[Παρένθεση] Σουρεαλιστικό σύμβολο μιας σουρεαλιστικής εποχής

Υπάρχει θεωρητικά μια δυσαναλογία στη συγκίνηση που προκάλεσε η είδηση του θανάτου του Λουκάνικου. Ενας σκύλος ήταν, σαν τους αμέτρητους που μπορεί να δει κανείς στο κέντρο της Αθήνας να περιφέρονται, να γαβγίζουν σε αυτοκίνητα και μοτοσικλετιστές, να ξαπλώνουν ράθυμα στις εισόδους δημοσίων κτηρίων και στους πεζοδρόμους.

Κι όμως ο Λουκάνικος ήταν άθελά του πολύ περισσότερα.

Για κάποιους ήταν συμπολεμιστής στις οδομαχίες του Μνημονίου. Για τους περισσότερους άλλους όμως ήταν κάτι ανώτερο. Πιο πυκνό νοημάτων και από αυτήν την ούτως ή άλλως σύνθετη εικόνα ενός γλυκύτατου σκύλου-αντάρτη που γαβγίζει μπροστά σε ετοιμοπόλεμους άνδρες των ΜΑΤ και χοροπηδάει ανάμεσα σε δακρυγόνα. 

Η συγκίνηση μεταξύ των «συμπολεμιστών» του Λουκάνικου εξηγείται ίσως πιο εύκολα. Ιστορικά στα πεδία των μαχών το δέσιμο με ένα τετράποδο έχει αποδειχτεί συχνά πολύ πιο δυνατό από αυτό μεταξύ των ίδιων των αδελφών εν όπλοις: Ο στρατιώτης έχει εξοικειωθεί με τον θάνατο του διπλανού του, είναι ένας επαγγελματίας του θανάτου, όμως καταρρέει όταν χάσει τον σκύλο του – μια ιστορία που επαναλήφθηκε πολλές φορές στον Α’ και στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Η συγκίνηση μεταξύ όλων των υπολοίπων, ακόμη και αυτών που ουδέποτε κατέβηκαν στους δρόμους, έχει να κάνει με το ότι ο Λουκάνικος αντιπροσωπεύει μια εποχή απίστευτα φορτισμένη, μια βασανιστική φάση της ζωής μας τόσο κοντινή αλλά και τόσο μακρινή. 

Τρία χρόνια πριν, όταν το αμερικανικό Time τον ανακήρυσσε ένα από τα πρόσωπα της χρονιάς, η Ελλάδα έτρωγε ξύλο παντού: στις στρατιωτικές παρελάσεις, στα Eurogroup, στις πορείες, στη Βουλή, στις διεθνείς αγορές, στις Κάννες. Ο Λουκάνικος ήταν η εικόνα μιας Ελλάδας που για κάποιες ώρες έφθανε να έχει Πρωθυπουργό τον Πετσάλνικο, έθαβε τα ευρώ της σε αυλές και υπνωτισμένη έβλεπε από την τηλεόραση το «Αττικόν» να παραδίδεται στις φλόγες.

Ο Λουκάνικος ήταν το σουρεαλιστικό σύμβολο μιας σουρεαλιστικής εποχής, η οποία καλώς ή κακώς δείχνει να μας έχει αφήσει. Τα πράγματα άλλαξαν δραματικά μέσα σε μόλις τρία χρόνια, λες και ζούμε χρόνια σκύλου που μετρούν επί επτά.

Αποχαιρετώντας τον Λουκάνικο, λέμε «αντίο» και σε μια εποχή ακραίων καταστάσεων και ακραίων συναισθημάτων που δύσκολα θα ξανάρθει.