[Διαστάσεις] Δυστυχώς, αποτύχατε

Το απόγευμα της 11ης Ιουνίου του 2013, πριν από 15 μήνες δηλαδή, ο τότε κυβερνητικός εκπρόσωπος Σίμος Κεδίκογλου ανακοίνωσε αιφνιδιαστικά το κλείσιμο της ΕΡΤ και την απόλυση όλων των εργαζομένων. «Οταν είσαι υποχρεωμένος να ανοικοδομήσεις εκ θεμελίων μια επιχείρηση, οφείλεις να την κλείσεις» έλεγε δύο ημέρες μετά σε ανταποκριτές ξένων μέσων ενημέρωσης. Και κατέληγε με περίσσιο πάθος: «Επιτέλους κάνουμε κάτι. Κρίνετέ μας από τα αποτελέσματα!».

Σε συζητήσεις που έκανα τότε με φίλους, πολλοί ήταν εκείνοι που συμφωνούσαν ότι η ΕΡΤ χρειαζόταν μια θεραπεία-σοκ. Οποιαδήποτε προσπάθεια αναδιάρθρωσης του καναλιού όσο ήταν σε λειτουργία – έλεγαν – προσέκρουε στην αντίσταση των συνδικαλιστών. Η κατ’ όνομα δημόσια τηλεόραση είχε απαξιωθεί πλήρως. Η ΠΟΣΠΕΡΤ είχε γίνει κράτος εν κράτει. Η κήρυξη απεργίας την ημέρα της επίσκεψης του γάλλου προέδρου αποτελούσε επιθετική κίνηση, που εξέθετε τη χώρα διεθνώς. Οι λίγοι δημοσιογράφοι που ήθελαν να δουλέψουν έπρεπε να προστατευθούν.

Παρόλο που δεν μπορούσα να χωνέψω με τίποτα το μαύρο στην οθόνη, όφειλα να παραδεχθώ ότι πολλά από τα επιχειρήματα εκείνα ήταν ορθά. Αν και ήταν προφανές ότι το λουκέτο μπήκε για λόγους άσχετους με αυτούς που ανακοινώθηκαν (για να καλυφθούν δηλαδή οι «ποσοστώσεις» της τρόικας), ήλπιζα ότι η κυβέρνηση θα εκμεταλλευόταν την ευκαιρία για να επιχειρήσει πράγματι μια εκ θεμελίων ανοικοδόμηση αυτής της προβληματικής επιχείρησης. Αλλά υπήρξα αφελής. Πέρα από τις φιλότιμες, αλλά μοναχικές και εν πολλοίς αντιφατικές προσπάθειες μερικών ανθρώπων (του Καψή, του Προκοπάκη, του Μορώνη), η υπόθεση της δημόσιας τηλεόρασης (που ποτέ δεν ήταν δημόσια) συγκεντρώνει όλα τα χαρακτηριστικά ενός άρρωστου ελληνικού κράτους. Οι ευθείες παρεμβάσεις του Μαξίμου (επειδή δεν μας αρέσει η αξιολόγηση μιας είδησης ή η ανάλυση μιας δημοσκόπησης) δεν σταμάτησαν ποτέ. Η θεωρητική αντικειμενικότητα των διαγωνισμών έκρυβε ύποπτες δυσκαμψίες: δεκάδες δημοσιογράφοι άρχισαν ξαφνικά να τρέχουν να αποκτήσουν πιστοποιητικό γνώσης ηλεκτρονικών υπολογιστών (!) ώστε να αυξήσουν τα μόριά τους. Οι ίντριγκες, τα αλληλοκαρφώματα, οι συνωμοσίες δεν έπαψαν να βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Η μία παραίτηση διαδεχόταν την άλλη. Ο ΣΥΡΙΖΑ έπιασε από νωρίς το υπονοούμενο, με τα στελέχη του να βγαίνουν (κυριολεκτικά) στα κάγκελα και να υπόσχονται ότι μόλις αναλάβουν την εξουσία, όλα θα γίνουν όπως πριν, μα ακριβώς όπως πριν. Από την όμορφη ατμόσφαιρα δεν θα μπορούσε βέβαια να λείψουν και οι δικαστές: η πρόσφατη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου που έκρινε άκυρες τις απολύσεις των εργαζομένων της ΕΡΤ και έδωσε εντολή στο ελληνικό Δημόσιο να τους επαναπροσλάβει, ολοκλήρωσε το κυβερνητικό φιάσκο.

Δεκαπέντε μήνες μετά λοιπόν, και με τα αποτελέσματα οφθαλμοφανή, ήλθε η ώρα της κριτικής: δυστυχώς, αποτύχατε! Είτε από ανικανότητα είτε από αδυναμία, χάσατε ένα στοίχημα με εξόχως συμβολικό χαρακτήρα. Χάσατε δηλαδή την ευκαιρία να αποδείξετε ότι μπορείτε, και κυρίως τολμάτε, να οργανώσετε ένα ανεξάρτητο, έγκυρο και φιλελεύθερο δημόσιο μέσο ενημέρωσης. Μερικοί χωρίς αμφιβολία πανηγυρίζουν. Ανήκω σ’ εκείνους που θλίβονται.