[Κραυγές και ψίθυροι] Το βράδυ μαυρίζεις καλύτερα

Η διαδρομή Μιχαλακοπούλου – Γλυφάδα.  Το ταξί τσίλικο. Στο πίσω κάθισμα περιοδικά. Ο ταξιτζής, γύρω στα 45, άκουγε συγχρόνως μπάσκετ από αθλητικό σταθμό, είχε ανοιχτό το τηλεφωνικό κέντρο, μιλούσε στο τηλέφωνο και έλεγε κάποιον «που_***λα» ενώ η φωνή του GPS προσομοίαζε με της Ρένας Βλαχοπούλου και τον αποκαλούσε Βαγγέλη.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, μιλούσα κι εγώ με μια φίλη στο τηλέφωνο για ένα… φόρεμα. Και έκανα το λάθος, αναφερόμενη στο χρώμα του, να πω τη μοιραία λέξη. Ροδακινί! Αν δεν τρέχαμε σε κεντρική οδό θα είχε τραβήξει χειρόφρενο.

«Εγώ θα σου πω για τα ροδάκινα!» με απείλησε και έκλεισε πάραυτα GPS, κέντρο και ραδιόφωνο. «Γιατί εσείς οι δημοσιογράφοι τα κρύβετε». Ετσι έμαθα ό,τι κρύβω. Οτι αυτό, που δεν παίρνουν οι Ρώσοι τα ροδάκινά μας, είναι μούφα γιατί έχει κάνει μυστική συμφωνία ο Πούτιν πως όταν η Ρωσία βγει στον πόλεμο με την Τουρκία εμείς θα της δώσουμε τα λιμάνια μας και αυτοί θα μας δώσουν πίσω την Κωνσταντινούπολη. Επίσης έμαθα ότι στον τάφο της Αμφίπολης υπάρχει θησαυρός για να αποπληρώσουμε το χρέος. Αυτός ξέρει…

Η μεγαλύτερη αποκάλυψη όμως ήταν επιστημονική! Μαυρίζουμε καλύτερα αν κάνουμε ηλιοθεραπεία το… βράδυ, γιατί το έδαφος έχει απορροφήσει την ηλιακή ακτινοβολία και την εκπέμπει πιο κοντά στην επιδερμίδα.

Μέχρι να φτάσω στον προορισμό μου δεν πρόλαβα να αρθρώσω λέξη. Προς τι, άλλωστε; Κατεβαίνοντας, ωστόσο, ο ταξιτζής με αποτέλειωσε. Γυρίζοντάς το στον πληθυντικό από τον ενικό που είχε αυθαιρέτως υιοθετήσει με ρώτησε: «Το φόρεμα που λέγατε, σε γάμο θα το βάλετε;».

…Αχ, Ελλάδα, σ’ αγαπώ! Δεν είμαι καθόλου υπερήφανη για σένα, δεν σε εκτιμώ, αλλά σ’ αγαπώ.