Ιδε ο ερμηνευτής

Είναι ο τραγουδιστής της κρίσης; Οχι, δεν τραγουδάει για την κρίση, κι ας λέει «Κομμένα πια τα δανεικά». Είναι όμως ο εμπορικός ερμηνευτής του σήμερα, το λαϊκό παιδί που έφτασε να κάνει διφωνίες με την Γκλόρια Γκέινορ και πιο πρόσφατα με τον Χούλιο Ιγκλέσιας, αλλά δεν γλίτωσε – πάλι – τα σκάγια για το πάρτι της χλιδής στο Nammos της Μυκόνου.

Με την πρώτη σκηνή της ταινίας «Ακραία ομορφιά» (La Grande Bellezza) ο σκηνοθέτης Πάολο Σορεντίνο καθαρίζει μια κι έξω με τον μπερλουσκονισμό παρουσιάζοντας ένα πάρτι έκπτωτων κοσμικών και αστών και υπό τον ήχο του πειραγμένου «Far l’ amore» της Ραφαέλα Καρά. Οχι, η Ελλάδα δεν πέρασε (ακόμη) μπερλουσκονισμό, δεν έχει αστική τάξη με τους όρους της Εσπερίας, αλλά έχει αποφασίσει ότι θα έχει τη δική της VIP ζώνη ακόμη και την εποχή που όροι όπως «ανεργία», «περικοπές» απασχολούν την κάθε οικογένεια.

Το μεγάλο πάρτι ευδαιμονίας – που δεν γνωρίζει από μνημονιακές διαιρετικές τομές και θυμίζει αυτό της ταινίας – έχει τη δική του τελετουργία με τρίλιτρες σαμπάνιες, χαβιάρι και αστακούς και γίνεται στη Μύκονο, στην καρδιά του καλοκαιριού και στο Nammos της Ψαρρούς. Και με έναν παράξενο (αλλά ερμηνεύσιμο) τρόπο, κεντρικό πρόσωπο εδώ είναι πάντα ο Αντώνης Ρέμος.

Τρεις σκηνές. Για την ακρίβεια, φανταστείτε τον εν λόγω τραγουδιστή σε τρεις διαφορετικές σκηνές στο πλωτό ντεκ του Nammos:

Καλοκαίρι του 2012, τραγουδάει σε μια βραδιά που δεν την έλεγες και απολύτως νόμιμη φορολογικά και «πέρασε» ως πάρτι του ενός εκ των ιδιοκτητών του μαγαζιού Ζαννή Φραντζέσκου. Τότε ήταν που η μισή Ελλάδα «εξεγέρθηκε» κατά του κοσμικού προσκλητηρίου, ο γιος του συχωρεμένου Καντάφι ήταν εκεί με τις αμαζόνες του πλάι σε έλληνες κροίσους και το μπουγιουρντί από τον ΣΔΟΕ έφτασε τα 4 εκατ. ευρώ.

Καλοκαίρι του 2013, ο Ρέμος τραγουδάει πάλι στο Nammos, τώρα όμως τα φώτα είναι εδώ στραμμένα, αποδείξεις για τη βραδιά κόβονται και ο τραγουδιστής αρκείται σε ένα άκομψο αστειάκι για τον Σόιμπλε, συντονισμένος με το «αντιγερμανικό» μένος του Νεοέλληνα. «Αυτά θα δει ο Σόιμπλε και θα περπατήσει ο άνθρωπος. Θαύμα παιδιά!» λέει από το μικρόφωνο ο Ρέμος μπροστά σε μια θάλασσα από κιβώτια με σαμπάνιες και η δυσφορία που προκαλεί επανορθώνεται με δηλώσεις του: «Είναι χιούμορ που πολλές φορές εκφράζεται στην υπερβολή, αλλά χιούμορ. Το χιούμορ του μέσου Ελληνα».

Καλοκαίρι του 2014, το πάρτι στο Nammos έχει πάλι Ρέμο (τώρα πλάι στον Χούλιο Ιγκλέσιας), έχει πάλι σαμπάνιες, αλλά επειδή το μάτι του ΣΔΟΕ καραδοκεί, κόβονται αποδείξεις μέχρι τελευταίου μπουκαλιού με νερό (που κόστιζε 10 ευρώ) σε ένα κρεσέντο νομιμότητας και φορολογικής πειθαρχίας. Με έναν μοιραίο τρόπο οι τρεις Ελλάδες στα τρία συναπτά καλοκαίρια που περιγράψαμε είχαν σάουντρακ τη φωνή του Αντώνη Ρέμου: το αφορολόγητο, το ρευστό, το νόμιμο (σε βαθμό καθαγιασμού). Και όχι τυχαία ο σαραντατετράχρονος σήμερα βάρδος – που γεννήθηκε στο Ντύσελντορφ – ήταν εκεί όλες τις φορές. Πότε με γιλέκο και φανελάκι, πότε με κοστούμι.

