Εκπαιδεύοντας τον θεατή

Ο Θοδωρής Γκόνης όμως βάζει στην κουβέντα και το μερίδιο ευθύνης που έχουν οι θεατές. Γιατί και το τι θα επιλέξεις να δεις δηλώνει τη στάση σου. Πώς όμως ένα κοινό που στην πλειονότητά του έχει έλλειμμα παιδείας κάνει το καθήκον του στην τέχνη; Και ακόμη πώς ένας καλλιτεχνικός διευθυντής σε φεστιβάλ και ΔΗΠΕΘΕ δημιουργεί με όρεξη όταν έχει αυτές τις σκέψεις; «Οι θεατές λειτουργούν τελείως αναδρομικά. Αν τους δώσουν κάτι καλό και ουσιαστικό θα το αναγνωρίσουν. Η τέχνη οφείλει να τους εκπαιδεύσει. Αν πας, για παράδειγμα, σε ένα εστιατόριο και μείνεις ικανοποιημένος θα το επιλέξεις ξανά. Αν δεν το κάνεις, δεν φταις εσύ αλλά το εστιατόριο». Αυτό το στοίχημα το κέρδισε ο Θοδωρής Γκόνης, τόσο με τη σκηνοθεσία του στην «Οδό Πολυδούρη» όσο και με την τελευταία παρουσία του στο Φεστιβάλ Αθηνών. Μέτρησε τρεις sold out παραστάσεις το έργο «Η οδύνη των ανέργων και το δικαίωμα στην τεμπελιά» (φωτογραφία) που στον πυρήνα του είχε συνεντεύξεις ανέργων τις οποίες συνέλεξε ο συγγραφέας Νίκος Παναγιωτόπουλος και το κείμενο του Πολ Λαφάργκ «Το δικαίωμα στην τεμπελιά». Με αυτόν τον τρόπο το θέατρο, υποστηρίζει ο Θοδωρής Γκόνης, παίρνει θέση απέναντι σε ό,τι συμβαίνει στην κοινωνία και συμμετέχει στη δημόσια συζήτηση: «Δεν πρέπει να είναι μόνο ψυχαγωγικός ο σκοπός του αλλά οφείλει να οξύνει την ευαισθησία και την αισθητική του κόσμου. Να προκαλέσει την ανησυχία του και τη σκέψη του».