ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΩΝ

Σε μία Ελλάδα απορροφημένη στην αποπληρωμή του ΕΝΦΙΑ, με μικρά διαλείμματα για την πολιτική αριθμητική των 180 και την ακατάσχετη εκλογολογία, ήταν φυσικό να περάσουν σχεδόν απαρατήρητες οι τελευταίες δηλώσεις του διοικητή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Παρά τις εντονότατες γερμανικές αντιδράσεις, ο Μάριο Ντράγκι ανακοίνωσε ότι η ΕΚΤ θα αγοράζει ελληνικά ομόλογα – τα οποία, ως γνωστόν, οι αγορές χαρακτηρίζουν σκουπίδια – ώστε να παράσχει ρευστότητα στην άνυδρη εγχώρια αγορά. Ομως έθεσε έναν απόλυτο όρο: ότι η χώρα πρέπει να είναι «σε πρόγραμμα».

Το τι σημαίνει αυτό, το γνωρίσαμε όλοι τα τελευταία τεσσεράμισι χρόνια: με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, θα πρέπει να υπάρχει κάποιο Μνημόνιο, στο οποίο θα περιγράφονται αναλυτικά οι υποχρεώσεις της χώρας για την πραγματοποίηση συγκεκριμένων διαρθρωτικών αλλαγών, προκειμένου να παρέχει η ΕΚΤ ρευστότητα στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα. 

Για το εγχώριο πολιτικό σύστημα, οι δηλώσεις Ντράγκι είναι το τέλος των ψευδαισθήσεων: το τέλος του Μνημονίου δεν θα σημάνει και το τέλος των υποχρεώσεων – και όποιος δεν το λάβει υπόψη στον πολιτικό του λόγο θα καταχωρίζεται αυτομάτως στην κατηγορία των νεομαυρογιαλούρων στους καιρούς της παρ’ ολίγον χρεοκοπίας. 

Τα κόμματα έχουν υποχρέωση να μιλήσουν με ειλικρίνεια στους πολίτες – και να περιγράψουν τα σχέδιά τους για την επόμενη ημέρα χωρίς ανεδαφικές υποσχέσεις για το μέλλον της οικονομίας και χωρίς προαναγγελίες για δήθεν μεγάλες διαπραγματευτικές μάχες με τους εκπροσώπους των δανειστών. 

Αλλωστε τα στελέχη τόσο της συμπολίτευσης όσο και της αξιωματικής αντιπολίτευσης είχαν και έχουν εμπιστευτικές συναντήσεις με τους δανειστές – και γνωρίζουν πολύ καλά τις προθέσεις τους, όπως και τις (ιδιαίτερα περιορισμένες) εναλλακτικές δυνατότητες. Είναι καιρός να το εξηγήσουν και στους πολίτες!