Οταν στις 22 Φεβρουαρίου ο Ματέο Ρέντσι ανέλαβε την πρωθυπουργία της Ιταλίας υποσχέθηκε ότι θα κάνει μια μεγάλη μεταρρύθμιση κάθε μήνα: πρώτα τον εκλογικό νόμο και τη Γερουσία, μετά τις αλλαγές στην εργασία, κατόπιν στη δημόσια διοίκηση και πάει λέγοντας, μέχρι τον Ιούνιο οπότε και θα άλλαζε τα πάντα στη Δικαιοσύνη. Στις ευρωεκλογές του Μαΐου οι ιταλοί ψηφοφόροι έδωσαν στο Δημοκρατικό Κόμμα, γνωστό για την παραδοσιακή του σχέση με την ήττα, ποσοστό 40,8%, αφήνοντας πίσω τα κόμματα του Μπέπε Γκρίλο και του Μπερλουσκόνι – και ξαφνικά ο Ρέντσι μετατράπηκε στον πολιτικό ηγέτη που όλοι οι ευρωπαίοι σοσιαλδημοκράτες θα ήθελαν να γίνουν. Λίγες ημέρες αργότερα στο Στρασβούργο προκάλεσε κύματα ενθουσιασμού λέγοντας ότι θα χρησιμοποιήσει όλες αυτές τις ψήφους «για να ανακτήσουμε την ψυχή της Ευρώπης».
Και μετά ήρθαν τα στοιχεία. Που έδειξαν την περασμένη εβδομάδα ότι η οικονομία της Ιταλίας βυθίστηκε ακόμα περισσότερο στην ύφεση. Ο 39χρονος Ρέντσι επιμένει ότι η ανάκαμψη θα έρθει το 2015. Και προσπαθεί να αντικρούσει όσους λένε ότι έριξε πολύ το βάρος του στις αλλαγές στη Γερουσία, τα μέλη της οποίας θα μειωθούν από 315 σε 100. Παράλληλα όμως υπερασπίζεται τις μεταρρυθμίσεις που προωθεί – πολύ πολύ πιο αργά, βέβαια, από ό,τι είχε υποσχεθεί.
Απαντώντας στις παρατηρήσεις του Μάριο Ντράγκι ότι χώρες με μηδενική ανάπτυξη όπως η Ιταλία θα πρέπει να ακολουθούν το παράδειγμα κρατών που έχουν προχωρήσει σε δύσκολες διαρθρωτικές αλλαγές, όπως η Ισπανία, ο Ρέντσι απαντά κοφτά: «Το μοντέλο μας δεν είναι η Ισπανία αλλά η Γερμανία». Ενα μήνυμα που συνδυαζόμενο με το ότι δείχνει να ορθώνει το ανάστημά του στην τρόικα – όσο αυτό είναι ακόμα εφικτό, τουλάχιστον – τον αναδεικνύει σε ηγέτη μιας άλλης φωνής στην Ευρώπη. Αυτό που ήθελε να γίνει ο γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ αλλά δεν τα κατάφερε.
Ο πρώην δήμαρχος της Φλωρεντίας δεν δείχνει να πτοείται από τις επικριτικές φωνές. «Είμαι πρωθυπουργός μόλις 5 μήνες και έχω φέρει τόσες αλλαγές όσες δεν έγιναν τα τελευταία 70 χρόνια» διατρανώνει. «Αλλά χρειάζεται να κάνουμε πολλά περισσότερα». Τα σχέδια που παρουσιάζει για τη διευκόλυνση της πληρωμής φόρων και τη μείωσή τους έως το 2018 ακούγονται ευχάριστα στ’ αφτιά των Ιταλών, παρά τους φόβους των ειδικών ότι το χρέος που φθάνει το 132% του ΑΕΠ δεν είναι βιώσιμο. «Δεν ήμουν κομμάτι του συστήματος που κατέστρεψε τη χώρα» επαναλαμβάνει. «Είμαι μόνος με το 40% των Ιταλών που με ψήφισε και μ’ αυτούς θα αλλάξω τη χώρα». Για να τα καταφέρει όμως μάλλον θα πρέπει να υπόσχεται λιγότερα και να κάνει περισσότερα…