[Προβολείς] Τριερβελέρ κοάξ κοάξ

Στη μακρινή χώρα των βατράχων τα είχαν όλα λυμένα. Την είχαν αποδεχθεί τη μοίρα τους. Είχαν διαβάσει την ιστορία του παππού Αριστοφάνη για τον ρόλο που έπαιξαν οι Βάτραχοι στην προσπάθεια του τρελούτσικου θεού Διονύσου να φέρει πίσω από τον Αδη τους μεγάλους ποιητές (έστω, έναν μεγάλο) για να σώσουν την πολιτεία.

Είχαν εμπεδώσει το ανέκδοτο με το μπακακάκι που έβγαλε γλώσσα μέσα στη βιβλική κιβωτό και ρώτησε «Κύριε Νώε, κύριε Νώε, να το φάω το μερμηγκάκι;» για να εισπράξει μια ξανάστροφη από τον υπέργηρο γενειοφόρο καπετάνιο. Είχαν αποτιμήσει έτσι την αξία και των πιο μικρών και φτωχών βατράχων και ζούσαν ζωή απλή κι απέριττη και ολίγον σοσιαλιστική με τον ασχημούλη, πλην γοητευτικό για τα πλήθη, βασιλιά τους.

Δεν άνοιξε μύτη στη χώρα των βατράχων (ναι, ακριβώς έτσι αποκαλούν σήμερα οι Αμερικανοί τους Γάλλους) όταν ο βασιλιάς άφησε τη συζυγική του στέγη και τη γοητευτική δυναμική βασίλισσά του για να βουτήξει στην αγκαλιά μιας άλλης βατραχίνας, που λες και τού ‘κανε μάγια. Και όταν τον πρωτοφίλησε και έγινε ο πρίγκιπας κι ο βασιλιάς της ένιωσε σαν να ζει σε κινηματογραφική ταινία του Κουάξγουντ και τη διαπέρασε, λέει, «ηλεκτρομαγνητικό πεδίο».

Ούτε εκείνη πτοήθηκε που τον τράβηξε από τη συζυγική κλίνη. Ζούσε το παραμύθι της και δεν θα της το έπαιρνε κανείς. Μέχρι που άρχισε να τρέμει η δική της κλίνη, χάρη σε μια ωραία μπακακίνα, σταρ του Κουάξγουντ, που τράβηξε με τη σειρά της τον ασχημούλη βασιλιά της στη δική της φωλιά.

Αναψε, κόρωσε, θόλωσε, ξεθόλωσε και κάθησε να γράψει, να ξεμπροστιάσει τον μοιχό (ή μήπως όχι;) βασιλιά, που στην ώρα τη δύσκολη, λέει, της έπαιρνε τα χάπια από τα χέρια.

Δεν άκουγε το μπαστούνι των σοφών γέρων βατράχων της φυλής που βοούσαν: βατραχίνα που ξεμπροστιάζει τον βάτραχό της μπορεί και να τον κάνει τελικά συμπαθή. Κατεστραμμένο αλλά συμπαθή. Τι νόημα έχει, λοιπόν, να τον οδηγεί μαζί της στην Κόλαση;

Προτίμησε να ακούσει τους τρέντι γκουρού της χώρας των βατράχων και το δικό της μένος που βοούσαν: η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο, απλωμένο πάνω σε 320 σελίδες.

Κρύο, υποκριτή κι αριστερό που αντιπαθεί τους φτωχούς τον έβγαλε τον βασιλιά στο μακροσκελές πόνημά της. Και για να προκαλέσει τον σάλο που ευχόταν εις βάρος του έδωσε και τη χαριστική βολή: «Τους σιχαίνεται και τους αποκαλεί φαφούτηδες»! Τα φτωχά μπακακάκια ξεδοντιάρηδες; Εκείνος, ο άρχοντας στο Μέγαρο των Μελισσίων; Τι κι αν ο πρώην βασιλιάς της βατραχίσιας καρδιάς της, που άλλοτε της έστελνε απανωτά μηνύματα με τα μυγάκια του βασιλείου για να της πει πως δεν μπορεί να ζήσει δίχως εκείνη (λέει, πάντα), έβγαινε να πει «είμαι στην υπηρεσία των φτωχών μπακακακίων». Τι κι αν έλεγε σε φίλους και γνωστούς πως καταστράφηκε.

Εκείνη το βιολί της. Αδίστακτη. Απτόητη. Βαυκαλιζόταν, βλέποντας βασίλισσες άλλων χωρών ότι δεν είναι η μόνη ζηλιάρα και χτυπούσε. Ασε που σκεφτόταν και τα 600.000 δουκάτα που θα τις απέφεραν οι 320 σελίδες ζουμερών αποκαλύψεων.

«Δεν έχω δύναμη να αντισταθώ. Χάνω τις αισθήσεις μου» έκανε μόνο, θεατρικά, και συνέχιζε να τον χτυπά σελίδα σελίδα. Κάνοντας το αίσχος (εντός των τοίχων του παλατιού) φανερό. Κλονίζοντας τη βασιλεία του, αφού δεν κατάφερε να κλονίσει την άτακτη καρδιά του και να την κάνει μόνο δική της. Φέρνοντας τα του κρεβατιού της στον λαό των βατράχων για να αποφανθεί εκείνος επί του μοιχού (ή μήπως όχι;) άλλοτε πρίγκιπά της, βασιλιά…

Αχ, είναι τόσο απλοϊκά τα παραμύθια των βατράχων…