Μιχάλης Χρυσοχοΐδης – Ανδρέας Λοβέρδος: Αναμνήσεις από το μέλλον

Οι ίδιοι ίσως δυσκολεύονταν να το αναγνωρίσουν, αλλά τυπικά έχουν πολλά κοινά. Ανήκουν στην ίδια γενιά. Ανήκουν σε μια ισχνή μειοψηφία κυβερνητικών στελεχών που έχουν γράψει πολλά υπουργικά χιλιόμετρα. Πολιτεύονται στην ίδια περιφέρεια. Και είναι δύο πρόσωπα που προκαλούν πολλές – συνήθως όχι νηφάλιες – συζητήσεις εντός του ΠΑΣΟΚ.

Ο Ανδρέας Λοβέρδος και ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης δεν είχαν τη μοίρα των περισσότερων συναδέλφων τους στην κυβέρνηση Παπανδρέου. Δεν βρέθηκαν απότομα εκτός πολιτικής. Οι τροχιές τους διασταυρώνονται όχι μόνο στη Β’ Αθηνών αλλά και σε ένα ΠΑΣΟΚ που δεν θυμίζει πια το κόμμα με το οποίο ανδρώθηκαν πολιτικά. Αν και οι δύο – ερήμην τους – συμπίπτουν στη διαπίστωση ότι ακόμη και το σημερινό ΠΑΣΟΚ διατηρεί κάποια από τα καταστατικά χαρακτηριστικά του, όπως η ένταση με την οποία εκδηλώνονται οι συντροφικές αντιπαραθέσεις. Οπως το λέει o ένας από τους δύο, «πάντα έτσι ήμασταν. Είναι στο DNA μας».

Ο Χρυσοχοΐδης πρωταγωνίστησε πρόσφατα σε μια τέτοια «πατροπαράδοτη» πασοκική αντιπαράθεση με τον Βαγγέλη Βενιζέλο. Η κόντρα άρχισε με τον ίδιο να ασκεί κριτική στη (μη) λειτουργία των κομματικών οργάνων και τελείωσε με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ να μιλάει για «φαντάσματα» και «καλικάντζαρους». Ο υπουργός Υποδομών δεν θέλει να δώσει συνέχεια στην αντιπαράθεση. Στους συνομιλητές του λέει ότι είναι ανάγκη να πέσουν οι τόνοι. Εξακολουθεί όμως να είναι θυμωμένος με όσους επιχείρησαν να αποδώσουν τη στάση του σε ιδιοτελείς, εκλογικές αγωνίες. «Εγώ δεν έκανα κανέναν καβγά. Δεν έχω προσωπικά με κανέναν. Εγώ είπα τις απόψεις μου θεσμικά, στα όργανα» λέει.

Για τον ίδιο η δημοσκοπική καθίζηση του ΠΑΣΟΚ οφείλεται στο γεγονός ότι το κόμμα έχει γίνει ουρά της ΝΔ και πρέπει να ανασυγκροτηθεί ως αυθύπαρκτη πολιτική οντότητα, προκειμένου να αντέξει στις συνθήκες άγριου διπολισμού.

 Με μια λακωνική ανακοίνωση στα τέλη Αυγούστου, ο Ανδρέας Λοβέρδος επέστρεψε και τυπικά στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ ύστερα από ενάμιση χρόνο αναζήτησης αυτόνομης πολιτικής παρουσίας. Σήμερα λέει ότι ήταν μια «εμπειρία λυτρωτική». Οχι μόνο επειδή θεωρεί ότι η πρόσκαιρη αυτονόμηση τον προστάτευσε από το πολιτικό κόστος αποφάσεων όπως ο ΕΝΦΙΑ, αλλά και γιατί πήρε τις αποστάσεις του από το πασοκικό σύμπαν και είδε τα πράγματα αλλιώς.

Δείχνει βέβαια να έχει επίγνωση ότι η αποστασιοποίησή του τον εκθέτει στα βέλη των συντρόφων του. «Χτυπάνε τον Λοβέρδο για να μη χτυπήσουν τον Βενιζέλο» λένε κύκλοι του, αναγνωρίζοντας έτσι τη σύμπλευση με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ που επιβεβαιώνεται, άλλωστε, και ρητά. Επιδιώκουν να καταγραφεί ότι εδώ και έξι μήνες – από τη συγκρότηση της Ελιάς – στηρίζουν τον Βενιζέλο και διευκρινίζουν ότι το Συνέδριο, οψέποτε και αν συγκληθεί, δεν πρέπει να είναι «εφ’ όλης της ύλης». Στην ατζέντα, λένε, πρέπει να είναι μόνο η ανασυγκρότηση και όχι «θέματα που θα διχάσουν», όπως η ηγεσία.

Κατά τα άλλα, ο Λοβέρδος δίνει την εντύπωση ότι απέναντι στις εσωκομματικές επικρίσεις έχει επιλέξει την τακτική της καταλλαγής – του στυλ «είμαστε εδώ για να βοηθήσουμε, όχι στις εντάσεις, όχι στους διχασμούς». Τακτική που εκφράζεται από την πλευρά Λοβέρδου και απέναντι στον Χρυσοχοΐδη, αφού «με τον Μιχάλη δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα».

Τίποτα, εκτός από τους σταυρούς που θα κρίνουν τη μάχη επιβίωσης στη Β’ Αθηνών.