[Στην ανάπαυλα] Με το γάντι
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά Οσα γάντια καθαρίστρας και να φορέσει η Χαρούλα, εγώ τη φωνή της δεν την αλλάζω με τίποτα.
Το μόνο θέμα που είχα, με την αφίσα τουλάχιστον, ήταν ένα στιγμιαίο πρόβλημα με τον αμφιβληστροειδή μου. Πήγε ξυστά για αποκόλληση (φακός είναι κι αυτός, ταράχτηκε με το κόκκινο το πλαστικό το γάντι να πνίγει ένα μικρόφωνο), αλλά ευτυχώς τη σκαπούλαρα διά της ομοιοπαθητικής.
Μου βάλανε δίπλα στο «γάντι» τη φωτογραφία του Ιπποκράτη Σαβούρα, πλήρως ανακαινισμένου, κι ήρθε το μάτι και στάνιαρε.
Κι αυτό όμως που ξεσηκώθηκε όλο το Ιντερνετ στο πόδι, πολύ υπερβολικό «με εφάνη».
Οταν η αξιωματική αντιπολίτευση έχει ντυθεί «Ο Στάλιν με τα δώρα» ζωσμένος τα φισεκλίκια, με μπρασελέ το σφυροδρέπανο και μενταγιόν τον Μαρξ, τη Χαρούλα με το γάντι τη βρίσκω μια χαρούλα και μάλιστα Αλεξίου.
Δεν ξέρω, ίσως είναι κι ο αέρας της Σίφνου που μου φιλτράρει την πραγματικότητα κι έχω μια πιο χαμογελαστή στάση απέναντι στα εν Αθήναις πεπραγμένα.
Τα τελευταία χρόνια βρίσκω στη Σίφνο το καλοκαίρι μου. Μ’ αρέσει, σχεδόν με συγκινεί που ένα νησί, αν κι έχει τουρίστες, δεν το ‘χει λερώσει ακόμα ο τουρισμός.
Μ’ αρέσουν οι άνθρωποί του, που δεν περιμένουν το καλοκαίρι να δουλέψουν. Δουλεύουν όλο τον χρόνο. Στα χωράφια, στα ζώα τους, στις ελιές τους, στα γραφεία τους, στα μαγαζιά τους.
Σκέφτομαι άλλα μέρη στην Ελλάδα που μόλις σε πλησιάζει ο ιθαγενής, αρχίζει την κλάψα.«Πού είναι ο κόσμος κι εμείς αυτούς τους δύο μήνες περιμένουμε να δουλέψουμε».
Και γιατί να περιμένετε αυτούς τους δύο μήνες; Τους άλλους δέκα για δεν δουλεύετε; Ολος ο κόσμος που δουλεύει όλο τον χρόνο τι είναι δηλαδή; Τον έχουνε πιάσει κότσο;
Δεν θα ξεχάσω πολύ παλιά, χρόνια τώρα, στον γιαλό μιας άλλης Κυκλάδας πλέον δημοφιλούς και αρκούντως glossy που συζητούσαν μεταξύ τους δύο αυτόχθονες και λέγανε «Αντε να τελειώνει η σεζόν να πάμε κάνα Μπαλί, καμιά Γκόα».
Οχι. Εδώ μόλις φεύγει κι ο τελευταίος τουρίστας οι άνθρωποι ξαναγυρίζουν στις δουλειές τους ωραιότατα.
Τον χειμώνα, μου λένε, το νησί ζει κι αναπνέει κανονικά. Σκέψου έχει πάνω από τετρακόσια πενήντα παιδιά στο σχολείο.
Είναι κι άλλοι λόγοι που έχω στη Σίφνο το καλοκαίρι μου.
Οι σχέσεις με τους ανθρώπους, σαν να γνωριζόμαστε χρόνια.
Οι παραλίες που ξέρουν να κρύβονται μέχρι να σου παραδοθούν.
Η ντοπιολαλιά των Σιφναίων.
Το «λάμδα» που αν ακολουθείται από «γιώτα» γίνεται γάμα, κι έτσι τις «ελιές» τις λέμε «εγιές», τα «γυαλιά» «γιαγιά», κι όταν πάλι είναι πριν από σύμφωνο μετατρέπεται από μόνο του σ’ ένα ολοστρόγγυλο «ρο» κι έχουμε αντί για «μπαλκόνι» το «μπαρκόνι» κι αντί για «σάλτσα» τη νοστιμότατη «σάρτσα».
Εχουμε και το άγνωστο φι» που τρυπώνει εκεί που δεν το σπέρνεις. Οπως στον «παππού». Που γράφεται «παππούς» αλλά προφέρεται «πάπφους». Με τον τόνο να πηδάει σαν τρελός στην παραλήγουσα γιατί τον τρόμαξε το «φι» που του μπήκε από πίσω.
Κι ύστερα είναι το ίδιο το νησί, με τα ψηλά βουνά, τους βράχους, τις ελιές κι όλα τα δέντρα του σκυμμένα γιατί φορτώθηκαν βοριά στην πλάτη και δείχνουν πάντα Αφρική.
Φεύγω σε λίγο. Αφήνω πίσω μου τις ξερολιθιές, αιώνες κόντρα στους ανέμους, λίθος επί λίθου σφιχτά δεμένος με τον άλλον απ’ το σχήμα του και μόνο, χωρίς μεσάζοντες, τσιμέντο, λάσπη ή ασβέστη. Ορθιες να μη χάνουν ούτε μια πέτρα τόσα χρόνια.
Να ‘ταν η ζωή μας έτσι. Ορθια, στητή και χειροποίητη, μια ήρεμη δύναμη που δεν την πιάνει ο καιρός.
Αφήνω ένα μαγιό τριμμένο για του χρόνου, ένα ψάθινο καπέλο, άφησα και δυο συνταγές στην κυρία Τασία στα Βρουλίδια, μου ‘δωσε κι αυτή τρεις, για να ‘χω να θυμάμαι στην Αθήνα τα πεντανόστιμα τηγανητά της και παίρνω το πλοίο της γραμμής.
ΥΓ: Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές μια τραγουδίστρια νεότερης γενιάς στην Αθήνα έμαθα πως ντύνεται φράουλα να πα να τραγουδήσει στο Γκάζι για τη Μανωλάδα.
Google news
