[Κραυγές και ψίθυροι] Συγχαρητήρια, ασθενήσατε!

2 λεπτά
Η είδηση ανάλαφρη, γελαστική. Η Ναταλί Ρίαρ, υποψήφια στα κυπριακά καλλιστεία, όταν ρωτήθηκε τι θα έλεγε σε κάποιον φορέα του AIDS, απάντησε: «Θα του έλεγα μπράβο και συγχαρητήρια».
Απάντηση από αυτές που δοξάζουν το κλισέ της χαζής καλλονής, λες και αν ένα 20χρονο κορίτσι δεν έχει ακούσει ποτέ για φορέα του AIDS ή δεν ενδιαφέρεται να προσμετρήσει οτιδήποτε πέρα από το γύρισμα της βλεφαρίδας του φταίει εκείνο και όχι εμείς οι μεγαλύτεροι.
Ωστόσο πιστεύω ότι η απάντηση της Ναταλί δεν είναι απολύτως τραβηγμένη από τις μπούκλες της. Μάλλον αποτελεί την αντανάκλαση ενός καθρέφτη στον οποίον απεικονίζεται μια από τις πιο δυναμικές τάσεις της εποχής. Η ηρωοποίηση του ασθενούς. Ισως η πιο υγιής πολιτική ορθότητα των ημερών μας.
Οταν λοιπόν το Ice Bucket Challenge, που επινοήθηκε για να συνδράμει συγκεκριμένους ασθενείς, γίνεται παγκόσμια φρενίτιδα, όταν το πορτρέτο της σύγχρονης γυναίκας συμπληρώνεται από την πινελιά «τρέχω υπέρ νοσούντων», όταν η καταπολέμηση μιας νόσου βγαίνει σε πασαρέλες, τι να πει ένα κοριτσάκι σε μια εποχή όπου η γνώση έχει αντικατασταθεί από την πληροφορία;
Κορίτσι του αφρού κι η Ναταλί, κρατά τον αφρό της πληροφόρησης. Και είναι τελικά η άλλη πλευρά του συναδέλφου που όταν επισκέφθηκε φίλο, ο οποίος μόλις είχε κάνει μπαϊπάς, για να τον εμψυχώσει, του ανέπτυξε λίγο – πολύ με έναν εξαιρετικά διανοουμενίστικο τρόπο γιατί όποιος δεν έχει κάνει μπαϊπάς είναι μα@#$%ς.













