Λίγκα που λέει ψέματα

Η ανοδική πορεία των ελληνικών ομάδων οι οποίες δεν ανήκουν στην παρέα τών (θεωρητικά και παραδοσιακά) ισχυρών του χώρου και μολαταύτα επιτυγχάνουν την υπέρβαση έχει αποδειχθεί ότι δεν αντέχει στον χρόνο. Ο Αστέρας Τρίπολης επιχειρεί και καταφέρνει τα τελευταία χρόνια να ξεπερνάει κάθε σεζόν τον εαυτό του, φαίνεται όμως ότι δεν μερίμνησε για τη στιγμή που θα έπιανε ταβάνι.

Η (κολακευτική καθώς θα μπορούσε να δεχθεί επιπλέον 2-3 τέρματα) ήττα από μία ομάδα με τρομερό οικονομικό πρόβλημα, φτιαγμένη στο πόδι και ενισχυμένη με δανεικά δεκανίκια (Κολοβός, τρόπον τινά και ο Ιμπαγάσα) καταδεικνύει τη δυσκολία του αρκαδικού συλλόγου να χωρέσει κάτω από την ίδια μασχάλη το ελληνικό πρωτάθλημα και την ευρωπαϊκή πρόκληση. Και τώρα δίνει δικαιώματα σε ομάδες που μπροστά του είναι φαντάσματα.

Ο Πανιώνιος, εν προκειμένω, είναι ένα κλασικό παράδειγμα της ελληνικής ποδοσφαιρικής παθογένειας. Ο εξαναγκασμός να απευθυνθεί στις ακαδημίες του προκειμένου να παρουσιάσει (σώνει και καλά) ομάδα στην κατηγορία δεν συνεπάγεται ότι λειτουργεί με σχέδιο ή ότι επιχειρεί να εξυγιανθεί και να στηριχθεί στα νέα παιδιά. Κάποια εκ των οποίων, από την επαρχία προερχόμενα, υπάρχουν φορές που δεν έχουν χρήματα για φαγητό, σιτίζονται σε σπίτια γνωστών και φίλων, αλλά φοβούνται να μιλήσουν. Ο σύλλογος αρέσκεται στις παρασκηνιακές φιλίες, διέπεται από δορυφορικές συνεννοήσεις και εν πολλοίς από μόνος του ακυρώνει την προσπάθεια των δικών του παιδιών μέσα στα γήπεδα. Από τις σχέσεις εξάρτησης ουδείς ωφελήθηκε, τουναντίον μετεξελίχθηκε σε φορέα ελεγχόμενο ή (ακόμα χειρότερα) σε παράρτημα. Δεν είναι μακριά ο δρόμος που, όπως το πάει, από «ιστορικός» θα μετατραπεί σε «ανιστόρητος»…

Η κωμική προσέγγιση της ελληνικής Σούπερ Λίγκας απαιτεί και ικανούς πρωταγωνιστές. Παρατηρώντας κανείς τον Μανούσο της ΑΕΛ Καλλονής να παριστάνει ότι αντίπαλος τού τσάκισε την καρωτίδα με ένα άγγιγμα στον λαιμό ή αργότερα να κλωτσάει μπάλες για να κερδίσει χρόνο, αντιλαμβάνεται γιατί το ευ αγωνίζεσθαι δεν είναι μέρος του εγχώριου ποδοσφαίρου. Αυτού που μπορεί να πει ψέματα με διάφορους τρόπους.

Οπως για παράδειγμα, η διαιτησία του κάκιστου Τριτσώνη, ρέφερι ο οποίος σήμερα κιόλας πρέπει να υποβιβαστεί στις ερασιτεχνικές κατηγορίες με τον περιορισμό να σφυρίζει σε αγώνες των τοπικών της Κρήτης, διότι εκεί γνωρίζουν πώς να αντιμετωπίζουν περιπτώσεις σαν και του λόγου του. Ο καλύτερος τρόπος να πεις ψέματα είναι αυτός: «Ο Παναθηναϊκός ήταν κακός». Ναι ήταν, όμως θα δικαιούνταν να παίζει απέναντι σε 10 ήδη από το 10ο λεπτό του αγώνα αν εμφανιζόταν η ξεκάθαρη κόκκινη κάρτα που ο Τριτσώνης απέκρυψε. Τα βλέπει αυτά ο Χιου ο Ντάλας;