[Στην ανάπαυλα] «Θέλω κι εγω τον Πάπα»

Ηταν μεγάλη επιτυχία το ομώνυμο τραγούδι από την οπερέτα του Θεόφραστου Σακελλαρίδη «Θέλω να δω τον Πάπα». Η οπερέτα ανέβηκε το 1921 και κατά τον Νίκο Σαραντάκο, απ’ όπου και οι πληροφορίες, η παράσταση άρεσε, προπαντός δε «το τραγούδι του Πάπα με τους πικάντικους στίχους τους οφειλομένους εις την έμπνευσιν του ιδίου του συνθέτου».
Οι στίχοι είχαν ως εξής:

«Ηταν πάντα η συλλογιά μου να μπω στο Βατικανό, / να τον έβλεπα μπροστά μου φυσικό και ζωντανό, / λένε πως είναι ωραίος, είναι διακριτικός και βαρβάτος και μοιραίος και γλυκός, πολύ γλυκός. //  Θέλω να τον δω, θέλω να τον δω, / θέλω να δω τον Πάπα, τον Πάπα, τον Πάπα, / θέλω να δω τον Πάπα, θέλω να τον δω. // Θέλει να τον δει, θέλει να τον δει, / θέλει να δει τον Πάπα, τον Πάπα, τον Πάπα, / θέλει να δει τον Πάπα, θέλει να τον δει. // Νιώθω πως όταν μπροστά μου τον ιδώ πρώτη φορά, / θα κοπούν τα ήπατά μου και θα νιώσω μια χαρά, / κι απ’ την ταραχή θα φρίξω αντικρύ του σαν βρεθώ, / και μ’ ευλάβεια θα σκύψω μπρος του να τον ασπαστώ. // Θέλω να τον δω, θέλω να τον δω, / θέλω να δω τον Πάπα, τον Πάπα, τον Πάπα, / θέλω να δω τον Πάπα, θέλω να τον δω».

Και μετά όλοι οι παρευρισκόμενοι στη σκηνή τον έδειχναν και του τραγουδούσαν εν χορώ:
«Θέλει να τον δει,

θέλει να τον δει,

θέλει να δει τον Πάπα,

τον Πάπα, τον Πάπα,
θέλει να δει τον Πάπα,

θέλει να τον δει».

Βεβαια το τραγούδι τότε, εκτός από επιτυχία, έγινε αφορμή και για ένα έγκλημα.

Πλάκωσαν κάτι χριστιανοί πολύ ορθόδοξοι έξω απ’ την καθολική εκκλησία χριστουγεννιάτικα και τραγούδαγαν όξω φωνή «Θέλω να δω τον Πάπα, θέλω να τον ιδώ», βγήκαν έξω οι εκκλησιαζόμενοι, βγήκαν και κάτι σουγιάδες, τον φάγανε λάχανο τον καθολικό.

Στη Ρώμη, ευτυχώς, δεν είχαμε τέτοιες αγριάδες.

Οχι. Αντάλλαξαν απόψεις και όπως μας εξομολογήθηκε ο κύριος Τσίπρας σε πρώτο πλάνο έξω απ’ τον Αγιο Πέτρο (κοίτα τον Σκουρλέτη δίπλα, κοίτα τον Σκουρλέτη δίπλα):

«Του είπα, του εξήγησα (του Ποντίφικα τώρα όλα αυτά). Μπορεί να “εκκινούμεθα” απ’ αλλού, αλλά “τεμνόμαστε”». (κοίτα τον Σκουρλέτη δίπλα, κοίτα τον Σκουρλέτη δίπλα).

Πού “εκκινούσαντε”, πού “τεμνόσαντε” δεν μας είπε.

Επίσης ο Πάπας του έδωσε και ένα «παπικό μετάλλιο» και το συγγραφικό του έργο «Η χαρά του Ευαγγελίου» κι ο δικός μας ένα στεφάνι ελιάς, αλλά δεν είναι σίγουρο ότι θα το φορέσει ο Αγιος, γιατί δεν του πάει το πράσινο.

Τη «Χαρά του κομμουνιστή», όχι, δεν την έκρυψε ο έλλην αρχηγός της αντιπολίτευσης και μέλλων πρωθυπουργός της χώρας (μην κοιτάς τον Σκουρλέτη δίπλα. Μην κοιτάς τον Σκουρλέτη δίπλα).

Τέλος είπε (ο Πάπας πάντα) ότι «Δεν κοιτάμε πώς να σώσουμε τον άνθρωπο, αλλά κοιτάμε μόνο τις τράπεζες». Οπότε την Τράπεζα του Βατικανού μάλλον την πάει για κλείσιμο.

Νομίζω, αυτό ήταν και το μεγαλύτερο όφελος που προέκυψε απ’ τη συνάντηση.

Και μπράβο του κυρίου Τσίπρα με τον οποίο και εμείς από τα ίδια «εκκινούμεθα», αλλά πουθενά δεν «τεμνόμαστε».

Καλημέρα σας κι ο Αγιος Πέτρος μαζί μας.