Ενας «Γερμανός» για τη Ρουμανία

Εως την Τρανσυλβανία, περιοχή όπου έζησε και έδρασε ο κόμης Δράκουλας, έφτασε η δεξιά αντιπολίτευση στη Ρουμανία για να βρει υποψήφιο ενόψει των προεδρικών εκλογών που θα πραγματοποιηθούν στη χώρα στις 2 Νοεμβρίου. Ο Κλάους Ιοάνις, δήμαρχος του Σιμπίου, ανέλαβε να νικήσει τον σημερινό σοσιαλιστή πρωθυπουργό Βίκτορ Πόντα που ονειρεύεται, κι αυτός, να κατακτήσει το προεδρικό μέγαρο.

Ο 55χρονος Ιοάνις έχει γίνει στη Ρουμανία το σύμβολο της πολιτικής επιτυχίας. Δήμαρχος του Σιμπίου από το 2000, άλλαξε την όψη μιας πόλης όπου κατοικεί μια ισχυρή γερμανική μειονότητα και της οποίας μέλος είναι και ο ίδιος. Το 2007, χρονιά κατά την οποία η Ρουμανία εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ενωση, το Σιμπίου είχε ανακηρυχθεί πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης.

Οπως αυτή η πόλη, έτσι και η Τρανσυλβανία γνώρισε μια οικονομική άνθηση που έκανε τη Βουδαπέστη να σκάσει από τη ζήλεια της και περιέβαλε τον δήμαρχο του Σιμπίου με την αύρα ενός ανθρώπου που μπορεί να αλλάξει την πολιτική μοίρα της Ρουμανίας.

«Είναι η πρώτη φορά μετά την πτώση του κομμουνισμού, το 1989, που ένα πολιτικό κόμμα υποδεικνύει ως υποψήφιό του έναν πολιτικό που ανήκει σε μια εθνική μειονότητα» δήλωσε μετά τη λήψη του χρίσματος.

Η Τρανσυλβανία διαθέτει πολλά γερμανικά χωριά από τότε που οι γερμανοί έποικοι κατέκτησαν την περιοχή πριν από 800 χρόνια. Τα μεσαιωνικά οχυρά και οι παλιές εκκλησίες, που βρίσκονται διάσπαρτα στην περιοχή, είναι αδιάψευστοι μάρτυρες αυτού του παρελθόντος. Το 1930 στη Ρουμανία ζούσαν 745.000 Γερμανοί. Σήμερα δεν έχουν μείνει παρά 30.000. Περίπου 100.000 από αυτούς εγκατέλειψαν τη Ρουμανία, πριν φτάσει στη χώρα ο Κόκκινος Στρατός, επειδή είχαν συνεργαστεί με τους Ναζί.

Κατά τη διάρκεια του κομουνιστικού καθεστώτος, ο δικτάτορας Νικολάι Τσαουσέσκου τους πούλησε στη Γερμανία, μια «μπίζνα» που εκείνη την εποχή απέφερε στο ρουμανικό κράτος περισσότερα από ένα δισεκατομμύριο μάρκα (μισό δισεκατομμύριο ευρώ). Η Δυτική Γερμανία έπρεπε να πληρώσει μια αποζημίωση της τάξεως των 10.000 ευρώ για κάθε Ρουμάνο γερμανικής καταγωγής που επιθυμούσε να μεταναστεύσει στη χώρα καταγωγής του.

Με αυτόν τον τρόπο οι ρουμανικές Αρχές ήθελαν να κάνουν τη Γερμανία να πληρώσει για τις σπουδές που είχε κάνει στη Ρουμανία κάθε υποψήφιος μετανάστης. Αυτή η έξοδος συνεχίστηκε τη δεκαετία του 1990, όταν οι Γερμανοί άφησαν μαζικά τη χώρα για να ξεφύγουν από χαοτική μετάβαση προς την οικονομία της αγοράς. Στα έρημα χωριά μπορεί ακόμη να διακρίνει κανείς τα ίχνη αυτής της εθνικής αιμορραγίας που στέρησε τη Ρουμανία από ένα σημαντικό οικονομικό πλεονέκτημα.

Ο ρους της Ιστορίας όμως άρχισε να γυρίζει προς την αντίθετη φορά μετά την ένταξη στην ΕΕ: τα έρημα χωριά άρχισαν να ξαναπαίρνουν ζωή χάρις στην επιστροφή των Γερμανών και των κεφαλαίων τους. Ποια θα ήταν καλύτερη εκδίκηση γι’ αυτήν την κοινότητα από το να δώσει στη χώρα έναν δικό της υποψήφιο για τις προεδρικές εκλογές;