Τάξη εναντίον αταξίας

Οι ΗΠΑ έχουν γεμίσει με προσφυγόπουλα από χώρες της Κεντρικής Αμερικής που καταρρέουν. Οι προσπάθειες να περιοριστεί η επιδημία του Εμπολα δημιουργεί πολλά προβλήματα στις εκεί κυβερνήσεις. Οι τζιχαντιστές έχουν δημιουργήσει ένα αιματοβαμμένο χαλιφάτο μέσα στο Ιράκ και στη Συρία. Η Ρωσία εξακολουθεί να πιέζει την Ουκρανία έχοντας ήδη προσαρτήσει την Κριμαία. Και η υπηρεσία προσφύγων του ΟΗΕ μόλις ανακοίνωσε ότι για πρώτη φορά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ο αριθμός των προσφύγων και όσων ζητούν άσυλο παγκοσμίως ξεπέρασε σε όλον τον κόσμο τα 50 εκατομμύρια. Δεν είναι προϊόν φαντασίας ότι η αταξία να επεκτείνεται εις βάρος της τάξης.

Σε αυτό υπάρχει μια λογική, αφού παρατηρούνται τρεις μεγάλες τάσεις. Η πρώτη είναι ότι στον κόσμο αυξάνεται συνεχώς ο αριθμός των ανθρώπων που δεν είναι εντελώς ελεύθεροι. Πρόκειται για εκατομμύρια που έχουν διασφαλίσει κάποιας μορφής ελευθερίες, αλλά αισθάνονται ότι δεν είναι ακόμη πλήρως ελεύθεροι επειδή γνωρίζουν ότι δεν έχουν το είδος της ελευθερίας που έχει τη μεγαλύτερη σημασία. Πώς γίνεται όμως αυτό; Τα τελευταία χρόνια, λέει ένας από τους δασκάλους μου, ο Ντοβ Σίντμαν, «περισσότεροι άνθρωποι παρά ποτέ έχουν εξασφαλίσει την ελευθερία τους από διαφορετικούς δυνάστες σε διαφορετικές χώρες» όπως είναι η Ουκρανία, η Τυνησία, η Αίγυπτος, το Ιράκ, η Υεμένη και η Λιβύη. «Ομως λίγοι απολαμβάνουν την ελευθερία που όλοι θέλουμε». Την ελευθερία να ζει κανείς τη ζωή του, να εκφράζεται ελεύθερα, να κάνει το δικό του πολιτικό κόμμα, τη δική του επιχείρηση, να ψηφίζει οποιονδήποτε υποψήφιο, να κυνηγά την ευτυχία, να είναι ο εαυτός του όποιος και αν είναι ο σεξουαλικός, θρησκευτικός ή πολιτικός προσανατολισμός του.

Ομως το να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα αυτά και να συρρικνωθεί ο κόσμος που βρίσκεται σε αταξία είναι δύσκολο λόγω της δεύτερης τάσης που παρατηρείται. Ακόμη και πολλές χώρες που δεν αντιμετωπίζουν τα παραπάνω προβλήματα είναι αντιμέτωπες με άλλες μεγάλες προκλήσεις. Η Ευρωπαϊκή Ενωση είναι αντιμέτωπη με οικονομικά προβλήματα. Η Κίνα συμπεριφέρεται σαν να είναι από άλλον πλανήτη. Και ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν παρουσιάζει μια τσαριστική φαντασίωση για την Ουκρανία τη στιγμή που ο κόσμος της αταξίας των τζιχαντιστών ισχυροποιείται στον Νότο.

Η τρίτη τάση μάς ανησυχεί όλους πολύ. Η Αμερική είναι ο πυλώνας που στηρίζει τον κόσμο σε τάξη. Ομως η αδυναμία μας να συμφωνήσουμε σε πολιτικές που θα διασφαλίσουν τη μακροπρόθεσμη οικονομική μας ευημερία, να περάσουμε έναν επωφελή μεταναστευτικό νόμο, φόρους εκπομπών που θα αντικαταστήσουν φόρους προσώπων και επιχειρήσεων και μέτρων για να δημιουργήσουμε θέσεις εργασίας και να τονώσουμε την οικονομία αποτελεί τον ορισμό της κοντόφθαλμης πολιτικής. Το να διατηρήσουμε και να επεκτείνουμε τον κόσμο της διατηρήσιμης τάξης είναι η πρόκληση για την ηγεσία.