[Κραυγές και ψίθυροι] Ο φεμινισμός της πασαρέλας

Η Σανέλ δεν θα το επέτρεπε. Οχι μόνο για την αισθητική του θεάματος στο φινάλε της επίδειξης του οίκου της πριν από λίγες ημέρες στο Παρίσι – που θύμιζε επιθεώρηση στο Δελφινάριο – αλλά για την ουσία. Η γυναίκα που έχει πει «στη ζωή μου με πήγαν μπροστά τα πράγματα που δεν διδάχθηκα και οι φορές που δεν υπάκουσα» θα ανατρίχιαζε με τη συμβατικότητα που συνεπάγεται η γκροτέσκα απομίμηση της τρέχουσας τάσης. Γιατί αυτό έκανε ο διευθυντής του οίκου της Καρλ Λάγκερφελντ όταν έβγαλε στην πασαρέλα μοντέλα που κρατούσαν πλακάτ με αφελή και ανέμπνευστα δήθεν φεμινιστικά συνθήματα. Η μαντεμουαζέλ Κοκό ήξερε καλά ότι τον φεμινισμό τον βιώνεις, δεν τον διαδηλώνεις. Και αν η ίδια παρουσίαζε κάτι τέτοιο, θα το έκανε τον Μάη του ’67. Ούτε καν του ’68…

«Μπα, χαριτωμένο ήταν» μου έλεγαν πρώην ακτιβίστριες και εσαεί φεμινίστριες φίλες μου. Υποθέτω ότι με τα φωτεινά χρώματα του σχεδιαστή, που πιο πολύ από τους ανθρώπους τις γάτες του αγάπησε, ήθελαν να ξορκίσουν τον ζόφο των δηλώσεων της πάπισσας του φεμινισμού Ζερμέν Γκριρ. Η οποία σε ένα ρατσιστικό, κατά τη γνώμη μου, ντελίριο κατακεραύνωσε τη δούκισσα του Κείμπριτζ αποκαλώντας τη «μηχανή γονιμοποίησης». Σε αντίθεση με τη λαίδη Νταϊάνα που «έδειχνε τις αδεξιότητες και τη συναισθηματική της αστάθεια».

Αν αυτός ο παρηκµασµένος φεµινισµός µε θέλει συναισθηµατικά ασταθή, εγώ προτιµώ να είµαι ασταθής πάνω στα τακούνια µου. Τα κινήµατα δεν εξελίσσονται µέσα από αδεξιότητες. Και τη δεξιότητα της θηλυκότητας το φεµινιστικό κίνηµα την είχε στείλει στο απόσπασµα. Ακόµη και αν εντοπίστηκε το λάθος, µου φαίνεται πολύ αργά για νεκρανάσταση. Ας βρεθεί ένα καινούργιο σχήµα. Γιατί ο φεµινισµός τα τελευταία 50 χρόνια θέλησε να αλλάξει τα πάντα, εκτός από τις γυναίκες.