Η αρπαγή της εξουσίας και της Περσεφόνης
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Μέρες τώρα παρακολουθώ αυτήν την αγωνιώδη προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ και των μελών του, βουλευτών και μη, να ρίξουν το Χρηματιστήριο και να ανεβάσουν τα σπρεντς με όσα μέσα διαθέτουν, αλλά και με όσα δεν διαθέτουν.
Και την τελευταία εβδομάδα, με τη συνδρομή και της παγκόσμιας κρίσης, είδαμε να το καταφέρνουν.
Ωραία. Το καταφέρανε. Μα καλά δεν γνωρίζουν ότι με το που θα βγουν κυβέρνηση (γιατί θα βγουν, όλοι το ‘χουμε καταλάβει), θα το βρουν μπροστά τους;
Με τον τρόπο που φέρονται όμως μάλλον δεν το ‘χουνε καταλάβει. Οχι ότι θα το βρουν μπροστά τους. Οτι θα γίνουν κυβέρνηση. Ας τους το πει κάποιος να ηρεμήσουν.
Δεν εννοώ ο Τσάβες, αυτός απεδήμησεν, τον χάσαμε από ίνδαλμα, ένας άλλος από τους ισχυρούς του κόσμου που συναναστρέφονται. Αίφνης ο Πάπας ή ένας παπάς στ’ αυτί, ακόμα και η Αση Μπήλιου που βλέπει στ’ άστρα τα μελλούμενα, «Παιδιά, μη σκοτώνεστε, σε τρία τέρμινα, άντε τέσσερα το πολύ, μεγάλη πόρτα θα διαβείτε, θα μοιράζετε υπουργεία. Ρηνέψτε πια».
Αυτό το Σκουρλέτη λύσσιαξε. «Ο κουμπαράς» κι «Ο κουμπαράς». Εχεις στοιχεία, Χριστιανέ μου, κομμουνιστή Ορθόδοξε; Ή έτσι πουλάς αέρα μπανά;
«Οχι», λέει, «στοιχεία δεν έχω, αλλά το διάβασα στην εφημερίδα». Κι εγώ διάβασα ότι θα μας επιστρέψουν τον ΦΠΑ. Πήγα να τον εισπράξω; Θα με παίρνανε με τις πέτρες.
Και μετά άρχισαν τα όργανα, το μπουζούκι εργάζεται. Βγήκε η Ζωή (να ‘χει) Κωσταντοπούλου, φρεσκοπαντρεμένη (να ζήσει, να ευτυχήσει, μ’ όλη μου την καρδιά δεν λέω, η γυναίκα), να πει ότι πρέπει να ζητήσει αμέσως ο εισαγγελέας τον λόγο κι από τον Σαμαρά. Διότι είπε, λέει, κάπου, κάπως, κάποτε ότι είναι σίγουρος ότι θα ψηφίσουν τον Πρόεδρο 180. Πού το ‘ξερε; Αρα μέσα ο Πρωθυπουργός. Μέσα. Στην μπουζού, να μάθει άλλη φορά να ελπίζει.
Κάθομαι και τους βλέπω και με πιάνει μια απελπισία, ένα συννεφόκαμα, ένα μαύρο που δεν παλεύεται.
Μόνη παρηγοριά της τελευταίας εβδομάδας, έτσι όπως γλυκά γλυκά ξεπρόβαλε, η Περσεφόνη, στο ψηφιδωτό, με τα μαλλιά λυτά στον άνεμο και τη ματιά της πίσω στην αθέατη μητέρα. Μπροστά ο Ερμής ψυχοπομπός με τον πέτασο και το κηρύκειο, πιο εδώ τ’ άλογα με τα μάτια τα γαλάζια και Πλούτωνας στεφανηφόρος.
Σαν να πήρε με τη μορφή της όλη την ιλύν, όλη τη λάσπη απ’ την τρεχάμενη πολιτική ζωή, και όχι μόνο.
Παντρεύεται τον γάμο τον εξαμηνιαίο. Νύφη του Κάτω Κόσμου. Μόνο που αυτή, με το πρώτο μπουμπούκι, πριν ακόμα σκάσει ανθός, θα ξαναβρεί το φως, θ’ ανέβει πάλι στον απάνω κόσμο, θα ζεσταθεί ξανά στη μητρική αγκαλιά κάτω απ’ τον πάμφωτο τον ουρανό.
Τα ‘λεγα, τα σκεφτόμουνα κι όπως κατέβαινε το αυτοκίνητο στην κατηφόρα είδα ν’ ανάβει μια ταμπέλα δεξιά. Διάβαζα και δεν πίστευα:
«ΕΠΙΣΚΕΥΕΣ ΟΥΡΑΝΟΥ».
Κοίταξα πιο πάνω και μπερδεύτηκα περισσότερο:
«ΚΑΛΥΜΜΑΤΟΤΕΧΝΙΚΗ».
Επρεπε να πέσω πιο χαμηλά και να διαβάσω
«ΜΠΑΤΑΡΙΕΣ», για να καταλάβω πως η επισκευή του ουρανού, τα καλύμματα κι οι μπαταρίες ήταν για να επισκευάσουν, να καλύψουν και να φορτίσουν αυτοκίνητα.
Εφτασα στην πρόβα σιγοτραγουδώντας τον Χατζιδάκι στους στίχους του Γκάτσου.
«Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς».
Google news
