«Κάτι κάνουμε κι εμείς, ρε παιδιά»

«Αγάπα το κελί σου, τρώγε το φαΐ σου και διάβαζε πολύ» λέγανε ενθαρρυντικά οι παλιοί αριστεροί. Παραπλήσιο ηθικό ίσως είχαν και οι αληθινοί κρατούμενοι στην ιταλική ταινία «Ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει», ενώ εκείνοι της αμερικανικής φυλακής Folsom που είχαν ακούσει το 1968 τον Τζόνι Κας και την κιθάρα του, μάλλον είχαν ανασάνει λιγάκι. Πόσο ψηλά όμως στη λίστα με τα χρειαζούμενα τοποθετούνται οι καλλιτεχνικές δραστηριότητες εν μέσω απεργιών πείνας για τις συνθήκες κράτησης και ενόψει ενός νομοσχεδίου που δεν θεωρεί ακριβώς σκόπιμο να τις βελτιώσει; Και αν οφείλονται στην αναζήτηση ανθρωπιστικού άλλοθι των εμπνευστών τους; «Το Σχολείο μάς βοηθάει πολύ και είναι τιμή μας που ήρθε ο κύριος Ευδόκιμος εθελοντικά» ξεκαθαρίζει ο Οιδίποδας. Ο 27χρονος Γκέντι είναι εδώ για ληστείες και παρά το φλερτ του με την υποκριτική, έχει συγκροτημένη άποψη για τα προβλήματα των φυλακών. Οπως το φαγητό ή τα νοσοκομεία. Είτε έτσι είτε αλλιώς, στην αρχή δεν πολυπίστευε στο πρότζεκτ, παραδέχεται, πλέον όμως έχει εμβαθύνει και στον ήρωά του: «Δεν είναι ότι ήθελε να κάνει λάθος ο Οιδίποδας ή κακό» λέει και την ίδια στιγμή σαν να μιλάει και για κάποιον άλλο. «Απλώς δεν ήξερε».

Απέναντί του, στη διάρκεια της παράστασης, καθόταν ο συνομήλικός του Σπάρτακος. Εκτίνει ποινή για ναρκωτικά. Με τη σειρά του, τονίζει και το θέμα των αδειών, ειδικά των παντρεμένων, που δεν αξίζουν να απομακρύνονται από τις οικογένειές τους. Η παράσταση, λέει, του άρεσε πολύ και για έναν ακόμα λόγο: «Για να δείτε ότι κάτι κάνουμε κι εμείς, ρε παιδιά». Για τον ίδιο, πιστεύει ότι καλύτερα να ρίχνεται στο διάβασμα ή στη γυμναστική εδώ που ήρθε, παρά σε οτιδήποτε άλλο. Για τον Οιδίποδα αισθάνεται ότι «τον βασάνιζαν οι ενοχές, η θλίψη, γι’ αυτό ήθελε να πληρώσει κι αυτός». Εχει όμως και μια απορία. «Εσένα πώς σου φάνηκε, πες μας, εσύ πώς τα είδες όλα αυτά;» ρωτάει. Οταν δεν παίρνει καθαρή απάντηση, φυσικά και το καταλαβαίνει. «Τι νόμιζες δηλαδή», λέει κάπως πικρά, «ότι είμαστε τίποτα μπαμπούλες εδώ; Τίποτα θηρία;».