Μάριο Ντράγκι: Ενα ιταλός «Κέινς» στη Φρανκφούρτη

Οι οπαδοί του ασθενούς νομίσματος είναι εκείνοι που θέλουν την ανάπτυξη με μοχλό τις δημόσιες επενδύσεις. Στην αντίπερα όχθη βρίσκεται η Γερμανία, η κυβέρνηση της οποίας θεωρεί ότι η ανάπτυξη δεν έρχεται με νέα χρέη. Αλλά η Γερμανία σταδιακά απομονώνεται.

«Με εξαίρεση τη γερμανική κυβέρνηση σχεδόν όλοι ζητούν μια ενεργητική αναπτυξιακή πολιτική» διαπίστωσε η συντηρητική «Ντι Βελτ».

Ο Ματέο Ρέντσι αρνείται να μειώσει τους μισθούς για να γίνει η Ιταλία ανταγωνιστική, ακόμα και η Φινλανδία, σταθερός συνοδοιπόρος της Γερμανίας, αλλάζει γραμμή και αυξάνει τις δημόσιες δαπάνες. «Το σχέδιο προϋπολογισμού του 2015 παραβιάζει το Δημοσιονομικό Σύμφωνο» γράφει η «Βελτ».

Ακόμα και ο πρόεδρος της ΕΚΤ ζήτησε από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να κάνουν περισσότερα για να ενισχύσουν το σκέλος της ζήτησης. «Ο Ντράγκι θα μπορούσε να είναι ο πρώτος κεϊνσιανός στην ηγεσία της ΕΚΤ» γράφει η «Ντι Βελτ» – και αυτό για έναν πρόεδρο Κεντρικής Τράπεζας που στήθηκε στα πρότυπα της Μπούντεσμπανκ είναι «αξιοσημείωτη μετάλλαξη». Οι αναλυτές της εφημερίδας Ανια Ετελ και Χόλγκερ Τσέπιτς εξηγούν την «ξαφνική ανάσταση του Κέινς» με την αδυναμία της Ευρώπης να βγει από την κρίση που ανακυκλώνεται. Γι’ αυτό και αναζητείται λύση στη δοκιμασμένη πριν από εβδομήντα χρόνια συνταγή του Τζον Μέιναρντ Κέινς.

Η ανάγκη να συμφωνήσουν τουλάχιστον Βερολίνο και Παρίσι σε μια συνταγή είναι επιτακτική για να σταματήσει η διεύρυνση του χάσματος ανάμεσα στη Γερμανία και τη Γαλλία. «Το Βερολίνο μπορεί και πρέπει να βοηθήσει» σχολίαζε χθες ο Κρίστιαν Βέρνικε στη «Ζιντόιτσε Τσάιτουνγκ». Αλλά την ώρα που ο Ολάντ αποφάσισε, επιτέλους, να βάλει μπρος τις μεταρρυθμίσεις, η Μέρκελ περιμένει την επιτυχία τους για να τον επιβραβεύσει. Αυτό, πρόσθεσε, δεν είναι «βοήθεια στην ανάγκη, αλλά συμπαράσταση μετά τον θάνατο». Ο κίνδυνος για τη Μέρκελ είναι να συζητά για τη γαλλογερμανική φιλία με μια «ευρωφοβική» και «γερμανοφοβική» πρόεδρο Μαρίν Λεπέν.