε η εμπλοκή του σε παράνομο στοιχηματισμό) κάνει επανεκκίνηση καριέρας πάλι σε νησί, όχι στη Σικελία αλλά στην Κρήτη.

Και ελπίζει ως γνήσιος πολεμιστής του αθλητισμού και της ζωής να αντέξει, να μην τον φάνε τα… λιοντάρια της κεντρικής πλατείας του Ηρακλείου και να βγει αλώβητος από την ελληνική περιπέτειά του.