Ο Ρέμος είναι η φωνή της εποχής μας. Χωρίς την εκκεντρικότητα του Νότη ή τον λυρισμό του Πλούταρχου, αλλά με μια δόση μπρουτάλ. Δεν χρειάστηκε να φορέσει αμπέχονο όπως οι προκάτοχοί του στη μεταπολίτευση ούτε πέρασε από φλεγόμενο αμφιθέατρο συζητώντας για τον Μάο Τσε Τουνγκ ή για τον Νόμο 815 (δεν προλάβαινε και ηλικιακά). Παρ’ όλα αυτά, ούτε το απολιτίκ του πείθει αφού ήταν παρών στην προεκλογική συνάντηση του Αντώνη Σαμαρά με τους καλλιτέχνες το 2012, ούτε μασάει τα λόγια του όπως άλλοι συνάδελφοί του. Με μια γαλάζια εσάνς (ας θυμηθούμε το συναινετικό «Σ’ αγαπώ» που ερμήνευσε με την Αλκηστη Πρωτοψάλτη όπου παρήλαυναν η Μελίνα και ο Ελύτης και το Αιγαίο), υπήρξε μπαρουτοκαπνισμένος από μικρός στα σκυλάδικα της Θεσσαλονίκης – τον προέτρεψε να ασχοληθεί με το τραγούδι ο θεσσαλονικιός φίλος του Χρήστος Νικολαΐδης – πριν του ρίξουν γαρίφαλα στην Ψαρρού ο Βαλεντίνο και ο Καντάφι (υιός).

Η άνοδος. Η κάθοδός του στα μέσα της δεκαετίας του ’90 στην Αθήνα και στο Διογένης Palace υπήρξε καθοριστική, τη χρωστάει στον ιδιοκτήτη κέντρων Γιάννη Παπαθεοχάρη (με τον όμιλο και την οικογένεια είναι πολύ δεμένος και φέτος με την Αννα Βίσση εγκαινίασαν τη μετεξέλιξη του κέντρου Πάνθεον στην Πειραιώς) και πιτσιρικάς ακόμη βρέθηκε πλάι στον αξέχαστο Δημήτρη Μητροπάνο. Και είναι τα ’90s που τον αναδεικνύουν ως έναν από τους εμπορικότερους της γενιάς του, έχει ήδη το δικό του καλλιτεχνικό όνομα (λέγεται Αντώνης Πασχαλίδης) και υπογράφει με τη Sony σε μια εποχή που οι δίσκοι ακόμη πουλάνε. Οι πλατινένιοι και οι χρυσοί δεν θα αργήσουν, τα σουξέ επίσης (του γράφουν τραγούδια από τον Μίνωα Μάτσα μέχρι τον Μάνο Πυροβολάκη και τον Γιώργο Θεοφανούς) και ο Ρέμος βρίσκει τη θέση του στην πινακοθήκη των λαϊκών τραγουδιστών των δεκαετιών 1990 και 2000. Συνεργάζεται με όλους (από την Αλκηστη και τον Σάκη Ρουβά μέχρι τον Μιχάλη Χατζηγιάννη και τον Γιάννη Πάριο) παρότι η συνεργασία του με τον Γιώργο Νταλάρα δεν ήταν ακριβώς πετυχημένη. Ο δεύτερος, μετέπειτα είπε πως παρασύρθηκε να συνεργαστεί με τον Ρέμο. Ο νέος τότε ερμηνευτής είχε επανεκτελέσει κάποια τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, είχε φωτογραφιστεί με τον μεγάλο συνθέτη και είχε συνεργαστεί με την Λαϊκή Ορχήστρα «Μίκης Θεοδωράκης».

«Τον παράσυρε ο Ρέμος» μου είπε τότε γνώστης του θέματος ενώ ήταν σχεδόν μοιραία η συνάντηση τους. Ο μέγας τραγουδιστής της μεταπολίτευσης με τον σημαντικότερο εμπορικό τραγουδιστή της εποχής της ΟΝΕ. Κάτι δεν θα πήγαινε καλά. Ο Ρέμος προχωρά παρά την ατυχή συνεργασία, οι γαρδένιες τον ραίνουν και τα επόμενα χρόνια θα συμπράξει και με τη Μαρινέλλα (τον νομιμοποιεί ως επίγονο των παλιών). Λεφτά, σουξέ, προβολή. Ο λαϊκός σταρ από τη Θεσσαλονίκη είναι πια πιο παχύς στα μέσα του 2000, αλλά και πιο πλούσιος και με την ίδια λατρεία για τον Ηρακλή. Γίνεται μάλιστα πρόεδρος της ιστορικής ΠΑΕ το 2007, ενώ πρόσφατα συλλαμβάνεται για πολύ λίγο λόγω χρεών (όχι δικών του) της ομάδας προς το Δημόσιο που φτάνουν τα 2 εκατ. ευρώ. Ειρωνεία: τόσα ακριβώς ήταν τα χρήματα του τζίρου στο Nammos όπου εκείνος τραγούδησε. Ο Ρέμος σήμερα, με την κροάτισσα καλλονή Υβόνη Μπόσνιακ στο πλευρό του και μετά τη συνεργασία του με τον Χούλιο Ιγκλέσιας συνεχίζει τις συναυλίες του σε όλη την Ελλάδα (με είσοδο 15 ευρώ) σε ένα road trip που τα έχει όλα: από live στο γήπεδο των Χανίων μέχρι το ντουέτο του με την Γκλόρια Γκέινορ σε πάρτι γνωστού εφοπλιστή. Πώς το έλεγε ο ίδιος σε σουξέ του; «Η καρδιά με πηγαίνει εμένα».