«Μετά την ένωση είχαμε κολοσσιαία εξέλιξη»

Το ερασιτεχνικό τηλεφωνικό κέντρο – το είχε στήσει στις αρχές Σεπτεμβρίου του ’89 η ομάδα του Σβάμπε για να ενημερώνονται ομοϊδεάτες και δυτικοί δημοσιογράφοι – έδωσε στις 9 Οκτωβρίου την είδηση για την επιτυχία της διαδήλωσης. «Τα μεσάνυχτα που γύρισα σπίτι με τους φίλους μου ανοίξαμε παραπάνω από ένα μπουκάλι κρασί» λέει ο Σβάμπε. Η αντίσταση είχε κάνει ποιοτικό άλμα. «Αφού άφησαν τις 70.000, δεν μπορούσαν να γυρίσουν πλέον πίσω» λέει. Δεν ήταν σίγουροι ότι την επόμενη εβδομάδα θα συγκεντρώνονταν πάλι τόσοι. Μπορούσαν όμως να φωνάζουν πλέον άφοβα το σύνθημα: «Εμείς είμαστε ο λαός».

Η ξεναγός Σαμπίνε Γκουγκούτσκοφ δεν ήταν στη διαδήλωση, αλλά θυμάται με τι ανακούφιση είδε το βράδυ τις εικόνες που διοχετεύτηκαν παράνομα στο δυτικογερμανικό πρώτο κανάλι ARD. «Το 1989 η πόλη ήταν εντελώς παρατημένη, έλειπαν πολλά. Μετά την ένωση είχε κολοσσιαία εξέλιξη» λέει. Τα ανακαινισμένα παλιά εμπορικά συγκροτήματα στο κέντρο της πόλης δίνουν στη Λειψία και πάλι την αίγλη που είχε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα όταν ήταν η πέμπτη μεγαλούπολη της Γερμανίας. Η πανεπιστημιακή εκκλησία στην Αουγκούστους Πλατς – κατεδαφίστηκε το 1968 – ήταν ασύμβατη με τις σοσιαλιστικές προδιαγραφές. Σήμερα είναι πολιτιστικό κέντρο, με πρόσοψη που παραπέμπει στον παλιό ναό. Και η υποβαθμισμένη πρώην βιομηχανική περιοχή Πλάγκβιτς, το «σιδηρουργείο» της Λειψίας, έγινε εργαστήριο μόδας και πόλος έλξης για καλλιτέχνες. Με ένα πρωτότυπο Φεστιβάλ Φωτός η Λειψία γιόρτασε τη φετινή επέτειο των 25 χρόνων. Εγκαταστάσεις ήχου, βίντεο, παραστάσεις θεάτρου, χορού. Μόνο φαγητά και ποτά δεν υπήρχαν. Αλλά ούτε οι διαδηλωτές της 9ης Οκτωβρίου του ’89 είχαν.