[Ιστορίες] Η δίκη

«Αξιότιμοι κύριοι δικαστές,

Βρισκόμαστε ήδη στη δέκατη ημέρα της δίκης της Βαλερί Τριερβελέρ. Κατηγορείται για την κυκλοφορία ενός εμπρηστικού λιβελογραφήματος εις βάρος του προέδρου της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας Φρανσουά Ολάντ, με ανυπολόγιστες συνέπειες για τους ίδιους τους δημοκρατικούς θεσμούς της χώρας. Γνωρίζω καλά πως η κοινή γνώμη, στην πλειοψηφία της, έχει ήδη κρίνει ένοχη την πελάτισσά μου. Σε μία δημοκρατία, όμως, το τεκμήριο της αθωότητας είναι ιερό. Τόσο ιερό όσο το υπερασπιστικό δικαίωμα κάθε κατηγορούμενου. Γι’ αυτό και εγώ θα σας μεταφέρω σήμερα τις απόψεις που κατέθεσαν δύο άνθρωποι πολύ πιο καταξιωμένοι από εμένα. Εν πρώτοις, του γαλλομαροκινού συγγραφέα Ταχάρ Μπεν Τζελούν. Ο οποίος έγραψε στη Ρεπούμπλικα πως ο έρωτας της κυρίας Τριερβελέρ για τον κύριο Ολάντ “άξιζε να πάρει την εκδίκησή του”. Τόσο μεγάλος ήταν. Ο Μπεν Τζελούν θυμάται καλά τη Βαλερί να του ψιθυρίζει στο αφτί, χρόνια πριν, σε μια εκδήλωση με αφορμή ένα νέο βιβλίο για τον Ζαν Ζενέ, κι ενώ στο βήμα βρισκόταν ο Φρανσουά Ολάντ, “σου παρουσιάζω τον άντρα της ζωής μου”. Τους γνωρίζει και τους δύο. Περιγράφει τον πρόεδρο της Γαλλίας ως έναν άνθρωπο υπερβολικά βέβαιο για τον εαυτό του, “πείσμονα”, “κυριαρχικό”. Και αυτός ο άνθρωπος – εκείνος το λέει, όχι εγώ – δεν σεβάστηκε ούτε τη βαθιά αγάπη της κυρίας Τριερβελέρ ούτε τα εννέα χρόνια που πέρασαν μαζί ούτε την πολύτιμη βοήθεια που του προσέφερε στη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας, παρά την “πέταξε σαν χαρτομάντιλο”, εξευτελίζοντάς την δημοσίως. Υπάρχει όμως και η φεμινιστική σκοπιά, η σκοπιά της γαλλίδας κοινωνιολόγου Μαρί-Ελέν Μπουρσιέ. “Μπράβο, Βαλερί!” έγραψε στη Λιμπερασιόν οικτίροντας αυτή την ελιτίστικη Γαλλία που κυβερνάται ακόμα “από γραβατωμένους Mad Men” και σπεύδει να κολλήσει σε κάθε γυναίκα που τολμά να “σπάσει τη σιωπή” τους τίτλους της “πουτάνας” και της “υστερικής”»…

Στέκει; Δεν στέκει. Προσπάθησα πάντως. Και τελικά κατέληξα πως την καλύτερη δημόσια κατάθεση από όλες την έκανε ο ψυχίατρος και ψυχαναλυτής Σερζ Χεφέζ. Η παρόρμηση της εκδίκησης, εξήγησε, ενυπάρχει σε όλους τους ανθρώπους, από την παιδική τους ακόμη ηλικία. Αλλά τελικά μόνο όσοι έχουν παραμείνει, παρότι επισήμως ενήλικοι, στο στάδιο της εφηβείας υποκύπτουν σε αυτήν. Διότι αγνοούν, οι ανόητοι, ότι δεν τους απαλλάσσει, δεν τους λυτρώνει από τον άλλο, αντιθέτως τους δένει χειροπόδαρα στο κάρο της δική του μοίρας. Και αυτό – είναι το μόνο βέβαιο – δεν είναι καθόλου «φεμινιστικό».