Λευτέρης Πιταράκης: Ενας Ελληνας στην καρδιά του σκότους
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Από τις 8 Ιουλίου κάλυψε για ένα πενθήμερο τις στρατιωτικές επιχειρήσεις των Ισραηλινών. Εκτοτε παραμένει στην εμπόλεμη Λωρίδα της Γάζας για να αποτυπώνει καρέ-καρέ την παλαιστινιακή πλευρά – άλλοι συνάδελφοί του από το πρακτορείο του είναι τώρα απέναντι. Φορά κράνος και αλεξίσφαιρο γιλέκο, χρησιμοποιεί και θωρακισμένο αυτοκίνητο. Θέλει και την τύχη με το μέρος του με τόσα διασταυρούμενα πυρά. Οσο και να ‘χει ζήσει μόνιμα στη Δυτική Οχθη την περίοδο 2000-2005, οπότε κάλυψε την παλαιστινιακή εξέγερση, όσο και να δούλεψε ξανά στη Γάζα στις πολύνεκρες ταραχές του 2009 και του 2012, το ξέρει καλά πια πως πόλεμος με πόλεμο ουδεμία σχέση έχει.
«Δεν θέλω να σοκάρω»
Και σε αυτό το άχαρο σκηνικό ζητούμενο για τον ίδιο δεν είναι να απεικονίσει περισσότερα πτώματα ή αίμα. «Σκοπός μου είναι να δείξω την πραγματικότητα όπως ακριβώς είναι. Ασφαλώς και δεν μπορείς να αποστασιοποιείσαι, να μένεις χωρίς συναίσθημα όταν βλέπεις από κοντά αυτές τις τραγικές εξελίξεις. Στην πραγματικότητα, ακροβατώ κάθε φορά που αντιμετωπίζω τέτοιες εικόνες φρίκης. Οσο μπορώ προσπαθώ οι φωτογραφίες μου να αποτελούν ντοκουμέντα αλλά να μην προκαλούν την αποστροφή του βλέμματος. Δεν θέλω να σοκάρω μέχρι τα άκρα αλλά να ενημερώσω. Αν ο αναγνώστης κλείσει την εφημερίδα ή τον υπολογιστή, έχω αποτύχει. Πρέπει να τον κρατήσω, να τον ευαισθητοποιήσω, αν είναι δυνατόν. Αλλά πάντως το ρεπορτάζ μου να είναι τίμιο και αληθινό» υποστηρίζει ο αθηναίος φωτορεπόρτερ. Και τώρα και η μηχανή του και το μυαλό του έχουν γεμίσει με σκηνές παράλογης βαρβαρότητας. «Σίγουρα οι φωτογραφίες μου με νεκρά παιδιά και νήπια θα είναι πάντα χαραγμένες στη μνήμη μου. Οπως και αυτές με παιδιά-τραυματίες, ειδικά όταν καρφώνουν πάνω μου το βλέμμα τους και νιώθω να με διαπερνούν, πάντα οι εικόνες αυτές με συγκλονίζουν…» αναφέρει.
Στο σχολείο του ΟΗΕ
Με τίποτα δεν μπορεί να ξεχάσει το σκηνικό τρόμου που αντίκρισε στις 24 Ιουλίου στο νοσοκομείο της Μπέιτ Λαχίγια. Τότε που ο ισραηλινός στρατός εκτόξευσε όλμους σε σχολείο των Ηνωμένων Εθνών όπου είχαν βρει καταφύγιο εκατοντάδες οικογένειες Παλαιστινίων. «Μπήκα κατευθείαν στα επείγοντα και πάγωσα. Οι σκηνές ήταν σαν από κινηματογραφικό έργο! Τραυματίες κατέφθαναν συνεχώς, τραυματισμένα παιδιά έκλαιγαν στοιβαγμένα στο πάτωμα, την ώρα που λιγοστοί γιατροί και διασώστες προσπαθούσαν να κρατήσουν στη ζωή σοβαρά τραυματισμένους. Αίμα παντού, κλάματα, κραυγές! Σοροί από ανθρώπους που δεν τα κατάφεραν μεταφέρονταν γρήγορα στο νεκροτομείο, μέλος του ιατρικού προσωπικού έβαζε τα κλάματα μη μπορώντας να συνεχίσει. Δούλεψα σαν σε αυτόματο πιλότο! Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να μένω στην άκρη ώστε να μην ενοχλώ με την παρουσία μου τους γιατρούς αλλά και να καταγράφω το χάος» αφηγείται ο Λευτέρης Πιταράκης. Και τώρα και μετά την αποστολή του αυτή οφείλει να διαχειριστεί ορθά τις τραυματικές αυτές εμπειρίες που βιώνει. «Για πολλά χρόνια το τραύμα στους ανταποκριτές ήταν ένα θέμα ταμπού. Κανείς δεν το συζητούσε, κάλλιστα μπορούσε να εξελιχθεί ακόμη και σε βαριάς μορφής διαταραχές ή εξαρτήσεις. Προσωπικά είμαι απόλυτα συνειδητοποιημένος για το βάρος που ζω. Νιώθω πολύ τυχερός που η σύντροφός μου με στηρίζει με όλες τις δυνάμεις της με συχνές τηλεφωνικές επαφές. Ολα αυτά που ζεις πρέπει να τα μοιράζεσαι για να μπορείς να ελαφρύνεις το μυαλό σου. Δεν θα μπορούσα να αντεπεξέλθω εδώ δίχως να έχω και τη στήριξή της» λέει.
Google news
